Multiversum en ego

Around the cornerWel eens van het multiversum gehoord? Het betekent dat ons universum niet het enige is, maar dat er vele zijn. MULTI veel.

Welke vorm het multiversum precies heeft, daar zijn ze nog niet over uit. Het zou een verzameling van vele universa kunnen zijn, die ver van elkaar vandaan liggen (in een of andere hyperruimte), maar het zou ook één universum kunnen zijn dat oneindig groot is, waardoor bijvoorbeeld ons zonnestelsel oneindig vaak voorkomt. Dat is nou eenmaal de consequentie van oneindigheid.

Weer een andere theorie zegt dat ons universum zich elke seconde in vele andere universa splitst, bij elke keuze die gemaakt wordt, door ons of door bijvoorbeeld een elektron. Daar voel ik wel wat voor, maar ik zie dat niet zo als een uit de hand gelopen kopieermachine. Zie het eerder als een oceaan van mogelijkheden. Alle mogelijkheden bestaan daadwerkelijk, maar jij, als keuzemakende vis, zwemt door die zee van mogelijkheden en maakt zo je eigen unieke pad van keuzes. Iemand die alleen het pad ziet, beschouwt dat als Het Universum, een deterministische wereld waarin alles vast ligt.

Dat klinkt goed voor je ego. Jij staat aan het roer en bepaalt je toekomst door de keuzes die je maakt. Maar hoe zit het met je levenspartner, degene die jaar in jaar uit samen met jou het leven leidt? Ook hij of zij maakt keuzes en zwemt door die oceaan van mogelijkheden. Toch raken jullie elkaar nooit uit het oog. Dat is wel gek.

Stel je voor dat jij besluit linksaf te gaan, maar je levenspartner wil rechtsaf gaan. Alle mogelijkheden bestaan, dus je kunt kiezen voor een universum waarin jullie beiden linksaf gaan, jullie beiden rechtsaf gaan óf jullie ruzie maken en elk huns weegs gaan.

Wie gijzelt dan wie in het maken van keuzes in dit multiversum? Het antwoord is allebei. Of niemand. Alle mogelijkheden bestaan. Maar dat betekent dat één exemplaar van je partner met je meegaat terwijl een ander exemplaar de andere kant op gaat. Het ultieme compromis maar het roept wel wat vraagtekens op.

Zoals gezegd geloof ik niet in een waanzinnige kopieermachine die ook van jouw partner ontelbare kopieën maakt. Ik zie het multiversum als een oceaan van in potentie aanwezige mogelijkheden. En omdat jouw partner daadwerkelijk met jou meeging naar links, moet die andere kopie van je partner die naar rechts ging wel de inferieure potentiële versie zijn.

Maar wat als, vanuit het gezichtspunt van je partner, zij wél besloot om naar rechts te gaan? In dat geval beschouwt zij jou als de inferieure kopie en neemt zij een kopie van jou mee, die zij als echt beschouwd, terwijl jij beter weet.

Maar dan ben jij naar links gegaan met een inferieure kopie van je partner. Een zombie waar geen echt leven en bewustzijn in zit, als we ervan uitgaan dat het bewustzijn zich maar in één exemplaar kan bevinden, als die ene vis die keuzes maakt.

Maar volgens je partner ben jíj de zombie en is de kopie die zij meesleurt de echte vis. Om uit deze patstelling te raken, moeten we ervan uitgaan dat bewustzijn zich in alle kopieën bevindt.

Dat je daar niets van merkt is niet zo gek. Het pad dat jij als vis achterlaat, wordt als herinnering in je geheugen opgeslagen. Elke seconde opnieuw identificeer jij je met dit pad en niet met een ander pad, omdat je je dat niet herinnert. Herinnering is de enige manier om identiteit te ervaren. Jij, als een van de vele vertakkingen van een multi-jij, bent de bezitter van een unieke set van herinneringen.

En voordat je je weer op de borst slaat, die andere jij’en bezitten die ook.

Michael

About Michael

Op zoek naar de ultieme waarheid die niet gevonden gaat worden.

Geef een reactie