Er is gesleuteld aan een lamp die kapot kan gaan

Vandaag was het zover. De kerstboom in mijn ouderlijk huis werd opgericht. In de praktijk komt dat neer op het ineenschuiven van een aantal plastic elementen die de illusie van een boom opwekken. Wel bijzonder is de kerstverlichting.

Het gezin van mijn moeder verhuisde na de oorlog van Eindhoven naar Haarlem. Kerstmis was toen nog een gevaarlijk volksfeest. De brandende kaarsjes in de droge kerstbomen brachten elk huisgezin elk jaar weer langs de rand van de totale destructie. Daarom vond Philips de elektrische kerstverlichting uit. Wat minder sfeervol maar wel zo praktisch.

Onze lampjes stammen uit die tijd. Ze zijn de eerste in hun soort en rolden uit de fabriek toen de film van Bing Crosby, White Christmas, in de bioscoop draaide, begin jaren 50.

Nu, anno 2009, doen de lampjes het nog steeds. Het kan niet anders of de lamp die kapot kan gaan is een van de volgende uitvindingen van Philips geweest.

Belfloor & Bonnevu

We hebben zoveel gelezen over reuzen, die lelijke dingen deden, dat we ons een braven reus haast niet kunnen voorstellen. En toch bestaan er goede reuzen, zoals uit dit boek blijkt, want Belfloor en Bonnevu zijn beste lui, die nooit iemand kwaad hebben gedaan!

Als je in een huis opgroeit, waar een generatie voor jou ook opgroeide, dan word je vanzelf iemand van de oude stempel. Want kinderboeken hoefden niet gekocht te worden: die waren er al. Dus las ik Belfloor & Bonnevu, uit 1939.

Blijkbaar werd de jeugd van toen bang gemaakt met verhalen over kwaadwillende reuzen. Schrijver A.D. Hildebrand zag z'n kans schoon om het op een andere boeg te gooien. Twee vriendelijke reuzen, broers, die op een berg woonden, waar aan de voet ervan een beetje bangig volkje woonde dat de reuzen uiteindelijk toch wist te waarderen.

Ongemerkt bleek je samen met dat volkje van die reuzen te zijn gaan houden.

De boeken, met ouden spelling, las ik ademloos. Dat mijn opgroeiende moeder, oom en tante dat ook deden, blijkt uit plakband, ezelsoren en ingekleurde zwartwittekeningen. Ik had pas laat door dat de tekeningen ingekleurd waren. Ik dacht dat de krassige stiftstrepen hoorde bij de unieke vormgeving van Het Boek.

Ik las ze niet een keer, maar honderd keer. Bij gebrek aan beter. De kracht zit 'm in de herhaling. Langzaam zakte het verhaal dieper m'n hersenpan in totdat de reuzen werkelijker werden dan de werkelijkheid.

Dat er nog een derde reus bestond zoals in een tweede boek viel te lezen, die de twee reuzen imponeerde door te vliegen met zelfgemaakte vleugels, ging buiten alle voorstellingsvermogen van m'n toch al op de proef gestelde kinderziel. Het kwam niet bij me op dat het maar een kinderverhaaltje was. Misschien kwam dat wel door de realistische tekenstijl van George van Raamdonck.

In een derde boek bezochten Belfloor & Bonnevu Koning Kaskoeskilewan en kabouter Krokeledokus.

Op de een of andere manier associeerde ik Cesar Zuiderwijk met Bonnevu. Als ik Belfloor zou moeten typecasten, zou ik Matthijs van Nieuwkerk kiezen.

 

Zeven jaar vakantie

Iedereen heeft zo z'n jeugdherinneringen. Nu generaties die met tv zijn grootgebracht volwassen zijn geworden, bestaan die herinneringen soms uit tv-beelden. Hopelijk meer dan het testbeeld.

Zo hebben Birdy Num Num en ik herinneringen aan een Franse jeugdserie. De begintune kunnen we zelfs nog neuriën of fluiten. Maar niemand weet nog van het bestaan van die serie af en op internet is ook al niets te vinden.

De Franse serie heette "Zeven jaar vakantie" (het kunnen er ook zes zijn geweest) en ging over jongens die spijbelden van school en in plaats daarvan met een boot (of was het een vlot) op zee doldrieste avonturen beleefden. Was het wel een Franse serie? Ik was te klein om er ook maar iets van te begrijpen. 1973?

Misschien weet Birdy Num Num nog wat details te geven.

Wie weet wordt het raadsel van deze verloren serie snel opgelost.

We zijn eruit! De serie heette Twee jaar vakantie en is gebaseerd op het gelijknamige boek van Jules Verne. Op Kindertv.net vond ik alle informatie.
Uitgezonden door de KRO van 31 mei t/m 23 juli 1975 en van 1 oktober t/m 27 december 1975. Originele titel: Deux ans de vacances.
Op Kindertv.net is ook de beginleader te bekijken en zoals nu blijkt hebben we het al die jaren foutloos nageneuried/-floten.

Link: Kindertv - Twee jaar vakantie

Joris Driepinter

Nu het TNO heeft gezegd dat niet twee, maar drie glazen alcoholische drank goed is voor de gezondheid (volgens mij een gezellige boel daar op TNO), herinner ik me de reclame-campagne Joris Driepinter.

Een eenvoudige zoektocht op internet zet mijn dwaling recht. Joris Driepinter was niet bedoeld om alcoholconsumptie te bevorderen, maar om mensen tot het drinken van melk te bewegen. Het is ook alweer zo lang geleden.

Joris Driepinter, die pientere knaap met drie glazen melk in een stevige omhelzing. Wie wilde niet net zo sterk worden? Hield je niet van melk, dan kon je je altijd nog tegoed doen aan spinazie, want Popeye's armspieren waren zo hard als ankers.

Het gebruik van superhelden om kinderen te motiveren voor gezond voedsel te kiezen, wat een moderne manier van reclame maken! Dit lumineuze idee wordt nu, in de eerste jaren van de 21e eeuw, opnieuw uitgevonden om vetzucht tegen te gaan.

Joris Driepinter TV-commercial
Joris Driepinter TV-commercial zwartwit
Het ReclameArsenaal

The party is over

Gisteravond mocht ik één van de vier feestbeesten zijn in een spetterende 70's party op het station in Haarlem. Meer dan 120 mensen die hun roots water gaven en kosten noch moeite gespaard hadden om er goed fout uit te zien.

Vandaag hebben Isis en ik niets anders gedaan dan op de bank gelegen en teruggedacht aan het geweldige feest. Een mooie herinnering om te bewaren voor een regenachtige dag.

Hoe zal een 00'er party er over dertig jaar eigenlijk uitzien?


Er is een tijd van komen en er is een tijd van gaan...

Testbeeld van mijn jeugd

Internet bestond nog niet, dus keken we veel uit het raam. Het bovenraam was versierd met een symmetrisch ingedeeld glas-in-lood, een ook bij nadere bestudering nietszeggend patroon. Maar door er jaren naar te kijken, heeft het een onuitwisbare indruk gemaakt. Het werd het testbeeld van iedereen die er woonde en dat zijn er veel.

Door er andere landschappen achter te plaatsen, vliegt ons huis over de wereld.

Old school interactiviteit

Interactiviteit is niks geen moderne frats. Interactie met de kijker of luisteraar bestond al in de jaren zeventig van de vorige eeuw.

Zo had je het televisiespelletje Teleraadsel van de Tros. In de studio stond een rode telefoon die je kon bellen... als je het nummer maar wist. Waarschijnlijk begon dat nummer met 035, het netnummer van Hilversum, maar om dat zeker te weten moest je met lippenstift markeringen op je kostbare beeldbuis zetten. De kijker werd eerst uitgebreid gerustgesteld dat de lippenstift absoluut geen schade teweeg kon brengen. Eenmaal overtuigd kon je bijvoorbeeld een dartbord overtrekken, zag je in een volgend beeld de pijltjes en wist je weer een paar getallen. Leuk! Totdat bleek dat de fabrikant van uitgerekend jouw lippenstift erg z'n best had gedaan op een long lasting painted smile. De lippenstift was bijna niet te verwijderen van de gloednieuwe kleurentelevisie met ultrasone afstandbediening.

Ik was zo'n elf jaar oud en weet er niet veel meer van. Zo vraag ik me af wat de prijzen waren die je kon winnen. Vast een AEG roestvrijstalen bovenlader of een stofzuiger die veegde, klopte en zoog.