Oneindige liefde

Blauwe hemelOnze plek op Aarde wordt wel eens omschreven als “ondermaanse” (op zich mooi poëtisch verwoord maar vaak negatief bedoeld) of “tranendal”..

Natuurlijk is er veel leed op de wereld, maar veel van dat leed is door mensen veroorzaakt. De natuur wil dit anders. Die zit nu eenmaal zo in elkaar dat de fittest survives, dat de meest aangepaste overleeft. En dat wat het meest aangepast is en het beste past in zijn omgeving en ermee in harmonie is, zal het minst lijden.

Als we in harmonie zijn met onze omgeving, ervaren we onze comfort zone. De grootte van die comfort zone bepaalt hoe gelukkig we zijn en hoeveel vertrouwen we kunnen hebben dat dit geluk niet verstoord wordt. De grootte wordt niet alleen door onze omgeving bepaald, maar vooral door onze instelling, angsten en zorgen. We kunnen ons zorgen maken over van alles, bewust of onbewust, en die zorgen remmen ons geluksgevoel, omdat het onze comfort zone doet slinken.

Als we ons veel en/of langdurig zorgen maken zullen we die zorgen wegdrukken zodat die ons denken en gevoel niet teveel overheersen. Dat is een natuurlijke reflex en op zich prima om voor even je comfort zone te herstellen. Maar ook onbewuste zorgen onderdrukken je geluksgevoel. Het is beter je zorgen te accepteren en met liefde te omarmen. Kijk naar je zorgen en je reactie daar op. Daarin zit veel schoonheid verborgen, want hier doet de natuur zijn werk om alles in te passen in het grote geheel.

Wat als je al je zorgen hebt geïntegreerd en geaccepteerd? Je levensenergie gaat weer stromen want het wordt niet langer omgeleid en verspild. Maar toch blijft er nog een hardnekkige zorg over die je comfort zone niet in de ruimte maar vooral in de tijd inperkt. Dat is de gedachte dat je leven tijdelijk is en dat je uiteindelijk van alles afscheid zult moeten nemen.

Maar begrijp goed dat het idee dat het leven tijdelijk en beperkt is, is gebaseerd op aannames, hoewel die aannames vrij logisch en overtuigend zijn. Je hebt ervaren wat doodgaan is. Je ziet dieren en mensen sterven, waarna hun lichaam vanzelf of met behulp van onze rituelen, wordt verteerd. Er blijft niets over en degene die overleed is voor altijd verdwenen.

Zo ziet het er voor de omstanders tenminste uit. Maar hoe ervaart degene die sterft het? Die verruilt zijn bewustzijn voor het absolute niets. Een prettige eigenschap van het absolute niets is dat je er niets van zult ervaren. Ook al verstrijken miljarden jaren, vergaan en ontstaan hele universa, het betekent letterlijk niets. In de kosmologie gaan we langzaam begrijpen hoe de werkelijkheid in elkaar steekt. Ons universum zou wel eens oneindig groot kunnen zijn. Er kunnen meerdere universa zijn, gescheiden van elkaar via een ruimte- of tijddimensie. Hoe het er precies uitziet, doet er voor nu niet toe. Het lijkt er in ieder geval op dat het universum geen einde kent en dat we getuige zijn van een oneindig en misschien zelfs oneindig onbegrijpelijk proces van schepping en vernietiging. Van dit oneindige proces maak jij ook deel uit. Jezelf als tijdelijk beschouwen is misschien niet juist. Als dit oneindige proces erin geslaagd is om jou te creëren, dan is de potentie om jou te creëren in alle vormen die jij wenst aanwezig en zal altijd aanwezig zijn. Dan ben je zelf een oneindig proces.

Probeer eens om contact te maken met de oneindigheid van de natuur (of schepping zo je wilt). Ikzelf kan de oneindigheid ervaren als ik nadenk over de grootte van het universum (er zijn meer sterren dan zandkorrels op alle stranden op Aarde), maar die oneindigheid kan ik ook ervaren, en jij vast ook, door te kijken naar een mooie blauwe lucht, liefst met een paar witte wolkjes daarin. Neem hier gerust veel tijd voor. Ga alleen naar het strand of een stil natuurgebied en kijk omhoog. Mijmer, laat je gedachten komen en gaan. Die lucht is er altijd. Die was er al toen jij geboren was. Jij werd niet alleen geboren op Aarde, maar ook in deze lucht, deze hemel. Je past er precíes in. Je kunt zonder ruimtehelm ademen, de hemel geeft jou de zuurstof die je nodig hebt. De temperatuur kan variëren van 273 graden onder tot vele miljoenen graden boven nul, maar het is precies zo, dat jij je er gemakkelijk in voelt. Je maakt onderdeel uit van deze hemel. Jij en de hemel zijn vrienden. Jullie houden van elkaar. Jullie zijn alles wat jullie van elkaar verwachten. En de hemel leeft. De wolkjes veranderen en drijven over. De zon stijgt, daalt, verdwijnt en verschijnt. Als alles precies zo is, zoals het moet zijn, is er reden voor feest. Het is iets om te vieren. De hemel en het leven ís dat feest. Als je wilt weten hoe feest eruit ziet, kijk dan naar die blauwe hemel. Wat je ervaart, is een uitbundige vorm van feest, geluk en liefde. Er is niets aan jou of in jou dat niet geaccepteerd wordt. Alles is onderdeel van het proces, dat kun je niet ontkennen. Je bent enorm geliefd. Beantwoord die liefde. Stuur kushandjes de blauwe lucht in, schaam je er niet voor, hou net zo onvoorwaardelijk van de hemel als de hemel van jou.

Als je eenmaal ervaart, dat je onderdeel uitmaakt van een oneindig wonder (wat een enorme eer!), kun je je comfort zone verder doen uitstrekken. Je kunt je grip om je beschermende laag vast te houden laten verslappen. Je comfort zone kan zich zo uitstrekken tot voorbij de grenzen van het universum, zelfs tot in het oneindige. Maar het is een eng, onzeker gevoel. Het allerengste is om zonder grip te zijn, om erop te vertrouwen dat die grip er al is, namelijk in de vorm van natuurwetten en het onbegrijpelijke wonderlijke proces dat alles maakt en onderhoudt. Je hoeft dat ook niet de hele dag vol te houden. Maar doordring je regelmatig van dit weidse perspectief, zodat je jezelf traint en je je comfort zone laat groeien. En probeer de liefde die je ontvangt en waarvan je nu onderdeel uitmaakt door te geven aan andere levende schepsels zodat ook hún comfort zone zal groeien.

Michael

About Michael

Op zoek naar de ultieme waarheid die niet gevonden gaat worden.

Geef een reactie