Wanneer je mystiek in het alledaagse vindt, kun je glimlachen om visioenen

zondag, maart 09, 2008

Onvergetelijke woorden van Martin R.

Vandaag hebben Felix en ik een literair uitje gemaakt.

We waren in Dordrecht op de boekpresentatie van 'Ik heb overal spijt van', dé biografie van Paul Léautaud, geschreven door Mels de Jong (oom van Felix). Mels de Jong heeft al eerder geschreven over deze Franse auteur, toneelschrijver, dierenvriend. En nu heeft dan ook de officiele biografie het licht gezien.

M.R. is een groot fan van Léautaud en is daarmee ook een grote stimulans geweest om ervoor te zorgen dat Mels de Jong deze biografie ging schrijven. In de eerdere uitgaves over Léautaud was het telkens M.R. die zorgde voor een uitgebreid voorwoord. Aan hem was vandaag dan ook de eer het eerste exemplaar uit te reiken aan de biograaf.

Een groot deel van zijn rede hebben wij door omstandigheden niet kunnen horen. De laatste tien minuten echter wel en waren we nog even getuige van zijn unieke manier van oreren en zijn grote liefde voor Connie Palmen.

Na afloop van de presentatie was daar de mogelijkheid van signeren. Nadat de biograaf het boek van Felix had voorzien van een persoonlijke krabbel, vroegen wij ook de inleider een pennenstreek in het boek. M.R. vond het eigenlijk een te grote eer voor het boek van Mels, maar pakte toch de pen ter hand.

Felix vroeg nog even aan M.R. of het boek ook vertaald zou gaan worden in het Frans en daarop volgde een emotionele klaagzang over het niet-waarderen van de Fransen voor de auteur Léautaud, die volgens hem te vergelijken was met 'onze' Jan Cremer.

M.R. draaide zich naar mij om en zei met zijn karakteristieke stem: "zie hier, is dat jouw vriendin? Een échte Léautaud-vrouw. Een volle, mooie vrouw. Een vrouw die geleden heeft, maar die het leed heeft afgeworpen."

Wijze woorden, dacht ik toen. Waarom zou zo'n erudiete man niet meer welkom zijn bij de Tros?

Maar, helaas, de nekslag moest nog komen, want hij vervolgde: "Ja, zo'n vrouw! Daar hield Léautaud van; niet te intelligent!". En ja, daar stond ik. Wat kon ik zeggen? Hier zat toch een man met enorme literaire kennis en een vracht levenservaring. Mijn enige conclusie kon zijn, dat de verwardheid toch echt was toegeslagen. Maar: dat ik wellicht ook getuige ben geweest van zijn laatste wijze woorden: "Een volle, mooie vrouw"...

Labels:

0 Comments:

Een reactie plaatsen

Links to this post:

Een koppeling maken

<< Home