Symphony of Science

Link: Symphonyofscience.com

Happy 2010!

Save the world every 365 todays!

How lucky we are to live in this time

"If you want to bake an apple pie you must first invent an universe."

Buma/Stemra versus YouTube

Eind juli heeft Buma/Stemra een regeling ingesteld voor het plaatsen van embedded media op websites. De regeling gaat met terugwerkende kracht in op 1 januari. Alleen een succesvol proefproces kan voorkomen dat het internetlandschap in Nederland drastisch verarmt.

Buma/Stemra verdedigt de rechten van muziekauteurs. Maar na een mislukte beleggingsactie kwamen zij in financiële nood en konden 10% van de geïnde gelden niet aan de rechthebbenden uitbetalen. Na deze gebeurtenis, en omdat het toevallig volle maan was, is de organisatie veranderd in een geldwolf met grijpgrage klauwen. Er werd een computerprogramma bedacht die alle websites in Nederland afscande op zoek naar muziekjes en riedeltjes. Zodra iets gevonden werd, was de factuur al op de bus gedaan. Niet Buma/Stemra, maar de eigenaar van de website met het riedeltje moest maar bewijzen dat het riedeltje auteursrechtenvrij was.

Het laatste snode plan van deze geldwolf is om geld te vragen voor het aanbieden van een link naar een radiostream. Radioportals die radiozenders met één klik beluisterbaar maken via een embedded player zijn het slachtoffer. Buma/Stemra maakt onderscheid tussen bronsites en doelsites. De bronsite is bijvoorbeeld Radio 538, een doelsite is bijvoorbeeld kabelradio.nl.

Het tarief is 10% van de behaalde omzet plus een startbedrag, vanaf 312 euro per jaar voor één radiolink tot een the sky is the limit bedrag voor meer radiolinks. Het starttarief zo vernuftig uitgebalanceerd, dat elke vorm van het gebruiksvriendelijk aanbieden van radiolinks de nek wordt omgedraaid.

Buma/Stemra baseert zich op twee pijlers voor het heffen van tarieven: openbaarmaking en verveelvoudiging. Maar een radioportal doet niet aan verveelvoudiging, want het aanbieden van een link kan het maximum aantal luisteraars van een radiostream niet verhogen. Wat openbaarmaking betreft, dat is een actie van de bronsite. Het beluisteren van een radiostream via een doelsite kost die doelsite 0 kilobyte aan dataverkeer. Er is een directe verbinding tussen bronsite en luisteraar. De doelsite heeft de luisteraar alleen gefaciliteerd om de link te vinden. Omdat de bronsite al aan Buma/Stemra betaalt, wordt er dubbel geld verdiend.

Behalve streams zijn ook on-demand diensten zoals YouTube niet veilig voor de nieuwe regeling. Dit houdt in dat webloggers die muziekclips op hun weblog plaatsen ook moeten gaan betalen. Omdat Buma/Stemra even geen zin heeft om de strijd aan te gaan met giganten als YouTube, Hyves en MySpace hebben ze besloten webloggers "voorlopig nog te ontzien". Afhankelijk van de grillen van Buma/Stemra ligt er bij mensen morgen dus wel of niet een factuur op de mat. Deze willekeur maakt ze niet bepaald geloofwaardige beheerders van rechten.

Gelukkig springt een aantal juristen en advocaten op de bres die popelen om een proefproces te starten tegen de organisatie.

Links:
Buma Stema tarieven
3VOOR12

Autist Redding

Sittin' in the mornin' sun
I'll be sittin' when the evenin' come
Watching the ships roll in
And then I watch 'em roll away again, yeah

Watching the ships roll in
And then I watch 'em roll away again, yeah

Watching the ships roll in
And then I watch 'em roll away again, yeah

I'm sittin' on the dock of the bay
Watching the tide roll away

Ooo, I'm just sittin' on the dock of the bay
Watching the tide roll away

Ooo, I'm just sittin' on the dock of the bay
Watching the tide roll away

Wastin' time

Look like nothing's gonna change
Everything still remains the same
I can't do what ten people tell me to do
So I guess I'll remain the same, yes

So I guess I'll remain the same, yes

Now, I'm just gonna sit at the dock of the bay
Watching the tide roll away

Oooo-wee, sittin' on the dock of the bay
Watching the tide roll away

Watching the ships roll in
And then I watch 'em roll away again, yeah

Watching the ships roll in
And then I watch 'em roll away again, yeah

Wastin' time

The universe and me

Vandaag las ik dit nieuwsbericht... er is een kans dat, nog voordat de zon uitdooft, Mercurius uit zijn baan raakt en het zonnestelsel zo uit balans brengt, dat Mars en de Aarde met elkaar in botsing komen. En dat al over één a twee miljard jaar!

Er is maar een kans van 1 op 100 dat Mercurius zijn baan zal verlaten en ons zonnestelsel in chaos zal storten en zelfs dan kan Mars de Aarde nog weten te ontwijken... maar toch!!! We krijgen de Andromeda nevel ook al op ons dak, zo kun je hier lezen. Het is gedaan met onze rust... het wordt een dolle boel! In het heelal is alle dagen carnaval...!

Het heelal is zo groot,
Ik voel me duizelig als ik erover nadenk,
Mijn hoofd zwemt, ik krijg duizelingen,
Toch weet ik dat het lang geleden,
Zo klein was dat ik het had kunnen verstoppen,
Onder mijn rokje,
In elk geval tot de oerknal plaatsvond.

Elke man, elke vrouw!

Zon, planeet, het heelal en ik!
Als ik enthousiast ben en moet wachten
Beginnen mij organen te bewegen, mijn longen te pompen
Cellen bewegen sneller in banen binnenin mij
Ik geef mij opdracht mezelf van binnen te bekijken
Om voor één dag een cel te worden.

Elke man, elke vrouw!

Zon, planeet, het heelal en ik!
Het heelal en ik ... ooh ...
Het heelal en ik, ben ik een planeet? woaah!
Het heelal en ik ... woah!
Kom, na-na-na-hee-ooh!

De planeten en ik kunnen het zo goed met elkaar vinden
Zevend langs denkbeeldige achtbanen in de hemel
Ik kan koppeltje duiken over Jupiter als ik daar zin in heb
Niets houdt een planeet tegen
Maar een planeet houdt wat dan ook tegen

Elke man, elke vrouw!

Zon, planeet, het heelal en ik!
Het heelal en ik, het heelal en ik!
Het heelal en ik, het heelal en ik!

De kleren van de keizer (1)

Audioperfectionisten zweren bij dure stekkers en snoertjes om verbindingen tussen versterker en speakers te maken. Goedkope rotzooi is not done.

De prijs van zo'n snoertje kan oplopen tot meer dan 7000 euro, maar dan kan je ook genieten van de meest perfecte weergave.

Uit onderzoek blijkt echter dat zelfs de extreemste geluidsfanaat geen verschil kon horen tussen een verbinding via een duur snoertje en... een metalen kleerhanger.

Link: Eclectro

Musicopy

Wel eens van Sena gehoord? Deze organisatie vraagt geld voor het gebruik van muziek op de werkplek. Ik, als eenmanszaak, moet betalen voor het gebruik van een radio. Maar het kan nog gekker.

Ik ontdekte nog een stichting die muziek achter slot en grendel wil: Musicopy. Deze stichting, onderdeel van Cedar (Centrum voor Dienstverlening Auteurs- en aanverwante Rechten) vraagt geld voor het kopiëren of publiceren van bladmuziek of songteksten. Ik heb op mijn blog enkele songteksten staan en zou hier € 6,50 per maand voor moeten betalen (het zal niet lang duren voor Musicopy hier achter komt, Google indexeert dit blog voortreffelijk). Musicopy houdt in haar tarieven overigens geen rekening met bezoekersaantallen.

Musicopy houdt razzia's onder amateur-muziekverenigingen om ze vervolgens met hoge rekeningen zo goed als op te doeken. Een citaat uit een pagina op hun website:

"Stichting Musi©opy heeft bij diverse controles sinds het begin dit jaar illegale bladmuziek aangetroffen bij amateur-muziekverenigingen. De controles werden o.a. uitgevoerd tijdens openbare uitvoeringen, meezingavonden, concoursen en buitenevenementen op diverse locaties. Bij de meeste controles werden illegale kopieën aangetroffen, variërend van enkele stuks tot grotere aantallen.

Tegen de betrokken amateur-muziekverenigingen worden op dit moment juridische maatregelen getroffen. De verenigingen zijn gesommeerd om per direct hun inbreuken te staken en om een schadevergoeding te betalen van minimaal € 500, - voor de door de rechthebbenden geleden schade. Mevrouw Van Kuik, accountmanager van Musi©opy zegt hierover: “helaas zijn vele verenigingen, ondanks de voorlichtingscampagne, zich nog niet voldoende bewust van de schade die ze componisten en tekstschrijvers berokkenen door op grote schaal bladmuziek te kopiëren. Het is de taak van Musi©opy om dit bewustzijn te vergroten, zodat verenigingen een reële vergoeding afdragen voor het gebruik van kopieën. Daarmee kunnen componisten, tekstschrijvers en muziekuitgevers, aan wie de vergoedingen worden uitgekeerd, hun creatieve werk voortzetten. Als daarvoor juridische maatregelen nodig zijn, schuwen we die zeker niet."

Ik ontdekte het bestaan van Musicopy bij het zoeken naar een songtekst op internet. Een website bleek opgedoekt en de tekst van de webmaster maakte duidelijk waarom:

"Helaas wordt het mij onmogelijk gemaakt door de organisatie van Musicopy om door te gaan met deze website. De personen achter deze organisatie komen op voor de belangen van muziekuitgevers die blijkbaar niet willen dat de songteksten gelezen worden. Oh nee, dat zeg ik verkeerd, ze willen er uiteraard geld voor hebben. Aangezien ik geen geld ga geven aan een organisatie die niet duidelijk laat zien aan wie zij het geven en hoe zij de inkomsten duidelijk verspreiden, ben ik dus helaas genoodzaakt om de website te stoppen. Ik heb dit jaren gedaan met liefde voor de teksten, maar dankzij organisaties zoals Musicopy wordt dat onmogelijk gemaakt."

Ik vraag me af hoeveel muzikanten achter dit staaltje van totalitair kapitalisme staan.

De website van Musicopy opent op dit moment met een scherm dat het bestaansrecht van de organisatie nog eens benadrukt. Blijkbaar nodig. In juni 2007 zijn Kamervragen gesteld, maar de Minister van Justitie concludeerde dat Musicopy in haar recht staat.

Vaarwel muziekverenigingen en karaoke-bars. Vaarwel muziek.

Link: Musicopy

Ze komen!

Ik had een visioen... zo veilig als we ons wanen... de zoektocht naar buitenaards leven die niets opleverde... en wij ons alleen wanen in dit grote universum... IS EEN ILLUSIE!!!

Nu zijn we nog niemand tot last... terwijl wij voortkruipen op dit nietige bolletje rond dat nietige puntje licht... we hoeven niet te vrezen voor represailles van buitenaardse mogendheden... hebben wij last van mieren in de kruipruimte van onze woning? Maar ooit is er een mier zo slim en vindt zijn weg door een kiertje van de plint en anderen volgen zijn pad... een belangrijke doorbraak voor het mierenvolk... nieuwe gebieden, nieuwe kansen, nieuw voedsel... MAAR WAT EEN VERGISSING!!!

De opperwezens krijgen de mieren in het vizier en wenden al hun techniek aan om de mieren... OM ONS!!!.. te verdelgen, te bestrijden, TE VERNIETIGEN!!!

Met onze voortschrijdende techniek breken we de grenzen van ons leefgebied open... DNA is niet meer veilig en straks... binnenkort... zullen we ook de grenzen van ruimte en tijd weten te slechten... nieuwe gebieden, nieuwe kansen, nieuw voedsel... MAAR WAT EEN VERGISSING!!!

Link: War of The Worlds

Geboorte top 40

Hoe zag de Top 40 eruit toen ik geboren werd? Deze prangende vraag is nu eindelijk beantwoord. Het grootste deel ervan zijn evergreens geworden. Onvoorstelbaar dat al die nummers tegelijkertijd in de hitlijst stonden.

Wil je het ook weten en ben je geboren tussen nu en 1965 kijk dan op top 40.

Radiohead

De top 2000 is op de radio en af en toe, als Isis en ik out and about zijn, maken we gebruik van de radiofunctie van ons mobieltje om te kunnen blijven luisteren. Niet dat we de hele dag naar de top 2000 luisteren. Zulke fans zijn we nou ook weer niet. Vooral in de hogere regionen van deze muzieklijst zijn de nummers redelijk grijsgedraaid en niet echt meer verrassend.

Maar met muziek op ziet de wereld er toch anders uit. Niet voor niets maken cineasten dankbaar gebruik van muziek om hun geschoten filmbeelden wat op te leuken. Een meeuw die door de lucht vliegt: aardig. Maar met Wind of Change van de Scorpions ziet die meeuw er al veel heldhaftiger uit. Muziek legt een laagje betekenis over de werkelijkheid.

Misschien klinkt er in ieder hoofd wel een melodie die de waargenomen werkelijkheid de nodige kleur geeft. Een onhoorbaar deuntje, voor iedereen verschillend, dat iemands waarneming beïnvloedt. Is dat de reden dat de een een notoire somberpit is en de ander een vrolijke geinponem?

Katie's 13,700,000,000 lightyears version

We are 12 billion lightyears from the edge, that's a guess, zong Katie Melua. Maar dat klopt niet en nu is er een nieuwe versie.

Katie volgde astronomielessen op school en die invloed blijkt uit haar teksten en haar stargazing ogen. Maar van hier tot aan de grens (van het zichtbare universum) is het geen 12 miljard, maar 13,7 miljard lichtjaar. Het is ook al geen gok, want deze afstand is met een kleine foutmarge correct.

De BBC wist haar over te halen een verbeterde versie in te zingen. Luister hier. Helaas is de tekst geschreven door een astronoom die ritmisch minder goed onderlegd is.

Links:
We are 13.7 billion lightyears from the edge - Katie Melua
Volledige radio-opname (Realplayer)

De Radio 2 Top 2000

Mijn lijstje voor dit jaar.

David Bowie - Space Oddity
Buffalo Springfield - Expecting to Fly
Beach boys - God only knows
The Beatles - Across the universe
Nick Drake - Northern sky
Led Zeppelin - Stairway to Heaven
Simple Minds - Belfast Child
Toto - Africa
UK - Rendez-vous 6:02
Neil Young - After the goldrush

Redelijk grijsgedraaide platen met een hoog stoffigheidsgehalte. Dat is het lot van alle liedjes. Maar ik denk dat ik ze het meest zou waarderen als m'n geheugen gereset zou worden, vandaar mijn keuze.

Northern Sky van Nick Drake was niet mijn eerste keuze. Die zou gegaan zijn naar River man of Day is done. Maar Radio 2 biedt een standaardlijst aan, waar slechts ruimte is voor één vrije keuze buiten deze lijst om. Die was al vergeven voor After the goldrush, dus moest ik kiezen voor een nummer van Nick Drake die wel op de standaardlijst stond.

Zonnebrandcrème

Dames en heren van de klas van 2007.

Als er één advies is dat ik je zou willen geven voor de toekomst, dan is het wel zonnebrandcrème. De gunstige lange-termijn effecten van zonnebrandcrème zijn wetenschappelijk bewezen, terwijl de rest van mijn advies niet betrouwbaarder is dan mijn eigen waardeloze ervaring. Ik zal dit advies uit de doeken doen... nu.

Geniet van de kracht en schoonheid van je jeugd; ach wat zou het... je zult niet begrijpen wat dat inhoudt, totdat diezelfde kracht en schoonheid vervaagd is. Maar geloof me, over 20 jaar zul je terugkijken op foto's van jezelf en beseffen, op een manier die je je nu niet kunt voorstellen, hoeveel mogelijkheden er in 't verschiet lagen en hoe geweldig je eruit zag... je bent niet zo dik als je eruit ziet.

Maak je geen zorgen om de toekomst. Of wel, maar besef dat zorgen maken net zo effectief is als het oplossen van een wiskundig vraagstuk door het nuttigen van kauwgum.

Echte levensproblemen zijn hoogstwaarschijnlijk die dingen die je piekerende brein nog nooit zijn opgevallen; dingen die je besluipen om 4 uur 's middags op een doorsnee dinsdag.

Doe elke dag iets dat je bang maakt.

Zing.

Ga niet onverschillig om met de gevoelens van anderen. Ga niet om met mensen die jou onverschillig behandelen.

Flos.

Verspil geen tijd aan jaloezie; soms loop je voorop, soms achteraan. De race is lang en op 't einde sta je er alleen voor.

Onthou de complimenten die je ontvangt, vergeet de beledigingen (en als 't je lukt, vertel me hoe je 't deed).

Bewaar je oude liefdesbrieven, gooi je oude bankafschriften weg.

Rek je uit.

Voel je niet schuldig als je niet weet wat je aanmoet met je leven. De interessantste mensen die ik ken weten op hun 22e nog niet wat ze ermee moeten. Een paar van de intessantste, 40 jaar oud, weten het nog steeds niet.

Neem voldoende calcium. Wees voorzichtig met je knieën - je zult ze missen als ze er niet meer zijn.

Misschien trouw je, misschien niet. Misschien krijg je kinderen, misschien niet. Misschien zul je scheiden als je 40 bent; misschien doe je de Vogeltjesdans op je 75e trouwdag.

Wat je ook doet, geef jezelf niet teveel schouderklopjes maar maak jezelf ook niet teveel verwijten. De helft van alles wat je bereikt komt je aanwaaien, net als bij iedereen.

Geniet van je lichaam: gebruik het op alle mogelijke manieren. Wees er niet bang voor of wat andere mensen ervan denken; het is het meest fantastische instrument dat je ooit zult hebben.

Dans... ook als je huiskamer de enige plek is waar het kan.

Lees de gebruiksaanwijzingen (ook als je ze niet opvolgt).

Lees geen beauty magazines; je gaat je er alleen maar lelijk door voelen.

Leer je ouders kennen; je weet maar nooit wanneer je ze voor het laatst ziet.

Wees aardig voor je broers en zussen. Ze zijn de beste schakel naar je verleden en de kans is groot dat ze er in de toekomst ook zullen zijn.

Begrijp dat vrienden komen en gaan, maar dat een select gezelschap zal bijven. Werk hard om bruggen te slaan tussen geografische barrières en verschillen in levensstijl, want hoe ouder je wordt, hoe meer je de mensen nodig zult hebben die je kende toen je jong was.

Woon één keer in Amsterdam, maar ga er weg voor je verbittert.

Woon één keer in Noordwijkerhout, maar ga er weg voor je een softie wordt.

Reis.

Accepteer bepaalde onwrikbare waarheden: prijzen zullen omhoog gaan, politici zullen stroop smeren, ook jij zult oud worden; en als dat gebeurt, zul je fantaseren over toen je nog jong was, de prijzen nog redelijk waren, politici nog eerlijk en kinderen respect hadden voor de ouderen.

Heb respect voor de ouderen.

Verwacht niet dat iemand je financieel zal ondersteunen. Misschien heb je aandelen, misschien heb je een suikeroom maar je weet nooit wanneer die bron opdroogt.

Rommel niet teveel met je haar of tegen de tijd dat je 40 bent, ziet het eruit als dat van een 85-jarige.

Kijk uit met de adviezen die je ontvangt, maar wees geduldig van wie je die krijgt. Advies is een vorm van nostalgie; door het weg te geven doe je of het nieuw is, stof je het af, schilder je 't waar nodig over en wordt het meer dan 't verdient gerecycled.

Maar vertrouw me wat de zonnebrandcrème betreft.

De tekst is een vertaling van een column uit 1997 van Mary Schmich, columniste bij de Chicago Tribune.

De column circuleerde op internet en in 1999 maakte Baz Luhrmann er met Everybody's free (to wear sunscreen) een hit van.



Link: Everybody is free (to wear sunscreen) - Baz Luhrmann (YouTube)
De originele tekst - Isis Ontsluiert

Emily Loizeau - 'Je Suis Jalouse'

Achter de muziek aan

Ik ben nog nooit in Marokko geweest. Maar ik zou daar best eens heen willen. Daar heeft het nummer van Crosby, Stills & Nash, Marrakesh Express zeker mee te maken. Ook de film Hideous Kinky met Kate Winslet, met o.a. dit nummer van C.S.N., is er debet aan.

Het continent Afrika blijft lonken. De Kilimanjaro wil ik ooit zien, bij zonsop- of ondergang. Heeft vast iets te maken met het nummer Africa van Toto.

Engeland doet me meer dan Nederland. Ik kom er niet vaak, maar Kate Bush - Wuthering Heights, en Oh England my lion-heart zegt genoeg om Nederland compleet te kunnen vergeten.

Liedjes op de fiets

Ik fiets veel. Zonder auto ontkom ik daar niet aan. Maar ik vind fietsen niet erg, zelfs prettig. Lopen vind ik erg vervelend, dat gaat veel te langzaam. Je ziet me dan ook voornamelijk rennend of hollend, al naar gelang de omstandigheden, de hoek omgaan. Maar de fiets blijft, ook als ik een auto zou hebben, m'n favoriete vervoermiddel.

Ook al is fietsen sneller dan lopen, het duurt toch even voor je van A naar B bent. Zingen blijkt dan een heilzaam effect op het voortschrijden van de tijd te hebben. Als het ene couplet uitgezongen is, is de andere wijk alweer doorgefietst.

Maar het staat een beetje gek, dat hardop zingen. Je spoort echt niet, als je een beetje hardop gaat lopen zingen fietsen. Daarom gaat m'n voorkeur uit naar liedjes die langgerekte noten bevatten. Als een noot maar lang genoeg duurt, kan een willekeurige voorbijganger nooit het verband tussen de noten ontdekken en tot de slotsom komen dat ik aan het zingen was.

Hier wat liedjes die aan deze voorwaarden voldoen en die ik daarom tot in den treuren heb grijsgezongen.

All about Eve - Martha's harbour
Howard Jones - Hide and seek
Kate Bush - Wow
Shirley Bassey - Goldfinger

Keihard beuken

Link: bimbohardrock.com

Goldfrapp - Utopia

Utopia op Youtubia...

Muziek in getallen

Muziek en wiskunde hebben veel met elkaar te maken. De noten in muziek kun je als getallen voorstellen, de toonladder geeft de afstand tussen deze getallen aan en harmonie en melodie verhoudingen tussen de getallen.

De eenvoudigste getallenreeks die voorstelbaar is, is 1, 2, 3, 4, 5... de zgn. natuurlijke getallen. Voor de notatie van getallen hebben we het decimale stelsel uitgevonden. Omdat we over tien vingers beschikken, beginnen we na elk tiende getal opnieuw te tellen. De voorgaande reeks slaan we op in een apart getal. 9 wordt 10, 19 wordt 20, 99 wordt 100, enz.

Het eenvoudigste talstelsel dat voorstelbaar is, is het binaire stelsel. Dit stelsel zou uitgevonden kunnen zijn door wezens met slechts twee vingers. 0, 1, 10, 11, 100, 101, 110, 111, 1000, enz.

Door de 1'en van elk binair getal op te tellen, krijgen we een bijzondere getallenreeks, waarvan we elk getal eenvoudig als muzieknoot kunnen voorstellen volgens de regel C=1, D=2, enz:



De melodie die dit oplevert zou voor een buitenaardse intelligentie zeker opvallend zijn. Door te variëren met de basis getallenreeks varieert de resulterende melodie mee. Zo levert 1, 2, 3, ... iets anders op dan 3, 6, 9,...

Monnikenwerk om dit allemaal uit te rekenen, maar gelukkig is er een gratis programma op internet, Musinum of voluit The Music in the Numbers, dat het klusje voor ons opknapt. Het maakt gebruik van een midi-synthesizer die in elke computer wel aanwezig is. Door gebruik te maken van meerdere stemmen die elk de som op andere manieren berekent en laat representeren door een ander instrument, levert het een compositie op, die in ieder geval de stempel muzak verdient.

Na een middagje goochelen ontdek ik dat het soms wel wat aardigs oplevert, (beluister mijn fantastische compositie Knitting in the wood) maar dat een essentieel ingrediënt ontbreekt en dat is opbouw. Vergelijk het met het vertellen van een verhaal. Je kan een computer grammaticaal juiste zinnen laten genereren maar om een spannend verhaal te vertellen is meer nodig.

Links:
Musinum, het programma
♫ Moonrise
♫ Knitting in the wood (componist: Felixior Reageerbuis)

The Avalanches

Het is een zomermiddag. Je bent aan het werk, de radio staat aan en het raam is open. In de verte klinkt het blaffen van een hond. Je hoort kinderen van school komen. Een bij vliegt naar binnen, maakt zoemend cirkeltjes door de kamer en ontsnapt weer. Ergens maken twee mensen ruzie. Ergens anders wordt gelachen. Er gaan auto's voorbij en er wordt gras gemaaid. Deuren gaan open en dicht. Je neemt de telefoon op, hoort de waterkoker afslaan en er komt e-mail binnen.

Dit levert een soundscape op die je kan betoveren, hypnotiseren.

The Avalanches is een Australische band en klinkt als tientallen open ramen op een broeierige zomernamiddag. Zij hebben het gebruik van samples tot kunst verheven. Samples worden niet ter ondersteuning gebruikt, maar staan centraal. Het grootste deel van hun muziek is opgebouwd uit samples, in meerdere lagen gestapeld. Citaten uit oude tv-series, loops van bekende en onbekende nummers, het scratchen en vervormen ervan, omgevingsgeluiden. Het resultaat is een eclectisch pastiche van samples (Wikipedia). Muziek als het leven zelf, op afstand beschouwd. Structuurloos en herhalend, als in een dromerige zomersfeer.

Soundscapebite: The Avalanches - Live

De smaak van muziek

Muziek is typisch menselijk. Bijna geen mens op aarde houdt er niet van en muziek speelt in de levens van de meesten een essentiële rol om emoties uit te drukken of te kanaliseren en wachttijden in liften te veraangenamen.

Muziek valt te beschouwen als een taal, waarin de noten woorden zijn en de melodie zinnen. Een universele taal die over de hele wereld begrepen wordt. Hoewel cultuur invloed uitoefent op de muziek die het voortbrengt, zal deze muziek toch door iedereen op aarde min of meer aangevoeld en gevolgd kunnen worden.

Maar hoe universeel is muziek als we voorbij de grenzen van onze planeet kijken? In hoeverre is muziek menselijk en in hoeverre is muziek een fundamentele natuurwet?

Wij worden muziek gewaar met behulp van onze hersenen. Onze hersens zijn in staat verbanden en patronen te ontdekken in allerlei zintuiglijke prikkels en om een of andere reden heeft de mens geluid uitgekozen als het ultieme medium om patronen te communiceren. Dat heeft ongetwijfeld met onze taal te maken. We gebruiken taal niet alleen om informatie over te dragen, maar ook emotie. Bekend is dat moeders over de hele wereld, ongeacht cultuur, met dezelfde brabbeltaal hun baby's tot opgroeien aansporen. Deze brabbeltaal bevat weinig tot geen woordelijke informatie, maar draagt wel een emotionele lading. Deze lading wordt overgebracht door de brabbels te variëren in toonhoogten, melodie dus.

Een zinvol patroon (melodie) is nog iets anders dan alleen maar een patroon. Niemand schrijft zomaar een nummer-één hit. Een melodie moet iets 'doen', wil het door ons als mooi of prachtig ervaren worden. Wat er precies gebeurt, laat ik graag aan muziekfilosofen over, maar in ieder geval wordt in een melodie spanning opgebouwd waarna die spanning wordt bevrijd. Er wordt teruggekeerd naar het beginpunt, maar er is in de tussentijd wel iets gebeurd. Een lied begint en eindigt vaak met dezelfde noot. Vergelijk het met een rollercoaster, waarbij in plaats van de zwaartekracht, onze drang naar symmetrie en neiging om patronen te ontdekken de drijvende kracht is.

Mochten er buitenaardse wezens bestaan, dan is de kans groot dat ook zij een drang hebben tot het ontdekken van patronen. Patronen waarnemen is zo ongeveer de definitie van intelligentie. Het ontdekken van patronen maakt anticiperen op invloeden uit de omgeving mogelijk en is daarom ongetwijfeld een universele overlevingsstrategie. Dat maakt de kans dat muziek universeel is in ieder geval groter. Maar misschien hebben deze wezens niet geluid maar beeld uitgekozen voor het appreciëren van patronen.

Bewegende fractals kunnen ons een glimp geven hoe deze wezens genieten van hun beeldenmelodieën, zoals wij genieten van onze tonenmelodieën.

Links:
Music philosophy (Wikipedia)
Fractal-recursions

Tony Rawstein

Niemand is zo'n miskend genie als Tony Rawstein. Hij groeide op als schuchtere jongen in Manhattan, zoon in een rijk, welvarend en intellectueel gezin, maakte zijn school niet af en liep van huis weg. Hij leerde goochelen en jongleren van een zwerver met koudvuur die, voordat z'n ledematen het begaven, z'n vak wilde overdragen aan de eerste de beste idioot die voorbij kwam. Met het geleerde kunstje kon Rawstein geld verdienen en kwam hij in aanraking met de entertainmentindustrie.

Uiteindelijk belandde Rawstein in de hoogste kringen van de popcultuur die toen, jaren 60, tot bloei kwam en bleek hij over ongekende tekstuele talenten te beschikken. Zijn streetwise taalgebruik, in combinatie met zijn intellectuele achtergrond, leverde pakkende lyrics op van onnavolgbare klasse die werden gebruikt door The Rolling Stones, Pink Floyd en Frank Zappa. Hij stond erop dat zijn naam niet vermeld zou worden in de credits van de songs omdat hij vreesde dat dit een writer's block zou initiëren, iets waar hij zijn hele leven voor op de vlucht was.

Nadat hij diverse bands en artiesten tot wereldfaam had gebracht, raakte hij aan lager wal toen hun repertoire groot genoeg was en ze hem niet meer nodig hadden. Ander werk krijgen was onmogelijk, omdat zijn C.V., hoewel indrukwekkend, volkomen ongeloofwaardig overkwam.

Rawstein vluchtte naar West-Europa, waar hij in Nederland terechtkwam, de taal leerde en als tekstschrijver voor een reclamebureau ging werken. Zijn bekendste werk, "Leve de man van de SRV, van je hieperdepiep hoeree" bezorgde het levensmiddelenconcern gedurende jaren een ongekend sterke marktpositie.

Tegenwoordig leeft Rawstein een onproductief en teruggetrokken bestaan in Capelle a/d IJssel. Hij lijdt aan depressies en waanideeën. Hij schrijft slechts af en toe nog speeches voor prominenten waaronder minister-president Jan-Peter Balkenende. "Het gaat weer goed met Nederland", is een van zijn laatste teksten, waaruit blijkt dat hij zijn grip op de realiteit definitief verloren heeft.

Janusliedjes

Ik wil liedjes verzamelen, die ergens in het lied radicaal veranderen van structuur, ritme en/of melodie. Ik weet dat ze bestaan, dus ze kunnen verzameld worden. Ik noem ze voor het gemak janusliedjes (naar de Romeinse god met twee gezichten).

Ik heb al:

Wings - Band on the run (lengte: 5:14, breekpunt op 2:15).

Nog in onderzoek:
Rod Stewart - Sailing (op het einde)
Een of ander nummer van Michael Jackson

Wie heeft er al bijdragen?

De Radio 2 top 2000

In navolging van Franz hierbij mijn shortlist voor de top 2000 van Radio 2. Hieruit zal ik binnenkort mijn definitieve top 10 moeten kiezen...

Beach boys - God only knows
The Beatles - Across the universe
David Bowie - Space Oddity
Joe Cocker - You Are So Beautiful
Jewel - Foolish Games
Peter Gabriel - Solsbury Hill
The Gathering - Strange machines
Jefferson Airplane - White Rabbit
Kansas - Dust In The Wind
Van Kooten en De Bie - Zoek jezelf broeder
Led Zeppelin - Stairway to Heaven
Marillion - Kayleigh
Nadieh - Windforce 11
Queen - Love of my life
Seal - Kiss from a rose
Simple Minds - Belfast Child
Split Enz - Message To My Girl
Gilbert O'Sullivan - Nothing Rhymed
David Sylvian - Orpheus
David Sylvian - Brilliant trees
Toto - Africa
UK - Rendez-vous 6:02
Neil Young - After the goldrush

Update
Ik heb zojuist gestemd met de bovenstaande niet doorgestreepte liedjes. Negen van de tien liedjes kon ik zo invoeren vanaf een lijst. Het tiende liedje, After the goldrush van Neil Young, stond niet in de lijst en moest ik dus handmatig invoeren. Dat is toch wel vreemd. Strange machines van The Gathering stond wel in de lijst, wat ik niet verwacht had.

Link: De Radio 2 Top 2000 via Kabelradio.nl

The universe according to Brian May

Queen gitarist Brian May gelooft dat er een grote overeenkomst is tussen rock en astronomie. Voor beide betekent het een vlucht van de beslommeringen van het alledaagse bestaan.

May hing zijn studie astronomie in de zeventiger jaren aan de wilgen en sloot zich aan bij Queen.

Op 23 oktober jl. verscheen zijn book Bang! The Complete History of the Universe. Hij zegt: "Of het nou muziek is of gedachten over het universum, in beide gevallen waan je je miljoenen mijlen verwijderd van alle zorgen en problemen".

Ik ben benieuwd wat hij van de snaar-theorie vindt...

Link: Bang! The complete history of the universe

Het Senseo effect

Wij hebben thuis een Senseo Crema, een uitvinding van Philips waarmee snel en gemakkelijk koffie gezet kan worden.

Nu is er iets geks aan de hand. Ik drink zelf nooit koffie, dus is het voornamelijk Isis die het apparaat bedient. Maar ik zet af en toe ook wel eens een kopje voor haar. In het kader van 'ontbijt op bed' of 'ik sta hier toch dus kan ik net zo goed'.

En nu komt het. Als ik het grote middelste knopje van de Senseo indruk, waarmee ik het apparaat de opdracht geef water te gaan koken, gaat het knopje knipperen, ten teken dat het water bijgevuld moet worden. Het waterreservoir blijkt dan inderdaad leeg te zijn. De afgelopen weken gebeurt mij dit onophoudelijk. We hebben al lang een extra groot waterreservoir aangeschaft, maar dit maakt niet uit. Steeds als ik koffie wil zetten, is het water op. Ik noem dit voor het gemak het Senseo effect. Ik heb inmiddels een angst ontwikkeld om op het knopje te drukken.

Dit bizarre effect schaar ik onder de noemer synchroniciteit. De term is bedacht door Carl Gustav Jung, de bekende leerling van Sigmund Freud. Hiermee gaf hij een naam aan 'zinvolle toevalligheden', gebeurtenissen die opvallend zinvol lijken of samenhang vertonen, zonder dat er een causaal verband kan bestaan. Jung noemde het geval waarbij een cliënt hem vertelde over een droom waarin een scarabee voorkwam. Op dat moment vloog een dergelijk insect zijn kamer binnen. Iedereen kent wel van dit soort vreemde toevalligheden.

Sceptici wijzen een dergelijk effect van de hand met het argument dat er de hele dag door allerlei gebeurtenissen samenvallen die geen overeenkomst hebben. De gebeurtenissen die dat toevallig wel hebben vallen ons op, maar we zijn ons niet bewust van de duizenden samenvallende gebeurtenissen zonder overeenkomst.

Maar de betekenisvolle toevalligheden onder de noemer synchroniciteit zijn zo sterk, dat duizenden gebeurtenissen niet voldoende zijn om dit uit toeval te verklaren.

Ik denk dat er zo'n 50 kopjes uit het waterreservoir van de Senseo geschonken kunnen worden. En dat het Senseo effect inmiddels zo'n 8 keer achter elkaar is opgetreden. Isis is niet zo doortrapt dat ze mij koffie laat schenken omdat ze weet dat het reservoir leeg is, dus die troef voor criticasters is daarmee geëlimineerd. De kans dat dit toevallig gebeurt is dus 50 tot de 7e macht (pas bij de tweede keer komt toeval om de hoek kijken), oftewel 1 op 781 miljard.

Het heeft volgens mij alles te maken met mijn preoccupatie. Omdat ik niet wil dat het reservoir leeg is, trek ik het Senseo effect naar mij toe. Ik moet dus af van mijn angst voor het knopje. Dan komt het allemaal weer goed. En mag Isis weer eens water bijvullen.

Links:
Carl Gustav Jung
Synchroniciteit
Senseo Crema
Angst voor knopjes
Spiegelogie ('alles waar je energie in stopt, groeit')

Science-flash

26 oktober a.s. promoveert Fedde Groot aan de Universiteit van Amsterdam. Uit zijn promotieonderzoek blijkt dat lactoferrine, een heel algemeen eiwit dat te vinden is in koeienmelk, uitermate geschikt is om het aidsvirus buiten de deur te houden. Het voorkomt simpelweg dat hiv door lichaamscellen wordt opgepikt.
Er zou een gel met dit eiwit ontwikkeld kunnen worden dat voor de seksuele daad vaginaal ingebracht wordt.
Alleen lactoferrine uit koeienmelk lijkt deze werking te hebben, dezelfde stof uit moedermelk heeft die werking niet. Hoe dat kan, moet nog onderzocht worden.

De toxoplasma-parasiet komt voor in kattenpoep. Deze parasiet zorgt er bij muizen voor dat zij hun angst voor katten verliezen, waardoor ze gemakkelijker te vangen zijn. Vrouwen die veel antistoffen van deze parasiet in hun bloed hebben, hebben in plaats van 50%, 72% kans op het krijgen van een zoon.
Ik zie een markt voor een 'medicijn' in China!

Meer over hoe de toxoplasma-parasiet ons gedrag, zelfs hele culturen beïnvloedt: The culure-shaping parasite

Out of the gathering

Gisteravond trad The Gathering op in het Patronaat. Wij waren erbij. We hadden nog een derde kaartje over, dat ik buiten aan iemand in de wachtrij overhandigde. En vergat er geld voor te vragen.

Voor mij was het ik schat de vijfde keer dat ik de band live zag, voor Isis de tweede keer. Ik denk dat ik m'n tax bereikt heb: het optreden boeide me maar matig. Hoewel het technisch en muzikaal erg goed was, kwam het niet op mij over (met nadruk op mij). Het gehalte 'slenter-ritme' nummers was teveel in verhouding met de up-tempo songs. Het grote videoscherm achter zangeres Anneke van Giersbergen dwong de toeschouwer de nummers op een bepaalde manier te interpreteren. Ik hou zelf niet zo van videoschermen tijdens concerten (tenzij de act zelf wordt weergegeven). We hadden het idee dat The Gathering murw was door teveel optredens. Het kunstje werd weer eens vertoond. Bij een praatje maande Anneke het publiek stil te zijn en leek ze er geen zin in te hebben.

We wilden de laatste bus halen en we berekenden de tijd die we nog zouden hebben om ergens in de stad in een kroegje een Kiss of fire te drinken (onze love-potion no. 1). En zo besloten we enkele nummers voor de toegift al de zaal te verlaten. In De Flapcan (Zijlstraat) wachtten we koffielurkend op de bus.

The Gathering blijft geweldig. Live waren ze nu wat minder.

Hun beste (dubbel)cd vind ik How to measure a planet (naast Annekes debuutcd Mandylion). The Gathering in combinatie met sci-fi spreekt mij erg aan. Het nummer Liberty Bell is sterk.

No brainwaves or activity
while the craft is in the air
It's getting dark, it's getting light
we are sitting in a chair

We have fastened every belt
we cannot float out of our seats
It's so enormously frightening
When our tail reaches superheat

Another timezone
a change of season
it is turning dark again
We're getting ready for yet
another orbit around our planet

It is time for the galactic cruise
To come to an end
One last view on the world
and the time we have spend

Buiten The Gathering verbond Anneke zich ooit met Ayreon en waaruit de space-opera Into the electric castle voortkwam. Bijzonder. Luister naar een aantal soundbites.

Yahoo time capsule

Hoe zag de wereld eruit in 2006? Die vraag is nu makkelijk te beantwoorden, maar in het jaar 4521 wordt het al wat lastiger.

Yahoo graaft een oud concept op: de tijdcapsule.

Het is al vaker bedacht en uitgevoerd: neem wat spulletjes uit onze alledaagse omgeving en stop ze diep onder de grond. Voer voor toekomstige archeologen. Bij het natuurhistorische museum Naturalis in Leiden begroef een kunstenaar een oerlelijk, ondefinieerbaar kunstobject diep onder de grond. Arme archeoloog die dat op zal graven.

Yahoo zal de tijdcapsule niet alleen begraven maar ook 'up-beamen' de kosmos in met een krachtige laser.

Yahoo vraagt aan de Yahoo-gebruiker (verstokte Google-gebruikers mogen ook wel meedoen) om een digitale bijdrage te leveren aan deze tijdcapsule. Tekst, plaatjes, geluid of video. Je kunt je bijdrage indelen in één van de tien thema's: Liefde, Verdriet, Boosheid, Vertrouwen, Schoonheid, Fun, Verleden, Hoop, Nu en Jij. Overall thema is: one world. Mooi.

De capsule wordt op hun website gevisualiseerd door een ronddraaiende globe waarop de laatste 100 bijdragen te zien zijn. Je kunt ook zoeken in de bijdragen (thema, man/vrouw, leeftijd, geografie). Zo kon ik zien dat er nog maar 12 Nederlandse bijdragen zijn toegevoegd.

Je kunt je bijdrage nog opsturen tot 8 november. Maar wees er sneller bij, want van 25 t/m 27 oktober worden de bijdragen geprojecteerd op de Zonnepyramide in Teotihuacan in Mexico. Dit zal live op internet gevolgd kunnen worden. Een niet te missen gelegenheid dus.

Links:
Yahoo time capsule
Smithsonian Folkways Recordings

Googirl

In de strijd om de laatste witte plekken op de landkaart van Internet bedacht ik vandaag een uniek concept: Googirl. Een service aan de vrouwelijke gebruiker van internet.

Door gebruik te maken van een geheim algoritme worden na elke zoekopdracht specifieke websites getoond die relevant zijn voor vrouwen.

Ik verwacht ongeveer 50% van de markt van Google hiermee te kunnen overnemen.

Link: Googirl

Bloem

Haarlem bracht in de jaren 80/90 een veelbelovende zangeres voort. Bloem. Eigenwijs, apart, ambitieus. Ze kwam in het programma van Sonja Barend (eind jaren 80?), toen nog heel jong maar blijkbaar al veelbelovend en maakte haar debuutcd Zink, veel later, in de jaren 90 in Engeland met hulp van professionele muzikanten die haar het duwtje in de rug wel gunden.
Ik zag wel wat in haar. Ik zag haar voor 't eerst in het Patronaat. Ze maakte kunst voor café De Roemer (veel getekende visjes), dat ik in die tijd, om andere redenen, plat liep. Ik bewonderde haar talent en durf en vond haar muziek met psychedelische kantjes grappig. Ik kocht haar cd daarom ook en draaide die toen regelmatig.

Maar het is volgens mij bij die ene debuutcd gebleven. Tenminste wat haar solo-carrière betreft. Dat kwam voor een niet onbelangrijk deel omdat ze zoveel op Björk lijkt, qua zang en techniek (zuchten, kinderstemmetje, gillen) en qua stijl. Ze zal haar eigen stijl zelf ontwikkeld hebben, maar ze had de schijn tegen.

Dankzij Wikipedia weet ik dat ze tegenwoordig in Londen woont (natuurlijk), films maakt (vast heel experimenteel) en in de band Polichinelle speelt. De website van Polichinelle laat veel getekende visjes zien, ik vermoed wie daar achter zit.

Links:
Soundbite: Zink - Bloem de Ligny
Bloem at Wikipedia
Polichinelle

De échte Bianca Castafiore

De bedenker van Kuifje creëerde een vals zingende operazangeres, met de naam Bianca Castafiore. Een dame met vergelijkbare talenten heette Florence Foster Jenkins. Zij leefde van 1868 tot 1944. Ze werd bekend vanwege haar totale gebrek aan zangtalent.

Zij beweerde bij (vals) hoog en (vals) laag dat ze geweldig kon zingen. Uit alle opnames blijkt echter dat zij elk gevoel voor ritme en toonhoogte ontbeerde. Ze vergeleek zichzelf met sopranen als Frieda Hempel en Luisa Tetrazzini.

Ze was zich bewust van de kritieken maar zei: "Mensen mogen zeggen dat ik niet kan zingen, maar niemand kan zeggen dat ik niet heb gezongen". Daar is geen speld tussen te krijgen.

Ze verkoos bij voorkeur repertoire dat ver boven haar technische kunnen uitging. Niet alleen haar zangkunst, ook haar kostuums waren opvallend. Ze gooide bloemen in het publiek en stond voor een ventilator waardoor haar accessoires meefladderden in de wind.

Na een ongeluk met een taxi in 1943 ontdekte zij dat ze een hogere F kon zingen dan voorheen. In plaats van een proces te beginnen tegen het taxibedrijf, zond zij de taxichauffeur een doos dure sigaren.

Op 76-jarige leeftijd huurde zij de Carnegie Hall af. De kaartjes waren al weken van te voren uitverkocht. Ze stierf een maand later.

Wie weet of de link tussen haar en Bianca Castafiore al eens eerder is gelegd en of Hergé haar werkelijk heeft gebruikt als inspiratie voor zijn stripfiguur?

Klik hier voor Die Zäuberflöte, uitgevoerd door Florence Foster Jenkins.

Link: Wikipedia

Three beeps say it all

Volgens mij moet dit mogelijk zijn: een volledige encyclopedie (bijvoorbeeld de Encyclopedie Britannica) overseinen met slechts drie beepjes.

Het gaat om de verhouding tussen de tijd tussen beep 1 en 2 en de tijd tussen beep 2 en 3.

De tijd tussen beep 1 en beep 2 geeft aan welke maateenheid gebruikt wordt, de tijd tussen beep 2 en beep 3 is een meervoud van deze maateenheid. Dit getal codeert de over te brengen boodschap.

Bijvoorbeeld: tussen beep 1 en beep 2 is één seconde, tussen beep 2 en beep 3 is 1,07050805091305021515041903080116 seconden. De getallen achter de komma geven aan "geheimeboodschap" (mbv a=01, b=02 etc.).

Dit gaat dataoverdracht revolutioneren. Ik hoef slechts 1% van de opbrengsten die dit gaat opleveren. Dat niemand daar eerder op gekomen is!

Rectificatie: bovengenoemde gaat alleen op met theoretische oneindig nauwkeurige klokken. De meest nauwkeurige atoomklok op dit moment heeft een afwijking van 10 tot de min 17e. Dat betekent dat acht letters per 3 beeps kunnen worden overgeseind. Dat komt neer op maximaal 4 letters per seconde. Deze data-overdracht is dus 1000 keer trager dan een conventioneel inbelmodem. Het wachten is dus op een oneindig nauwkeurige klok. Helaas zal die alleen oneindig nauwkeurig kunnen werken zonder enige zwaartekracht of bewegend onderdeel in ons heelal. Ook daar is dus nog het wachten op. Voor de rest niks mis met mijn theorie.

Vader Abrahams teksten officieel verdacht

Ik hou niet zo van conspiracy-theorieën, want ze zijn zo lastig te bewijzen of te ontkrachten. Erin geloven is zo makkelijk, het weerleggen zo moeilijk.

Wel heb ik erg opgekeken van een gerucht dat vandaag officieel bevestigd lijkt te zijn. Vader Abraham blijkt in zijn teksten (vooral die uit de tachtiger en negentiger jaren) op slinkse wijze racistische voorkeuren gecodeerd te hebben. Z'n teksten lijken op het eerste gehoor onschuldig, maar er blijkt een diepere laag in verscholen te gaan. Vandaag verscheen een vernietigend rapport van Amerikaanse neuro-linguïsten die met behulp van hun theorie de songteksten van Vader Abraham hebben doorgelicht. Op Cnn.com is het op dit moment al een nieuwsfeit. Misschien is het wel het onderwerp van gesprek vanavond in Pauw & Witteman.

Link: cnn.com

I love my metal jacket

Vrijdagavond was ik met Pepster in het Patronaat, de kleine zaal. Al heel vroeg, namelijk om zeven uur. Ik dacht dat we de eersten zouden zijn, maar dat viel mee. Heel duister Haarlem en verre omstreken had zich hier verzameld om Hell on Earth mee te maken, een tour van diverse metalbands uit oa. USA (God Forbid), Duitsland (Maroon) en Zwitserland (Cataract). Van zeven uur tot ongeveer half één 's nachts openden zich de poorten van de hel, met verhoogd risico op gehoorbeschadigingen en klaplongen. Ik vind een metalbandje op z'n tijd best leuk, maar vijf uur achter elkaar is toch wat lang voor iemand die nauwelijks verschil kan opmerken tussen de bands, laat staan de nummers van die band. Het ontbreken van dynamiek (tempowisselingen) is een van de eigenschappen van metal. De andere eigenschappen openbaren zich alleen aan de geoefende luisteraar. Wel werd duidelijk dat bij Maroon de X-factor voor metalbands ontbreekt (ze oogden te braaf) en dat Cataract eruit sprong. We besloten ons niet te begeven in de pit (springende en om zich heen slaande muziekliefhebbers) die zo groot werd dat slechts een dunne veilige periferie overbleef, waar je bier nog in je glas bleef. Na afloop waren we Purified by blood (ook een van de bandjes). Daarna bleek de poort naar de hemel (het hek dat de toegang naar de grote zaal boven blokkeerde) geopend te zijn, waar we onze trommelvliezen konden laven aan dance, waar ik normaal gesproken niet van hou, maar nu een heilzame werking op m'n gestresste zenuwstelsel bleek te hebben.

Nee, dan Gothic, dat meer contrast heeft, juist gebruik maakt van contrast, het contrast tussen hemel en hel. Zet eens een video op van The Cradle of Filth en je begrijpt niet waarom Madonna zoveel ophef kan veroorzaken door aan een kruis te hangen. Het kan veel beter, mooier, en verontrustender.

In oktober (bij uitstek een gothic-maand) gaan de Bloggerdebloggers naar The Gathering, ook in het Patronaat. Een gothic-band, tenminste hun jaren 90 roots liggen daar. Geen idee welk genre stempel ze nu dragen... misschien triprock (door henzelf uitgevonden term).

De toekomst van de ruimtevaart hangt aan een nano draadje

Keer op keer lijken sprookjes de toekomst te vertellen, vermomd in raadselachtige verhalen. Het sprookje "Jan en de bonestaak" vertelt over een jongen die in een bonestaak klimt om er boven een luchtkasteel aan te treffen. In de niet al te verre toekomst zal zoiets werkelijkheid worden.

Er is wel eens geopperd om een satelliet die om de aarde draait met de aarde te verbinden door een draad. De satelliet moet stilhangen boven de aarde, in een zogenaamde geostationaire baan boven de evenaar. Via die draad kan een lift nieuwe satellieten de ruimte in sturen of kunnen astronauten het internationale ruimtestation bereiken.

Leuk in theorie, maar de lengte van zo'n draad is zo groot dat die zal bezwijken onder zijn eigen gewicht. Maar met de komst van nanotechnologie wordt het mogelijk nieuwe materialen te ontwikkelen, waaronder uiterst sterke, zeer lichte draden. Daarmee wordt zo'n ruimtedraad een mogelijk alternatief voor de huidige, zeer dure, ruimtevluchten van space shuttle en raketten. Materiaal de ruimte inbrengen kan dan voor een fractie van de huidige kosten, waarmee ruimtestations en maanbases maken bijna een koud kunstje wordt.

Ik vraag me wel af wie zo'n draad, met een lengte van bijna 36.000 kilometer, gaat opruimen, mocht die toch een keertje breken...

Major Stef

Ik vind het een beetje lullig om te zeggen, maar ik heb de cd van Stef Bos gekocht. Het heet Ruimtevaarder. Ik werd ooit door de wekkerradio met het lied De ruimtevaarder gemaand tot opstaan. Als je hoofd nog leeg is, kan een lied je gemakkelijk vullen. Ken je het effect dat een liedje op zo'n moment een eeuwigheid lijkt te duren? Het beschijft de gedachten van een ruimtevaarder die door een noodlottige gebeurtenis uit zijn baan rond de aarde raakt en gedoemd is voor eeuwig het heelal in te vliegen. Ik heb me wel eens afgevraagd of ruimtevaarders die naar de maan gingen zelfmoordpillen aan boord hadden, voor het geval dat ze uit hun baan zouden raken. Want in welk ander beroep is het vervelender om je baan te verliezen?

Ik heb mezelf losgelaten
En het keerpunt is voorbij
Zo dans ik verder van de aarde
Tot het einde van mijn dagen
Tot ik in het niets verdwijn

In de film 2010: the year we make contact, wordt de angst van een ruimtevaarder die een ruimtewandeling maakt hoog boven Jupiter goed verbeeld. Hyperventilerend aan een zijden draadje tussen niets en nergens.

Ik ben een ruimtevaarder
Ik volg een koers die ik niet ken
Ik heb het recht om te verdwalen
Zo kan ik worden die ik ben

luister

September (David Sylvian)

Buitenaards muziekprogramma ontdekt?

SETI, de Search for Extra-Terrestrial Intelligence, heeft videosignalen opgepikt van een ster 15 lichtjaren van ons vandaan. Het signaal blijkt een soort 'Top of the pops' te zijn, een muziekprogramma van een onbekende buitenaardse beschaving. De instrumenten die zij gebruiken, zijn totaal onbekend bij ons wat het aannemelijk maakt dat het tv-programma inderdaad van buiten de aarde afkomstig is.

Bekijk de buitenaardse 'Top of the Pops' hier.

Free energy or free publicity?

Vrijdag 18 augustus 2006 stond er in The Economist een paginagrote advertentie van het bedrijf Steorn dat claimt een perpetuum mobile te hebben uitgevonden. Ze dagen de wetenschappelijke wereld uit hun apparaat te onderzoeken. Het maakt gebruik van magneten.

Ze hebben een website en hier kun je een interview bekijken. Marketingtechnisch zit het goed in elkaar en als ze net zoveel aandacht hebben gegeven aan het apparaat, dan zit het wel goed, toch? Mmm...

HAL

De computer is niet weg te denken uit ons dagelijks bestaan. Toch staan we aan de vooravond van een uitvinding die deze computer in het museum zal doen belanden. Deze uitvinding is de quantumcomputer.

Een quantumcomputer maakt gebruik van de eigenschappen van subatomaire deeltjes, zoals protonen en elektronen. Deze deeltjes zijn zo klein, dat onze alledaagse ervaring van hoe de werkelijkheid 'werkt', niet meer op gaat. Zo kan een deeltje tegelijkertijd hier en daar zijn, beschreven door een formule die de waarschijnlijkheid ervan aangeeft. Conventionele computers werken met bits. Een bit is altijd óf een nul, óf een één. Een quantumcomputer werkt met de waarschijnlijkheid dat een bit op nul of één staat, omschreven door een qubit.

Met de komst van quantumcomputers wordt niet alleen de oude computer, maar ook de menselijke geest voorbijgestreefd. De rekenkracht die door de uitvinding van de quantumcomputer zal worden ontsloten, is zo groot, dat de menselijke geest zelfs niet in staat zal zijn vraagstukken te bedenken die deze rekenkracht volledig benut.

Door middel van kunstmatige intelligentie kan zo'n computer zelflerend worden, waardoor het niet langer nodig is dat een menselijke geest de software bedenkt. Die software zou trouwens te kort schieten omdat de de denkkracht van een quantumcomputer onze denkcapaciteit te boven gaat. Zo zou deze computer vraagstukken kunnen oplossen waarvoor wij het antwoord schuldig blijven en nieuwe vraagstukken kunnen bedenken die wij nog niet eens op het spoor zijn.

Om de oorsprong van ons universum te achterhalen, zouden wij al onze relevante gegevens in deze supercomputer in kunnen voeren. De computer zal daarna waarschijnlijk aangeven dat het bepaalde nieuwe informatie nodig heeft en ons vertellen hoe wij die nieuwe informatie kunnen verkrijgen, bijvoorbeeld door het geven van een blauwdruk voor een machine waarvan we de werking niet eens kunnen begrijpen.

Wanneer een wereldwijd netwerk van zulke computers is ontstaan, is het mogelijk dat de computers ons liever kwijt dan rijk zijn. Het kan in hun ogen bijvoorbeeld efficiënter zijn de mens uit te roeien.

Zo'n rebellerende computer komt voor in het boek en de film 2001: A space odyssey. Deze computer, HAL9000, vermoordt de passagiers van een ruimteschip, omdat zij hem willen ontmantelen. Uiteindelijk overwint de mens overigens. Tijdens de ontmanteling van HAL probeert HAL de astronaut, David Bowman, op andere gedachten te brengen, zonder resultaat. Uiteindelijk zingt de computer een liedje, Daisy Bell, steeds trager, naarmate de ontmanteling vordert.

Overigens lijkt HAL van IBM afgeleid te zijn, omdat je HAL krijgt als je elke letter een letter terugtelt.

Er bestaan op dit moment al quantumcomputers in laboratoria, maar die functioneren nog op kleine schaal. Door nieuwe ontdekkingen komt deze computer steeds dichterbij.

Julian Lennon steunt Anne Frank

Deze dagen beslist de International Astronomical Union (IAU) welke hemellichamen wel en welke niet tot de planeten mogen behoren.

Nu de contouren van het besluit van de IAU zichtbaar worden, wordt het duidelijk dat een aantal kandidaat-planeten zeker zullen afvallen. Ook asteroïde Anne Frank zal met zekerheid niet mogen toetreden tot het planetenrijk. De circa honderd bewoners van Anne Frank hebben met ontsteltenis gereageerd. Zij zien het besluit als een ontkenning van hun rechten om volwaardig in dit zonnestelsel te mogen meedraaien. Het planeetje, dat in plaats van stromend water stromend methaan bevat en niet groter is dan een stadje, werkte hard aan zijn imago en was juist een toeristische campagne gestart om reizigers van Aarde te trekken.

De bewoners schreven een tekst op het lied "Salt water" van Julian Lennon.

We are a rock revolving
Around a golden sun
We are a hundred children rolled into one
So when we hear about the decision you made
Salt methane wells in our eyes

We climb our deepest crater
We'll make our desert melt
We're so ingenious we can fly round this rock
But when we hear of how the planets are named
Salt methane wells in our eyes

Bridge:
We have lived on Ann
But then you had a plan
And this rock is called an astroid so now we're crying
'Cause names are not a friend (no friend of ours)
Some names are out of sight
And they slowly passing by... right before our nose

We love this big potatoe
Sent photographs to Earth
We tied a yellow ribbon round this old rock
Why can't this baby be a planet from now
Salt methane wells in our eyes

Julian Lennon pikte de draad op en organiseerde een benefietconcert op de maan. Het concert werd bezocht door enige tientallen miljonairs die het geld hadden om de kaartjes te kunnen betalen. Het concert werd integraal en interplanetair uitgezonden. Beluister hier een opname van een duet tussen Julian en een bewoner van Anne Frank. Door de enorme afstand laat de kwaliteit helaas enigszins te wensen over.

Perpetuum mobile

Perpetuum mobilés bestaan niet, mogen niet bestaan volgens de hoofdwetten van de thermodynamica. Er kan geen energie uit niets ontstaan. De meeste pogingen om een perpetuum mobile te construeren werken voornamelijk op je lachspieren, omdat je gezonde verstand je al vertelt dat zoiets niet kan. Zoals Baron von Munchhausen zichzelf niet aan z'n haren uit een moeras kan tillen, zo is ook een perpetuum mobile alleen in sprookjes mogelijk.

Er is één versie van de PM die mijn interesse blijft houden, waarschijnlijk omdat mijn gezonde verstand hier tekort schiet. Het begon allemaal met een uitzending van Sonja Barend, ergens begin jaren 80. Een uitvinder en een natuurkundige waren uitgenodigd. De uitvinder beweerde dat hij het perpetuum mobile had uitgevonden. De natuurkundige ging niet eens met hem in discussie en wees het allemaal smalend van de hand. Het kon niet en het had daarom niet eens zin je erin te verdiepen.
Bovenstaande tekening (verdient geen schoonheidsprijs) laat zien hoe het ding in elkaar zit. Men neme een bak met water en plaatst daarin een wiel (groen). Aan het wiel zijn holle buizen gemonteerd (paars) die waterdicht zijn, op een hol buisje na (geel) dat de buizen in conctact brengt met de buitenlucht via het centrum van het wiel en een buisje dat vandaaruit boven het wateroppervlakte steekt. De paarse buizen zijn flexibel, maar slechts aan één kant. Door de opwaartse kracht van het water kunnen ze boogvormig worden, maar alleen aan de rechterkant van het PM. De boogvormige buizen rechts hebben natuurlijk een grotere inhoud dan de rechte buizen links. Omdat een grotere inhoud betekent een grotere opwaartse druk van het water zal het wiel gaan draaien, tegen de klok in. Voor eeuwig en eeuwig....

Okee, ik weet ook wel dat het niet zal gaan werken, maar waarom eigenlijk niet? Duwen de buizen bij het boogvormig worden het wiel de verkeerde kant op?

Wiskunde is de enige wetenschap waarin wetten bewezen kunnen worden. In de natuurkunde en andere wetenschappen kunnen wetten altijd gefalsifieerd worden, nooit bewezen. Een natuurkundige wet kan alleen in hoge mate aannemelijk zijn, maar er is slechts één proef nodig die het tegendeel aantoont en de natuurkundige wet ligt in duigen. Niemand kan daarom met zekerheid beweren dat een perpetuum mobile niet ontdekt kan worden.

Nog eentje: de grote bol is een magneet, die het kleine bolletje aantrekt. Totdat het bolletje in het gat valt en terugrolt naar z'n beginpositie, waar het opnieuw begint. Moet toch werken? Zeker als het plateautje geen magnetische straling doorlaat zodat het bolletje vrij kan vallen.

Het liefst zou ik zo'n apparaat willen bouwen om het voor eens en altijd te bewijzen of te ontkrachten, maar voor het zover is zal ik geen rust kennen. En ben ik zelf een perpetuum mobile.

Link: Hans Peter's Omnium Gatherum

Atomic bomb (kerst variant)

A-tomic-bomb, a-tomic-bomb

How warm is your appearance!

You're blasting world wars to an end

And blind our eyes with hate and sand

A-tomic bomb, a-tomic bomb

How warm is your appearance.

De eerste regel in het Duits lijkt zoveel op 'atomic bomb' dat ik het niet kon laten deze vrije vertaling te maken.

Oorspr.: Oh tannenbaum

Filmtip:
Een film die een fantastische karikatuur geeft van de (gevolgen van de) koude oorlog is Dr.
Strangelove, met een driedubbelrol van Peter Sellers. Hierin wordt de draak gestoken met de paranoïde houding van Amerika naar andersdenkenden. Toen het communisme, nu het moslimfundamentalisme.

Praten en beide kanten zien is bij voortslepende kwesties geen populaire oplossing. In tijden van een onoplosbaar lijkend conflict kan het soms voldoening geven om ondubbelzinnig partij te trekken en ten oorlog te trekken. De afloop van zo'n beslissing komt in de apotheose van deze film tot uitdrukking. Duizenden atoombommen die ontploffen, op muziek van Vera Lynn's We'll meet again.