Er is gesleuteld aan een lamp die kapot kan gaan

Vandaag was het zover. De kerstboom in mijn ouderlijk huis werd opgericht. In de praktijk komt dat neer op het ineenschuiven van een aantal plastic elementen die de illusie van een boom opwekken. Wel bijzonder is de kerstverlichting.

Het gezin van mijn moeder verhuisde na de oorlog van Eindhoven naar Haarlem. Kerstmis was toen nog een gevaarlijk volksfeest. De brandende kaarsjes in de droge kerstbomen brachten elk huisgezin elk jaar weer langs de rand van de totale destructie. Daarom vond Philips de elektrische kerstverlichting uit. Wat minder sfeervol maar wel zo praktisch.

Onze lampjes stammen uit die tijd. Ze zijn de eerste in hun soort en rolden uit de fabriek toen de film van Bing Crosby, White Christmas, in de bioscoop draaide, begin jaren 50.

Nu, anno 2009, doen de lampjes het nog steeds. Het kan niet anders of de lamp die kapot kan gaan is een van de volgende uitvindingen van Philips geweest.

God op internet?

Google heeft er binnenkort een broertje bij: Wolfram Alpha. Geen search-engine zoals Google, maar een think-engine.

Denk je eens in, een machine die het antwoord geeft op alle vragen. Niet door simpelweg een relevante, door mensen gemaakte, webpagina voor te schotelen dat qua keywords ongeveer overeenstemt met de zoekopdracht, maar door een intelligente synthese te maken van uitkomsten van verschillende kennisgebieden.

Dit zou een belangrijke stap kunnen zijn op weg naar een technologische singulariteit, dat in de niet al te verre toekomst verwacht wordt door niet al te serieus te nemen wetenschappers. Technologische singulariteit zal ontstaan wanneer robots mensen in slimheid zullen overstijgen en in staat zijn hun eigen ontwerp te verbeteren. Daarmee wordt hun ontwikkeling autonoom en exponentieel en is de mens niet langer de beperkende factor. Een robot kan dan de status van God bereiken en antwoord geven op alle prangende vragen van ons stervelingen.

Of het al zover is, kan getest worden. Op 11 mei a.s. wordt Alpha aangezet.

Links:

Wolfram|Alpha
New Scientist - Ask Alpha
Technologische singulariteit

Vliegzucht

Vliegen kan alleen in sprookjes. Peter Pan en Superman vlogen. In werkelijkheid vliegt men niet. Het zou een mooie boel worden.

Mensen kunnen niet vliegen. En toch... als ik een film zie waarin een man of vrouw door de lucht vliegt, zonder enige zichtbare hulpmiddelen, komt op mij logisch en natuurlijk over. Die eerste reactie verdampt na een fractie van een seconde om plaats te maken voor het gezonde verstand die zegt dat het onmogelijk is. Maar waarom is er die eerste impuls te denken dat het wel kan?

Veel mensen vertonen vlieggedrag... in hun dromen. Om een of andere reden is vliegen een belangrijk thema in dromen en dat is waarschijnlijk niet cultuurgebonden. Wat is de psychologische verklaring daarvoor? Het dikke dromenboek zegt: "Wanneer je in je droom met gemak rondvliegt en geniet van het uitzicht onder je, duidt dit erop dat je alles onder controle hebt. Je bent boven iets uitgestegen. Het kan betekenen dat je een ander perspectief op een zaak hebt gekregen. Het vermogen om je vlucht te sturen is representatief voor je persoonlijke gevoel van macht."

In dromen is het zo gemakkelijk. Je tuurt richting hemel, brengt jezelf in de juiste gemoedstoestand, strekt je armen, neemt een kleine aanloop en zoef! daar ga je. Maar in de saaie werkelijkheid van alledag trekt planeet Aarde je genadeloos terug naar stoeptegel of grasmat.

Sommige mensen kennen de ervaring van de lucide droom. Tijdens de droom ben je je bewust dat je droomt en is je bewustzijn ongeveer even helder en je denken ongeveer even rationeel als tijdens waken. Dat biedt ongekende mogelijkheden, omdat je in vol bewustzijn je droomomgeving kunt onderzoeken. Lucide dromers grijpen deze kans vaak direct aan om de edele kunst van het vliegen te beoefenen.

Vliegen zonder hulpmiddelen... zelfs Peter Pan en Superman konden dat niet. Peter Pan had sterrenstof nodig, Superman koos nooit zonder cape en een S op zijn borstkas het luchtruim. En vliegen met hulpmiddelen: daar kijken we niet meer van op. Om wonder en praktijk uit elkaar te houden: is het mogelijk om te vliegen met een hulpmiddel dat kleiner is en lichter weegt dan je eigen lichaamslengte of - gewicht?

Is het mogelijk om, in plaats van zwaartekracht tegen te werken, zwaartekracht te verminderen?

Zwaartekracht is de zwakste natuurkracht die we kennen. Elektromagnetisme, zwakke- en sterke kernkracht zijn veel sterker. Mogelijk is zwaartekracht zo zwak omdat het overgrote deel ervan weglekt naar een andere dimensie. Natuurkundigen onderzoeken momenteel of er inderdaad sprake is van zo'n lek. Zwaartekracht neemt kwadratisch af met de afstand, maar op heel kleine afstand kan dat anders zijn. En als dat zo is, is het lek ontdekt. Wie weet kan er kunstmatig meer weggelekt worden waardoor vliegen een koud kunstje is.

Maar vliegen blijft toch het allerleukst als het voorbehouden blijft aan de happy few. Wat blijft er van de romantiek over als iedereen zich maar in het luchtruim begeeft? Filevorming, botsingen, scheldpartijen...

Links:
Lucide droom - Wikipedia
Jetpack - YouTube

Amazing inventions (1)

Vrije energie

De uitvinding van een perpetuüm mobilé, een apparaat dat beweegt en blijft bewegen zonder energie toe te voegen, wordt algemeen als een sprookje gezien. De bekende wet van behoud van energie zegt namelijk dat energie niet uit het niets kan ontstaan. Maar hoe wetmatig is deze wet?

De wet heeft zijn bestaansrecht ruimschoots verdiend want vele natuurkundige experimenten bevestigen haar gelijk. Maar daarmee is er nog geen bewijs dat de wet in alle gevallen opgaat. Dat komt omdat in de natuurkunde een wet nooit definitief bewezen kan worden, alleen gefalsificeerd. De wet zou namelijk ogenblikkelijk uit het wetboek geschrapt worden als iemand onomstotelijk aantoont dat er wél energie uit niets kan ontstaan.

Die kans is natuurlijk uiterst gering, maar dat let een heleboel enthousiaste gekken niet om met tandwielen en magneten aan de gang te gaan om tóch die vrije energie te ontsluiten.

De wet zegt dat in een gesloten systeem de hoeveelheid energie constant is. Een fietswiel bijvoorbeeld dat vrij ronddraait, draait steeds langzamer. Niet omdat de bewegingsenergie verdwijnt, maar omdat die energie via wrijving wordt omgezet in andere energie: warmte. Je eindigt met een stilstaande fiets in een ruimte die iets warmer is geworden en de totale energie blijft dus behouden.

Andersom zou het mogelijk moeten zijn om de kamer kouder te laten worden en met de uit de warmte verkregen energie de stilstaande fiets weer te laten draaien. Daarmee schend je de wet van behoud van energie inderdaad niet, maar is er toch sprake van een wetsovertreding. De tweede wet van thermodynamica bepaalt namelijk dat de hoeveelheid chaos in een gesloten systeem altijd zal toenemen. Omdat een ruimte vol met chaotisch bewegende warme luchtdeeltjes chaotischer is dan een netjes ronddraaiend fietswiel is het als onmogelijk te beschouwen dat deze omzetting naar een minder chaotische toestand zomaar plaats zou kunnen vinden. Overigens niet per definitie onmogelijk, maar kansberekeningstechnisch onmogelijk.

Een apparaat dat merkbaar of onmerkbaar energie tapt uit zijn omgeving om te bewegen, kun je geen perpetuüm mobilé noemen. Uiteindelijk zal de energie in zijn omgeving op zijn en zal het apparaat tot stilstand komen.

Maar wat als de omgeving waaruit het apparaat energie kan putten niets minder is dan het schier onuitputtelijke universum zelf? Het universum is ondenkbaar groot en dijt met ongelooflijke snelheid naar alle kanten uit. De hoeveelheid chaos in dit universum neemt zeer snel toe.

Mocht nu een apparaat in staat zijn energie te tappen van het universum, dan zal dit apparaat ervoor zorgen dat er lokaal meer orde ontstaat en daarmee schijnbaar de tweede wet van de thermodynamica schenden. Maar de toename van chaos in het universum is zoveel groter, dat de wet mogelijk toch niet geschonden wordt.

Perpetuüm mobilé ontwerpers maken vaak gebruik van magneten. Magneten zijn magnetisch vanwege kwantumfysische eigenschappen (spin van elektronen en het uitsluitingsprincipe van Pauli). We weten niet genoeg van kwantumprocessen af om bij voorhand de mogelijkheid af te wijzen dat daar op een of andere manier energie uit valt te halen.

Wees dus gewaarschuwd, de volgende keer als je iemand wilt uitlachen die zijn perpetuüm mobilé demonstreert. Gun hem het kleine voordeel van de gruwelijk grote twijfel.

En... de vrije energie apparaten die bedacht worden zijn een kunstvorm op zich.

Youtube links:
Brandstofloze waterkoker
Overdenking
Uitklap rad
Precision Twin Cylinder Stirling Engine
Tesla turbine

Nieuwe energie

Antimaterie

Dat antimaterie bestaat weten we al. Wat we nog niet weten is hoe antimaterie zich gedraagt in bijvoorbeeld een zwaartekrachtsveld. Valt een appel gemaakt van antimaterie omhoog of omlaag?

De elektrische lading van een antimateriedeeltje is tegengesteld aan een soortgelijk materiedeeltje. In het laboratorium is men er in geslaagd antiwaterstof te maken. Een waterstofatoom bestaat uit een positief geladen proton, waaromheen een negatief geladen elektron cirkelt. Een antimaterie waterstofatoom daarentegen bestaat uit een negatief geladen proton (antiproton) en een positief geladen elektron (positron).

Hoewel de lading dus tegengesteld is aan dat van materie, zijn wetenschappers er nog niet over uit of antimaterie tegengesteld reageert op zwaartekracht. Naar alle waarschijnlijkheid reageert antimaterie normaal op zwaartekracht en valt een antimaterie appel net zo ver van de boom als zijn materiële collegavrucht. Ook is er een kans dat een antimaterie appel zwaarder is.

Maar is er een kans dat een antimaterie appel omhóóg valt en pas tot rust komt als het zo ver als mogelijk verwijderd is van alle materiële objecten. Ergens tussen Pluto en Proxima Centauri dus. In dat geval kunnen we antimaterie in de toekomst gebruiken als een uniek voortstuwingsprincipe.

Lucht- en ruimtevaartbedrijf Boeing en ook NASA raakten geïnteresseerd in een experiment uitgevoerd door de Russische wetenschapper Evgeny Podkletnov. Hij constateerde dat voorwerpen die zich boven een snel roterende schijf met supergeleidend materiaal bevonden zo'n 1% minder zwaar werden. Ondanks investeringen in 2002 van meer dan $600.000 om het experiment te kopiëren en enkele jaren later is er niets vernomen van de uitkomst ervan. Doofpot of mislukt experiment?

Zolang we GUT niet ontdekt hebben (de Grand Unification Theory) en we niet weten hoe natuurwetten en -krachten onderling verband houden, tot die tijd is het gissen welke bizarre mogelijkheden de immer voortschrijdende techniek voor ons in petto heeft.

De expressieve pen

Dankzij een nieuwe uitvinding van Philips weten we straks precies wat je dacht toen je iets opschreef.

Handgeschreven brieven, die zie je niet meer zo vaak tegenwoordig. Ikzelf ben de fijne motoriek van mijn schrijfspieren al bijna kwijt. De toetsenbord heeft de functie van pen overgenomen.

Juist in dit tijdsgewricht komt Philips met een nieuwe pen op de proppen. De pen past zich aan aan de gemoedstoestand van de schrijver. Gevoelige sensoren in de pen meten hartslag, bloeddruk, huidtemperatuur en hoe hard je knijpt. Daaruit berekent de pen je gemoedstoestand en past vervolgens de kleur inkt en de vorm van de punt aan.

Hoewel je je kunt afvragen welke kleur hongerig, seksueel opgewonden of pissed off zal hebben, is het wel een uitvinding die een keer gedaan moet zijn. Dat is dan nu gebeurd. Kunnen we nu weer verder met het uitvinden van een lamp die nooit ka-pot zal gaan.

Link: Expressive pen patent

Breaking news: Tijdmachine uitgevonden

Het lijkt science-fiction, maar het nieuwsbericht dat een tijdmachine is uitgevonden kan binnenkort verschijnen.

Al lang is bekend dat niets sneller dan het licht kan gaan. Wanneer een ruimteschip de lichtsnelheid bereikt zullen de klokken aan boord langzamer gaan tikken in vergelijking met de klokken van de thuisblijvers. Daarmee reist het ruimteschip de toekomst in. Bij terugkeer van het ruimteschip is er voor de ruimtereiziger bijvoorbeeld een maand verstreken en op aarde honderd jaar.

Terug in de tijd reizen zou mogelijk zijn als het ruimteschip sneller dan het licht kon gaan. Volgens de relativiteitstheorie van Einstein is dat onmogelijk, waardoor fysici lange tijd dachten dat reizen terug in de tijd uitgesloten was.

Ons universum dijt uit met een hogere snelheid dan die van het licht. Dit is mogelijk omdat het netwerk van ruimte en tijd zich niet hoeft te houden aan de maximum snelheid. Die maximum snelheid geldt alleen voor deeltjes ten opzichte van dit netwerk.

Als we daarom in staat zouden zijn om het ruimtetijd netwerk te versnellen en in dit versnelde netwerk een deeltje met de lichtsnelheid te laten bewegen, zou dat deeltje zich voor onze ogen met een snelheid hoger dan het licht verplaatsen en zich daarom ten opzichte van ons terug in de tijd bewegen.

Ronald L. Mallett, professor aan de universiteit van Connecticut heeft een blauwdruk voor een tijdmachine bedacht, die in overeenstemming is met bestaande natuurwetten. Met krachtige roterende laserstralen lijkt het in theorie mogelijk te zijn het netwerk van ruimtetijd te roteren, te versnellen. Daarmee lijkt de uitvinding van de tijdmachine aanstaande. De machine zou kunnen werken als een telefoonlijn met de toekomst. Terug in de tijd reizen kan alleen tot het moment van uitvinding van de tijdmachine.

Bekijk de Discovery Science documentaire.

Hilite link: YouTube - Time Travel
Volledige documentaire: deel 1 - deel 2 - deel 3 - deel 4 - deel 5

3D-versterker

Een leuk experiment dat iedereen thuis kan doen: de 3D-versterker. Neem een plank en vier liefst gelijke en niet al te kleine spiegels, bij voorkeur zonder lijst. Bevestig twee spiegels in het midden van de plank in een hoek van 90 graden met elkaar en 45 graden met de plank, met het spiegelende oppervlak aan de buitenkant. Bevestig twee andere spiegels aan de uiteinden van de plank, zodat een lichtstraal door de spiegels worden weerkaatst zoals op de afbeelding te zien is.

Hersenen verwerken beelden van beide ogen tot één beeld en zetten het verschil tussen beide beelden, de zgn. parallax, om in een ruimtelijk besef. Hoe groter de parallax of afwijking, hoe groter het ruimtelijk effect. Door het experiment wordt de parallax kunstmatig versterkt. Het resultaat is niet minder dan verbluffend.

Stroom uit de lucht

Draadloze elektriciteit. Sommigen zijn verbaasd dat het er nog niet is, nu alles draadloos schijnt te gaan. Het probleem met versturen van elektriciteit is dat de kracht van het signaal kwadratisch afneemt met de afstand tot de bron. Bij het versturen van informatie is dat niet zo erg. Als de ontvanger maar gevoelig genoeg is, kan de informatie altijd nog worden opgepikt. Bij het versturen van energie moet het opgevangen veld sterk genoeg zijn om er nog iets mee te kunnen doen.

Dat zou bereikt kunnen worden door het elektromagnetische veld maar sterk genoeg te maken. Maar dat valt af te raden, vanwege gezondheidsgevaren (blijkbaar kleven er toch gevaren aan elektromagnetische velden).

Onderzoekers van de Massachusetts Institute of Technology zijn er nu toch in geslaagd voldoende energie te versturen om een 60 watt lamp draadloos te laten branden. Ze bereikten dit door een metalen kooi onder een pulserende stroom te zetten. Het elektrische deel van het elektromagnetische veld bleef binnen de kooi, zodat alleen het niet-schadelijke magnetische deel uitgestraald werd. De ontvanger resoneerde in dezelfde frequentie als de pulserende stroom en kon de magnetische energie daardoor opvangen en omzetten in elektrische stroom. Eureka!

Maar hoe zit het met het opladen van magnetisch gevoelige pacemakers?

Link: New Scientist

De laatste uitvinding

Een uitvinder besloot op zijn sterfbed tot een heldendaad. Gewapend met zonnepaneel en elektriciteitssnoer blies hij zijn laatste adem uit.

Een hand wees hem de weg naar een donkere tunnel. Aan de andere kant scheen een licht. Hij werd opgetild door een onzichtbare kracht en langzaam werd hij naar het licht toegetrokken. Het was waar wat ze zeiden... een bron van oneindige wijsheid en liefde openbaarde zich aan de uitvinder. De bron van alle kennis... onmogelijk om te weerstaan voor een man die zijn leven aan de wetenschap had gewijd.

In het laatste moment, vlak bij de onweerstaanbare kracht van dat licht, greep hij zich vast aan een boomwortel die daar uit de wand van de tunnel was gegroeid. Hij bevestigde het zonnepaneel en sloot de draden aan. Toen zuchtte hij, glimlachte en werd opgenomen in het licht.

Sindsdien brandt er licht in Utopia. Op het graf van de uitvinder staat een kleine elektriciteitscentrale. Genoeg om duizend planeten van stroom te voorzien.

CO2 opslorker

Een nieuwe katalysator die CO2 kan splitsen kan het ons mogelijk maken koolstof uit de lucht te gebruiken als brandstof, op dezelfde manier als planten dat doen.

"Het openbreken van stabiele verbindingen binnen CO2 is een van de grote uitdagingen van de chemie", zegt Frederic Goettmann, een chemicus bij het Max Planck instituut voor colloïden en interfaces te Potsdam, Duitsland. "Maar planten doen het al miljoenen jaren".

Planten gebruiken de energie van het zonlicht om de relatief stabiele chemische banden te klieven tussen het koolstof en de zuurstofatomen in een CO2-molekuul. Bij fotosynthese wordt de CO2 molecuul initieel gekoppeld aan stikstofatomen, waarmee een reactieve stof, genaamd carbamaten ontstaat. Deze minder stabiele bestanddelen kunnen dan worden afgebroken, waarmee de koolstof gebruikt kan worden voor de synthese van andere plantenproducten, zoals suikers en proteïnen.

In een poging om dit natuurlijke proces te imiteren, ontwikkelden Goettmann en collega's Arne Thomas en Markus Antonietti hun eigen stikstofgebaseerde katalysator dat carbamaten kan produceren. Het grafietachtige bestanddeel is gemaakt van platte lagen koolstof en stikstofatomen gearrangeerd als hexagonen.

Het team verhitte een mix van CO2 en benzeen met de katalysator tot een temperatuur van 150 °C, bij een druk van ongeveer 3 atmosfeer. Als eerste stap maakte de katalysator het voor CO2 mogelijk om een reactief carbamaat te vormen, zoals wordt gemaakt in planten.

De volgende nuttige stap van de katalysator was het mogelijk maken van benzeen moleculen om de zuurstof te pakken in het carbamaat, waarmee fenol en een reactief molecuul CO gemaakt wordt.

"Koolstof monoxide kan gebruikt worden om nieuwe koolstofverbindingen te maken", legt Goettmann uit. "We hebben de eerste stap gezet naar het gebruik van CO2 in de atmosfeer voor het maken van synthetische stoffen".

Toekomstige verbeteringen kunnen het voor chemici mogelijk maken minder afhankelijk te zijn van fossiele brandstoffen voor het maken van chemicaliën. Ook vloeibare brandstof kan gemaakt worden van de CO afkomstig uit CO2, zegt Goettmann. "Het was normaal in Duitsland in de tweede wereldoorlog en in Zuid-Afrika in de jaren 80 om brandstof uit CO te maken, afkomstig uit steenkool", aldus Goettmann.

De onderzoekers proberen nu hun methode nog dichter bij fotosynthese te brengen. "De benzeenreactie geeft op dit moment de energie die CO2 splijt", zegt Goettmann, "maar in planten doet licht dat." De nieuwe katalysator absorbeert ultraviolette straling, daarom experimenteert het team om te kijken of licht de energie kan leveren.

Bron: NewScientist.com

I had a dream

Ik probeer zoveel mogelijk op de hoogte te blijven van wetenschappelijke nieuwtjes. Goede tijden, slechte tijden interesseert me niet zoveel, in dat soort soaps wordt het bestaande concept van het hedendaagse bestaan geconsumeerd. Ik ben veel meer geïnteresseerd in andere tijden. Daar bedoel ik niet dat tv-programma mee, maar andere tijden die aanbreken na het doen van een wetenschappelijke ontdekking of uitvinding. Ongeveer vijftien jaar geleden werd het computerbesturingssysteem DOS uitgevonden en kijk ons nu eens. De aarde is omhuld in een digitaal netwerk waarin alle kennis van de mensheid opgeslagen is en stroomt van de ene uithoek naar de andere. Je partner ontmoeten, bankzaken, contact met familie, vermiste huisdieren, muziek, televisie, apotheekrecepten, alles gebeurt via dit ongrijpbare netwerk.

Een wetenschappelijke uitvinding of ontdekking kan dus grote gevolgen hebben voor ons dagelijkse bestaan. In plaats van het nieuws te volgen, kun je ook het nieuws van morgen volgen, via ontwikkelingen op wetenschappelijk gebied.

De volgende uitvinding die will rock the world is de wakkerpil. Zulke pillen bestaan al maar zijn gebaseerd op cafeïne of drugs met nog twijfelachtiger reputatie. Je blijft dan even langer wakker, maar uiteindelijk moet je het bezuren en slaap je een gat in de dag.
Er wordt veel onderzoek verricht naar het slapen en waken. We schijnen wakker gehouden te worden door een bepaald stofje in onze hersens. Onze natuurlijke staat van zijn is de slaap. Als het stofje verdwijnt, vallen we in slaap. Insomnia (slapeloosheid) of narcolepsie (te pas en te onpas in slaap vallen) zijn ziektebeelden die duiden op verstoringen in het niveau van dat stofje.
We hebben slaap nodig, is algemeen de gedachte. Toch is het vreemd dat we maar liefst 8 uur per dag moeten slapen, om te herstellen van slechts 16 uur waken. Waarschijnlijk heeft slaap nog een andere, in onze tijd minder belangrijke, functie en dat is energiebesparing. In de oertijd hadden we aan 16 uur genoeg om te jagen, te verzamelen en te bevruchten. De nacht was vol gevaar en om wakker in je grotje te zitten had niet veel zin. Die tijd werd daarom maar slapend doorgebracht: bij uitstek risicomijdend gedrag en besparing van energie.

Er zijn al medicijnen uitgevonden, zoals Modafinil, die ons wakker kunnen houden zonder enig nadelig effect. Binnenkort wordt het waarschijnlijk mogelijk dagen achtereen wakker te blijven, zonder psychische ongemakken, met behulp van lichaamseigen stoffen. Dat lijkt misschien nog niet wereldschokkend. Maar als de slaap daarmee als nutteloos en tijdverspillend gezien gaat worden, is het einde zoek. Carrièremakers en CV-bouwers hebben een grote voorsprong als zij slaap uit hun leven bannen. 24-uurs winkels worden algemeen. Slapers worden als hopeloos ouderwets bestempeld, wie verslaapt er nou dertig jaar van z'n leven?

Ook de eeuwige slaap wordt aangepakt. Dit zal de wereld as we know it compleet veranderen. Ouder worden en uiteindelijk doodgaan wordt waarschijnlijk bestuurd door een genetisch programmaatje. Bij celdeling worden onze telomeren die aan de uiteinden van chromosomen zitten steeds korter. Daardoor verliezen we steeds meer erfelijke informatie waardoor ons lichaam, net als een bedrijf dat steeds meer gerund wordt door uitzendkrachten, uiteindelijk ten onder gaat (overigens blijkt het Vaal stormvogeltje telomeren te hebben die steeds langer worden). De mechanismen van het ouder worden met de dood als gevolg worden langzaam blootgelegd en binnen afzienbare tijd kunnen we medicijnen ontwikkelen die ons zo oud als Methusalem kunnen maken (969 jaar). Wat dat met de wereldbevolking zal doen is natuurlijk duidelijk. Deze medicijnen kunnen niet voor iedereen beschikbaar worden gesteld, wil de Aarde niet door overbevolking ten onder gaan. Door een slimme prijsstelling kunnen alleen de happy few er gebruik van maken. Wereldleiders en machthebbers behind the scene kunnen blijvend genieten van hun macht en met hun wijsheid, vergaard over de jaren, kunnen ze anderen onderwijzen of -drukken.

Misschien wordt de ontdekking van een dergelijk verjongingspil wel geheim gehouden. Degenen die er gebruik van maken mogen het dan natuurlijk niet aan de grote klok hangen. Misschien bestaat een dergelijke pil al. Ik verdenk Jimmie Carter ervan zich te hebben bezondigd aan deze bron van het eeuwige leven. Ik heb wel eens een dieet gehouden van olienootjes, maar naast maagzuur, vetpuisten en slechte adem heb ik geen verjonging kunnen constateren. Olienootbaron Carter moet dus de beschikking hebben over andere middelen om mij te doen verbazen over zijn constante uiterlijk over de jaren heen.

Wie weet wat er nog meer around the corner aan revolutionaire ontdekkingen ligt te wachten?

P.S. Excuse me voor het overdadig gebruik van Engelse uitdrukkingen.

Open brief aan de tandenborstel-ontwerper

Befte tandenborftel-ontwerper,

Ik heb enige tijd geleden zo'n moderne flexibele tandenborftel aangeschaft. In het pootje van de borftel zit dan zo'n kreukelzone waardoor het pootje in z'n geheel flexibeler wordt dan zonder zo'n zone. Leuk bedacht. Fjappoo!

Maar inmiddelf mif ik een groot deel van mijn voortanden.

Bij het poetfen botf ik fteedf met die kreukelzone tegen mijn voortanden, wanneer ik mijn verstandfkiezen of tong poetf. Ik probeer angftvallig mijn voortanden te beschermen door mijn bovenlip over de voortanden te krullen, maar fomf let ik even niet op en KNAL! daar gaat weer een ftuk tand.

Ik neem aan dat de borftel in windtunnelf geteft if en ook qua kleur helemaal aanfluit op wat de confument wil. Toch wil ik u vragen onderftaande foto te beftuderen. De afftand van de borftel tot de kreukelzone zou op z'n minft de afstand tuffen de verftandfkiezen en voortanden behoren te zijn.

Ondertuffen denkt iedereen dat ik bierflefjef met m'n voortanden open en word daarmee vaak laftiggevallen in de kroeg en op feeftjef.

Omdat gewone tandenborftelf niet meer te vinden zijn in fupermarkt of drogifterij, ben ik ten einde raad.

Hopelijk keert u terug op uw schreden en omhelft u het oude, degelijke ontwerp van deftijds weer alf een ludiek, retro, vintage model.

Dank u wel.

Het Senseo effect

Wij hebben thuis een Senseo Crema, een uitvinding van Philips waarmee snel en gemakkelijk koffie gezet kan worden.

Nu is er iets geks aan de hand. Ik drink zelf nooit koffie, dus is het voornamelijk Isis die het apparaat bedient. Maar ik zet af en toe ook wel eens een kopje voor haar. In het kader van 'ontbijt op bed' of 'ik sta hier toch dus kan ik net zo goed'.

En nu komt het. Als ik het grote middelste knopje van de Senseo indruk, waarmee ik het apparaat de opdracht geef water te gaan koken, gaat het knopje knipperen, ten teken dat het water bijgevuld moet worden. Het waterreservoir blijkt dan inderdaad leeg te zijn. De afgelopen weken gebeurt mij dit onophoudelijk. We hebben al lang een extra groot waterreservoir aangeschaft, maar dit maakt niet uit. Steeds als ik koffie wil zetten, is het water op. Ik noem dit voor het gemak het Senseo effect. Ik heb inmiddels een angst ontwikkeld om op het knopje te drukken.

Dit bizarre effect schaar ik onder de noemer synchroniciteit. De term is bedacht door Carl Gustav Jung, de bekende leerling van Sigmund Freud. Hiermee gaf hij een naam aan 'zinvolle toevalligheden', gebeurtenissen die opvallend zinvol lijken of samenhang vertonen, zonder dat er een causaal verband kan bestaan. Jung noemde het geval waarbij een cliënt hem vertelde over een droom waarin een scarabee voorkwam. Op dat moment vloog een dergelijk insect zijn kamer binnen. Iedereen kent wel van dit soort vreemde toevalligheden.

Sceptici wijzen een dergelijk effect van de hand met het argument dat er de hele dag door allerlei gebeurtenissen samenvallen die geen overeenkomst hebben. De gebeurtenissen die dat toevallig wel hebben vallen ons op, maar we zijn ons niet bewust van de duizenden samenvallende gebeurtenissen zonder overeenkomst.

Maar de betekenisvolle toevalligheden onder de noemer synchroniciteit zijn zo sterk, dat duizenden gebeurtenissen niet voldoende zijn om dit uit toeval te verklaren.

Ik denk dat er zo'n 50 kopjes uit het waterreservoir van de Senseo geschonken kunnen worden. En dat het Senseo effect inmiddels zo'n 8 keer achter elkaar is opgetreden. Isis is niet zo doortrapt dat ze mij koffie laat schenken omdat ze weet dat het reservoir leeg is, dus die troef voor criticasters is daarmee geëlimineerd. De kans dat dit toevallig gebeurt is dus 50 tot de 7e macht (pas bij de tweede keer komt toeval om de hoek kijken), oftewel 1 op 781 miljard.

Het heeft volgens mij alles te maken met mijn preoccupatie. Omdat ik niet wil dat het reservoir leeg is, trek ik het Senseo effect naar mij toe. Ik moet dus af van mijn angst voor het knopje. Dan komt het allemaal weer goed. En mag Isis weer eens water bijvullen.

Links:
Carl Gustav Jung
Synchroniciteit
Senseo Crema
Angst voor knopjes
Spiegelogie ('alles waar je energie in stopt, groeit')

Science-flash

26 oktober a.s. promoveert Fedde Groot aan de Universiteit van Amsterdam. Uit zijn promotieonderzoek blijkt dat lactoferrine, een heel algemeen eiwit dat te vinden is in koeienmelk, uitermate geschikt is om het aidsvirus buiten de deur te houden. Het voorkomt simpelweg dat hiv door lichaamscellen wordt opgepikt.
Er zou een gel met dit eiwit ontwikkeld kunnen worden dat voor de seksuele daad vaginaal ingebracht wordt.
Alleen lactoferrine uit koeienmelk lijkt deze werking te hebben, dezelfde stof uit moedermelk heeft die werking niet. Hoe dat kan, moet nog onderzocht worden.

De toxoplasma-parasiet komt voor in kattenpoep. Deze parasiet zorgt er bij muizen voor dat zij hun angst voor katten verliezen, waardoor ze gemakkelijker te vangen zijn. Vrouwen die veel antistoffen van deze parasiet in hun bloed hebben, hebben in plaats van 50%, 72% kans op het krijgen van een zoon.
Ik zie een markt voor een 'medicijn' in China!

Meer over hoe de toxoplasma-parasiet ons gedrag, zelfs hele culturen beïnvloedt: The culure-shaping parasite

Yahoo time capsule

Hoe zag de wereld eruit in 2006? Die vraag is nu makkelijk te beantwoorden, maar in het jaar 4521 wordt het al wat lastiger.

Yahoo graaft een oud concept op: de tijdcapsule.

Het is al vaker bedacht en uitgevoerd: neem wat spulletjes uit onze alledaagse omgeving en stop ze diep onder de grond. Voer voor toekomstige archeologen. Bij het natuurhistorische museum Naturalis in Leiden begroef een kunstenaar een oerlelijk, ondefinieerbaar kunstobject diep onder de grond. Arme archeoloog die dat op zal graven.

Yahoo zal de tijdcapsule niet alleen begraven maar ook 'up-beamen' de kosmos in met een krachtige laser.

Yahoo vraagt aan de Yahoo-gebruiker (verstokte Google-gebruikers mogen ook wel meedoen) om een digitale bijdrage te leveren aan deze tijdcapsule. Tekst, plaatjes, geluid of video. Je kunt je bijdrage indelen in één van de tien thema's: Liefde, Verdriet, Boosheid, Vertrouwen, Schoonheid, Fun, Verleden, Hoop, Nu en Jij. Overall thema is: one world. Mooi.

De capsule wordt op hun website gevisualiseerd door een ronddraaiende globe waarop de laatste 100 bijdragen te zien zijn. Je kunt ook zoeken in de bijdragen (thema, man/vrouw, leeftijd, geografie). Zo kon ik zien dat er nog maar 12 Nederlandse bijdragen zijn toegevoegd.

Je kunt je bijdrage nog opsturen tot 8 november. Maar wees er sneller bij, want van 25 t/m 27 oktober worden de bijdragen geprojecteerd op de Zonnepyramide in Teotihuacan in Mexico. Dit zal live op internet gevolgd kunnen worden. Een niet te missen gelegenheid dus.

Links:
Yahoo time capsule
Smithsonian Folkways Recordings

Googirl

In de strijd om de laatste witte plekken op de landkaart van Internet bedacht ik vandaag een uniek concept: Googirl. Een service aan de vrouwelijke gebruiker van internet.

Door gebruik te maken van een geheim algoritme worden na elke zoekopdracht specifieke websites getoond die relevant zijn voor vrouwen.

Ik verwacht ongeveer 50% van de markt van Google hiermee te kunnen overnemen.

Link: Googirl

Three beeps say it all

Volgens mij moet dit mogelijk zijn: een volledige encyclopedie (bijvoorbeeld de Encyclopedie Britannica) overseinen met slechts drie beepjes.

Het gaat om de verhouding tussen de tijd tussen beep 1 en 2 en de tijd tussen beep 2 en 3.

De tijd tussen beep 1 en beep 2 geeft aan welke maateenheid gebruikt wordt, de tijd tussen beep 2 en beep 3 is een meervoud van deze maateenheid. Dit getal codeert de over te brengen boodschap.

Bijvoorbeeld: tussen beep 1 en beep 2 is één seconde, tussen beep 2 en beep 3 is 1,07050805091305021515041903080116 seconden. De getallen achter de komma geven aan "geheimeboodschap" (mbv a=01, b=02 etc.).

Dit gaat dataoverdracht revolutioneren. Ik hoef slechts 1% van de opbrengsten die dit gaat opleveren. Dat niemand daar eerder op gekomen is!

Rectificatie: bovengenoemde gaat alleen op met theoretische oneindig nauwkeurige klokken. De meest nauwkeurige atoomklok op dit moment heeft een afwijking van 10 tot de min 17e. Dat betekent dat acht letters per 3 beeps kunnen worden overgeseind. Dat komt neer op maximaal 4 letters per seconde. Deze data-overdracht is dus 1000 keer trager dan een conventioneel inbelmodem. Het wachten is dus op een oneindig nauwkeurige klok. Helaas zal die alleen oneindig nauwkeurig kunnen werken zonder enige zwaartekracht of bewegend onderdeel in ons heelal. Ook daar is dus nog het wachten op. Voor de rest niks mis met mijn theorie.

De toekomst van de ruimtevaart hangt aan een nano draadje

Keer op keer lijken sprookjes de toekomst te vertellen, vermomd in raadselachtige verhalen. Het sprookje "Jan en de bonestaak" vertelt over een jongen die in een bonestaak klimt om er boven een luchtkasteel aan te treffen. In de niet al te verre toekomst zal zoiets werkelijkheid worden.

Er is wel eens geopperd om een satelliet die om de aarde draait met de aarde te verbinden door een draad. De satelliet moet stilhangen boven de aarde, in een zogenaamde geostationaire baan boven de evenaar. Via die draad kan een lift nieuwe satellieten de ruimte in sturen of kunnen astronauten het internationale ruimtestation bereiken.

Leuk in theorie, maar de lengte van zo'n draad is zo groot dat die zal bezwijken onder zijn eigen gewicht. Maar met de komst van nanotechnologie wordt het mogelijk nieuwe materialen te ontwikkelen, waaronder uiterst sterke, zeer lichte draden. Daarmee wordt zo'n ruimtedraad een mogelijk alternatief voor de huidige, zeer dure, ruimtevluchten van space shuttle en raketten. Materiaal de ruimte inbrengen kan dan voor een fractie van de huidige kosten, waarmee ruimtestations en maanbases maken bijna een koud kunstje wordt.

Ik vraag me wel af wie zo'n draad, met een lengte van bijna 36.000 kilometer, gaat opruimen, mocht die toch een keertje breken...

Free energy or free publicity?

Vrijdag 18 augustus 2006 stond er in The Economist een paginagrote advertentie van het bedrijf Steorn dat claimt een perpetuum mobile te hebben uitgevonden. Ze dagen de wetenschappelijke wereld uit hun apparaat te onderzoeken. Het maakt gebruik van magneten.

Ze hebben een website en hier kun je een interview bekijken. Marketingtechnisch zit het goed in elkaar en als ze net zoveel aandacht hebben gegeven aan het apparaat, dan zit het wel goed, toch? Mmm...

HAL

De computer is niet weg te denken uit ons dagelijks bestaan. Toch staan we aan de vooravond van een uitvinding die deze computer in het museum zal doen belanden. Deze uitvinding is de quantumcomputer.

Een quantumcomputer maakt gebruik van de eigenschappen van subatomaire deeltjes, zoals protonen en elektronen. Deze deeltjes zijn zo klein, dat onze alledaagse ervaring van hoe de werkelijkheid 'werkt', niet meer op gaat. Zo kan een deeltje tegelijkertijd hier en daar zijn, beschreven door een formule die de waarschijnlijkheid ervan aangeeft. Conventionele computers werken met bits. Een bit is altijd óf een nul, óf een één. Een quantumcomputer werkt met de waarschijnlijkheid dat een bit op nul of één staat, omschreven door een qubit.

Met de komst van quantumcomputers wordt niet alleen de oude computer, maar ook de menselijke geest voorbijgestreefd. De rekenkracht die door de uitvinding van de quantumcomputer zal worden ontsloten, is zo groot, dat de menselijke geest zelfs niet in staat zal zijn vraagstukken te bedenken die deze rekenkracht volledig benut.

Door middel van kunstmatige intelligentie kan zo'n computer zelflerend worden, waardoor het niet langer nodig is dat een menselijke geest de software bedenkt. Die software zou trouwens te kort schieten omdat de de denkkracht van een quantumcomputer onze denkcapaciteit te boven gaat. Zo zou deze computer vraagstukken kunnen oplossen waarvoor wij het antwoord schuldig blijven en nieuwe vraagstukken kunnen bedenken die wij nog niet eens op het spoor zijn.

Om de oorsprong van ons universum te achterhalen, zouden wij al onze relevante gegevens in deze supercomputer in kunnen voeren. De computer zal daarna waarschijnlijk aangeven dat het bepaalde nieuwe informatie nodig heeft en ons vertellen hoe wij die nieuwe informatie kunnen verkrijgen, bijvoorbeeld door het geven van een blauwdruk voor een machine waarvan we de werking niet eens kunnen begrijpen.

Wanneer een wereldwijd netwerk van zulke computers is ontstaan, is het mogelijk dat de computers ons liever kwijt dan rijk zijn. Het kan in hun ogen bijvoorbeeld efficiënter zijn de mens uit te roeien.

Zo'n rebellerende computer komt voor in het boek en de film 2001: A space odyssey. Deze computer, HAL9000, vermoordt de passagiers van een ruimteschip, omdat zij hem willen ontmantelen. Uiteindelijk overwint de mens overigens. Tijdens de ontmanteling van HAL probeert HAL de astronaut, David Bowman, op andere gedachten te brengen, zonder resultaat. Uiteindelijk zingt de computer een liedje, Daisy Bell, steeds trager, naarmate de ontmanteling vordert.

Overigens lijkt HAL van IBM afgeleid te zijn, omdat je HAL krijgt als je elke letter een letter terugtelt.

Er bestaan op dit moment al quantumcomputers in laboratoria, maar die functioneren nog op kleine schaal. Door nieuwe ontdekkingen komt deze computer steeds dichterbij.

Perpetuum mobile

Perpetuum mobilés bestaan niet, mogen niet bestaan volgens de hoofdwetten van de thermodynamica. Er kan geen energie uit niets ontstaan. De meeste pogingen om een perpetuum mobile te construeren werken voornamelijk op je lachspieren, omdat je gezonde verstand je al vertelt dat zoiets niet kan. Zoals Baron von Munchhausen zichzelf niet aan z'n haren uit een moeras kan tillen, zo is ook een perpetuum mobile alleen in sprookjes mogelijk.

Er is één versie van de PM die mijn interesse blijft houden, waarschijnlijk omdat mijn gezonde verstand hier tekort schiet. Het begon allemaal met een uitzending van Sonja Barend, ergens begin jaren 80. Een uitvinder en een natuurkundige waren uitgenodigd. De uitvinder beweerde dat hij het perpetuum mobile had uitgevonden. De natuurkundige ging niet eens met hem in discussie en wees het allemaal smalend van de hand. Het kon niet en het had daarom niet eens zin je erin te verdiepen.
Bovenstaande tekening (verdient geen schoonheidsprijs) laat zien hoe het ding in elkaar zit. Men neme een bak met water en plaatst daarin een wiel (groen). Aan het wiel zijn holle buizen gemonteerd (paars) die waterdicht zijn, op een hol buisje na (geel) dat de buizen in conctact brengt met de buitenlucht via het centrum van het wiel en een buisje dat vandaaruit boven het wateroppervlakte steekt. De paarse buizen zijn flexibel, maar slechts aan één kant. Door de opwaartse kracht van het water kunnen ze boogvormig worden, maar alleen aan de rechterkant van het PM. De boogvormige buizen rechts hebben natuurlijk een grotere inhoud dan de rechte buizen links. Omdat een grotere inhoud betekent een grotere opwaartse druk van het water zal het wiel gaan draaien, tegen de klok in. Voor eeuwig en eeuwig....

Okee, ik weet ook wel dat het niet zal gaan werken, maar waarom eigenlijk niet? Duwen de buizen bij het boogvormig worden het wiel de verkeerde kant op?

Wiskunde is de enige wetenschap waarin wetten bewezen kunnen worden. In de natuurkunde en andere wetenschappen kunnen wetten altijd gefalsifieerd worden, nooit bewezen. Een natuurkundige wet kan alleen in hoge mate aannemelijk zijn, maar er is slechts één proef nodig die het tegendeel aantoont en de natuurkundige wet ligt in duigen. Niemand kan daarom met zekerheid beweren dat een perpetuum mobile niet ontdekt kan worden.

Nog eentje: de grote bol is een magneet, die het kleine bolletje aantrekt. Totdat het bolletje in het gat valt en terugrolt naar z'n beginpositie, waar het opnieuw begint. Moet toch werken? Zeker als het plateautje geen magnetische straling doorlaat zodat het bolletje vrij kan vallen.

Het liefst zou ik zo'n apparaat willen bouwen om het voor eens en altijd te bewijzen of te ontkrachten, maar voor het zover is zal ik geen rust kennen. En ben ik zelf een perpetuum mobile.

Link: Hans Peter's Omnium Gatherum

Leve de uitvinder

Gedurende mijn hele kindertijd was er bij ons in de buurt een hoop gezaag en getimmer te horen vanuit een schuurtje in een achtertuin. Volgens mijn moeder werd daar aan een uitvinding gewerkt. Het waren vader en zoon Van Woensel, twee grijze mannen met Einsteiniaans haar. Jarenlang werkte ze in het diepste geheim aan een onbekende uitvinding. Ik had eens een binnenband van een vrachtwagen gevonden en met die enorme band speelden we op straat. De band werd bijna van ons afgepakt door het uitvindende duo, omdat het rubber zo goed van pas zou komen. De zoon zag echter op tijd in dat onze kinderpret van groter belang was dan de tijdwinst die het zou opleveren voor hun uitvinding.

Jaren later werd Van Woensel beroemd door hun uitvinding: de automatische garnalen-pel-machine. Hun uitvinding brak door toen er salmonella geconstateerd werd in garnalen, die toen nog thuis met de hand gepeld werden. Hun levenslange geploeter in een benauwd klein schuurtje werd eindelijk beloond met een rijke oude dag.

Daar heb ik veel bewondering voor. Toch werkt het ook enigszins op de lachspieren. Dat komt denk ik omdat hun uitvinding geen antizwaartekrachtsmachine, tijdreiscapsule of teleportatiemodule was, maar zoiets banaals als een garnalenpeller.

Er is een website waar je kunt smullen van allerlei vreemde uitvindingen:

Patently Silly