Twee jaar geleden waren Felix en ik toevallig in Rome tijdens Live 8.
Het was het eindpunt van onze reis en we waren inmiddels al een aantal weken met de trein door Europa aan het gaan. We hadden geen idee meer over wat er in de wereld gaande was, en hadden ook al tijden geen televisie meer gezien.
Onze aankomst in Rome
Bij het station werden we ingepakt door een man in een net pak, die zich voorstelde als medewerker van het Italiaanse VVV en hij zou ons proberen te helpen aan een hotel. Na geinventariseerd te hebben wat wij wilden, hoeveel budget wij hadden, kon hij enkel tot de conclusie komen dat voor ons budget niets in Rome beschikbaar was.
Gelukkig,in zijn grote map met adressen,vond hij wel een hotel dat ons wellicht zou kunnen helpen. Uiteraard waren wij opgelucht en even later werden wij opgehaald door een Amerikaans meisje (Jennifer) dat de eigenaar van het hotel zou zijn. Zij bracht ons naar het hotel dat in een groot appartementencomplex lag (overigens vlakbij het Forum Romanum).
We kregen echt een prachtige kamer in een appartement met vier kamers en badkamers. Eigenlijk hadden we niets te klagen.. Totdat: wij het gastenboek gingen lezen en bleek dat niet het Amerikaanse meisje de baas was, maar de Italiaan met het nette pak! Wij voelden ons ontzettend genaaid.. En helaas ging dat ten koste van ons plezier.
Het plezier kwam echter heel rap terug toen Jennifer vertelde dat een paar dagen later het Live 8 concert in Circus Maximus zou plaatsvinden. Wij voelden direct dat ons geluk ons nog niet verlaten had en zagen uit naar dé dag...
Uiteraard wilden wij wat voorwerk doen en hebben de stad afgezocht naar een lijst met artiesten, uiteindelijk bood gelukkig het Internet het antwoord: Een hele lijst met Italiaanse namen, waarvan alleen Laura Pausini ons bekend in de oren klonk! Op de lijst stond echter ook een Engelse band die wij maar al te goed kenden en héél graag wilden zien: Duran Duran!
Live 8
Het was zaterdag 2 juli. We stonden vroeg op, namen flesjes met sterke drank mee en gingen op weg naar het enorme Circus Maximus. Het was echter helemaal niet druk. En we stonden bijna vooraan.
Tijdens het wachten werden we nog geinterviewd voor de Italiaanse televisie, maar de flesjes met drank die we uit verveling al hadden opgedronken, zorgde waarschijnlijk niet voor een diepgaand interview. Enkel een beeld van twee toeristen die al lallend vertelden over hun herinneringen aan Live Aid maar duidelijk niet genoeg op de hoogte waren van het diepere doel van Live 8.
Ik meen dat het een uur of twee was dat het concert dan écht ging beginnen. Grote schermen met directe live-verbindingen over de hele wereld waren indrukwekkend en we hadden écht het gevoel dat we deel uitmaakten van een nieuwe geschiedenis.
Zucchero opende het concert met 1 lied en daarna was het de beurt aan een (voor ons) onbekend Italiaanse band.
De muziek boeide ons niet zo en we waren vooral bezig met te bekijken wat er om ons heen gebeurde. Regelmatig kwamen er enorme waterkanonnen over ons heen om ons een beetje af te koelen en flesjes water werden gratis uitgedeeld. Naast ons zaten een stel Italianen stoer een blowtje te draaien (dat overigens door het waterkanon telkens weer gesaboteerd werd).
Na het optreden van de Italianen was het de beurt aan... DURAN DURAN. Ongelooflijk vonden wij het: de grootste naam van de dag, als een van de eerste bands, terwijl het Circus nog niet eens voor een vijfde was gevuld... Maar uit ons dak gingen we! We blèrden woord voor woord mee en stonden geweldig te swingen.. De verveling die wij ervaarden bij de eerste band, sloeg echter om naar de Italiaanse toeschouwers en wij snapten er níets van. Hier stond toch een befaamde band die muziekgeschiedenis had gemaakt? Hier stond toch een topact met heel bekende songs? Maar de Italiaanse jongeren kenden géén woord...
Stil aan werd het duidelijk: Duran Duran is jeugdsentiment en alleen nog maar geschiedenis....
Jeugdsentiment of Geschiedenis?
Over een paar dagen ga ik naar het concert van George Michael in Ahoy. Ik vind het spannend. Ik was er ook bij toen hij in de jaren 80 optrad in Ahoy - volgens mij het enige concert dat hij in Nederland ooit heeft gehad. Toen stond ik tussen vele gillende vrouwen. Ik wist gelukkig dat hij alleen naar míj keek en was daarom niet jaloers.
Hoe zou het er volgende week uitzien? Gillende vrouwen van dertig/veertig? Of jongeren die geen lied van mijn jeugdheld kennen? Dit wordt vervolgd...
Labels: Muziek
Het podium bestond uit een enorm laken van lichtjes waarop mooie beelden werden vertoond. Het was kleurrijk en illustratief. En mochten we nog twijfelen aan zijn geaardheid: de filmpjes zaten vol met verwijzingen naar de internationale gay-regenboog.
