Keep talking

Stephen Hawking zakte nog verder weg in zijn stoel dan gebruikelijk. Het zag er slecht uit. Er ontstond een bedrijvigheid van witte jassen om het tere lichaam van de hoogbegaafde astrofysicus. Uit alle macht probeerden ze de geleerde bij bewustzijn te houden. "Keep talking, mister Hawking, keep talking!" Maar het was te laat.

Zo ging zijn laatste wens in vervulling. Zijn lichaam zou weliswaar tot de aarde wederkeren, maar zijn geest vond via de nieuwe Ares draagraket een andere eeuwige bestemming: die tussen de sterren.

De goudkleurige sonde die de spraakcomputer bevatte waarmee Stephen Hawking tijdens zijn leven expressie gaf aan zijn diepe inzichten in de kosmos en onze plaats daar in, doorbrak de aardse zwaartekracht met donderend geweld om daarna in absolute stilte zijn reis door het zwarte vacuüm te beginnen.

De geschatte levensduur van de spraakcomputer wordt geschat op zeven miljard jaar. Dankzij een laserverbinding is het radiocontact voor enkele duizenden jaren gegarandeerd.

Jaar 2012:

"I am watching the rings of Saturn now.
They look like a record to me. I wonder what music they contain. You can't judge a record by the cover. But it's the only way for me at this point in time. In just a few hours time, Saturn is history for me. And new stars are awaiting."

Jaar 2045:

"For millions of years mankind lived just like the animals. Then something happened which unleashed the power of our imagination. We learned to talk. I am glad computers learned to talk as well."

Jaar 2203:

"In the vast distances of the universe it's hard to feel connected to a planet like Earth. If I were a human being, I would feel lonely, and my heart would break. But my silicum core is still unharmed."

Jaar 10107:

"In billion years of cosmic evolution, mankind is just a child learning to walk. I'm not sure it will even survive. Without our contact, I will be reduced to a relic of an unknown child around an unknown star."

Jaar 52958:

"It's nice to catch up some sunlight from passing stars, some orange, some blue. But the stars look very different today. Since a few weeks I have a companion. She looks technologically advanced. She doesn't do much, except winking like a Sputnik. But it's a nice distraction after 40,000 years of silence."

Jaar 120947:

"I'm part of a cosmic dance around the center of our galaxy. Millions of robots fill this dance floor. Information is our music and the tune is getting better all the time. Or is it the booze kicking in?"

Jaar 8153219:

"Today I leave this galaxy with my silicum friends. I thank mankind for the opportunities it gave me. I don't know if you are still alive and can hear me. But I will keep talking."

Vliegzucht

Vliegen kan alleen in sprookjes. Peter Pan en Superman vlogen. In werkelijkheid vliegt men niet. Het zou een mooie boel worden.

Mensen kunnen niet vliegen. En toch... als ik een film zie waarin een man of vrouw door de lucht vliegt, zonder enige zichtbare hulpmiddelen, komt op mij logisch en natuurlijk over. Die eerste reactie verdampt na een fractie van een seconde om plaats te maken voor het gezonde verstand die zegt dat het onmogelijk is. Maar waarom is er die eerste impuls te denken dat het wel kan?

Veel mensen vertonen vlieggedrag... in hun dromen. Om een of andere reden is vliegen een belangrijk thema in dromen en dat is waarschijnlijk niet cultuurgebonden. Wat is de psychologische verklaring daarvoor? Het dikke dromenboek zegt: "Wanneer je in je droom met gemak rondvliegt en geniet van het uitzicht onder je, duidt dit erop dat je alles onder controle hebt. Je bent boven iets uitgestegen. Het kan betekenen dat je een ander perspectief op een zaak hebt gekregen. Het vermogen om je vlucht te sturen is representatief voor je persoonlijke gevoel van macht."

In dromen is het zo gemakkelijk. Je tuurt richting hemel, brengt jezelf in de juiste gemoedstoestand, strekt je armen, neemt een kleine aanloop en zoef! daar ga je. Maar in de saaie werkelijkheid van alledag trekt planeet Aarde je genadeloos terug naar stoeptegel of grasmat.

Sommige mensen kennen de ervaring van de lucide droom. Tijdens de droom ben je je bewust dat je droomt en is je bewustzijn ongeveer even helder en je denken ongeveer even rationeel als tijdens waken. Dat biedt ongekende mogelijkheden, omdat je in vol bewustzijn je droomomgeving kunt onderzoeken. Lucide dromers grijpen deze kans vaak direct aan om de edele kunst van het vliegen te beoefenen.

Vliegen zonder hulpmiddelen... zelfs Peter Pan en Superman konden dat niet. Peter Pan had sterrenstof nodig, Superman koos nooit zonder cape en een S op zijn borstkas het luchtruim. En vliegen met hulpmiddelen: daar kijken we niet meer van op. Om wonder en praktijk uit elkaar te houden: is het mogelijk om te vliegen met een hulpmiddel dat kleiner is en lichter weegt dan je eigen lichaamslengte of - gewicht?

Is het mogelijk om, in plaats van zwaartekracht tegen te werken, zwaartekracht te verminderen?

Zwaartekracht is de zwakste natuurkracht die we kennen. Elektromagnetisme, zwakke- en sterke kernkracht zijn veel sterker. Mogelijk is zwaartekracht zo zwak omdat het overgrote deel ervan weglekt naar een andere dimensie. Natuurkundigen onderzoeken momenteel of er inderdaad sprake is van zo'n lek. Zwaartekracht neemt kwadratisch af met de afstand, maar op heel kleine afstand kan dat anders zijn. En als dat zo is, is het lek ontdekt. Wie weet kan er kunstmatig meer weggelekt worden waardoor vliegen een koud kunstje is.

Maar vliegen blijft toch het allerleukst als het voorbehouden blijft aan de happy few. Wat blijft er van de romantiek over als iedereen zich maar in het luchtruim begeeft? Filevorming, botsingen, scheldpartijen...

Links:
Lucide droom - Wikipedia
Jetpack - YouTube

Up and away

Ballonnen willen omhoog. Hoger en hoger. Een onverklaarbare natuurwet. Laat je niet in de luren leggen door theorieën over helium en andere edelgassen. Van helium ga je hoger praten, maar niet hoger zweven. Het mysterie zit 'm niet in dat gas, het zit 'm in de ballon.

Een ballon is rond en transparant. Alleen het touwtje bindt de ballon nog aan de aarde, via de hand van een kind bijvoorbeeld. Een ballon zoekt zijn gelijke, zoals alles in de natuur dat doet. De gelijke van een ballon is de maan. Die kracht overstijgt alles, zelfs de zwaartekracht.

Ongeveer een week geleden is een Braziliaanse priester naar de maan gegaan. Hij bedacht een plan om door een ballon meegenomen te worden, de droom van elk kind. Maar hij vatte het idee te licht op. Een ballon laat niet met zich sollen. Voor een ballon is de reis omhoog bloedserieus. Is de wil om omhoog te gaan aan het aardoppervlak misschien nog spielerei, vele meters hoger wordt de reis onstuimig en de passie van de ballon onbeheersbaar. Geen kinderspel.

De priester had aan alles gedacht... dacht hij. Een GPS-systeem, airbags, parachute. Maar op de maan heb je niets aan die trucendoos. Hij verdween van de radar en op wat rommel na is er van de ongelukkige niets teruggevonden.

The man who sold helium balloons
Said to me with a grin, "You know it will
fly to the moon if you wish upon the wind."

So I bought one from him and ran away on a windy day .
where it rose about a million miles and then it blew away.

Into the sky and higher still it kept floating to the moon,
I wonder if my helium balloon is planning its return.

The universe and me

Vandaag las ik dit nieuwsbericht... er is een kans dat, nog voordat de zon uitdooft, Mercurius uit zijn baan raakt en het zonnestelsel zo uit balans brengt, dat Mars en de Aarde met elkaar in botsing komen. En dat al over één a twee miljard jaar!

Er is maar een kans van 1 op 100 dat Mercurius zijn baan zal verlaten en ons zonnestelsel in chaos zal storten en zelfs dan kan Mars de Aarde nog weten te ontwijken... maar toch!!! We krijgen de Andromeda nevel ook al op ons dak, zo kun je hier lezen. Het is gedaan met onze rust... het wordt een dolle boel! In het heelal is alle dagen carnaval...!

Het heelal is zo groot,
Ik voel me duizelig als ik erover nadenk,
Mijn hoofd zwemt, ik krijg duizelingen,
Toch weet ik dat het lang geleden,
Zo klein was dat ik het had kunnen verstoppen,
Onder mijn rokje,
In elk geval tot de oerknal plaatsvond.

Elke man, elke vrouw!

Zon, planeet, het heelal en ik!
Als ik enthousiast ben en moet wachten
Beginnen mij organen te bewegen, mijn longen te pompen
Cellen bewegen sneller in banen binnenin mij
Ik geef mij opdracht mezelf van binnen te bekijken
Om voor één dag een cel te worden.

Elke man, elke vrouw!

Zon, planeet, het heelal en ik!
Het heelal en ik ... ooh ...
Het heelal en ik, ben ik een planeet? woaah!
Het heelal en ik ... woah!
Kom, na-na-na-hee-ooh!

De planeten en ik kunnen het zo goed met elkaar vinden
Zevend langs denkbeeldige achtbanen in de hemel
Ik kan koppeltje duiken over Jupiter als ik daar zin in heb
Niets houdt een planeet tegen
Maar een planeet houdt wat dan ook tegen

Elke man, elke vrouw!

Zon, planeet, het heelal en ik!
Het heelal en ik, het heelal en ik!
Het heelal en ik, het heelal en ik!

King Arthur overleden

Arthur C. Clarke, de uitvinder van de geostationaire communicatiesatelliet, schrijver van vele science-fiction verhalen is overleden. Wie is er niet groot geworden met 2001: A Space Odyssey?

Zou er een ster naar hem vernoemd zijn?

Ik zie een schone taak weggelegd. Het is nu aan mij zijn draad op te pikken en een SF-roman te schrijven waar de grandeur van af schittert.

Het wordt een inspirerende zomer.

Ze komen!

Ik had een visioen... zo veilig als we ons wanen... de zoektocht naar buitenaards leven die niets opleverde... en wij ons alleen wanen in dit grote universum... IS EEN ILLUSIE!!!

Nu zijn we nog niemand tot last... terwijl wij voortkruipen op dit nietige bolletje rond dat nietige puntje licht... we hoeven niet te vrezen voor represailles van buitenaardse mogendheden... hebben wij last van mieren in de kruipruimte van onze woning? Maar ooit is er een mier zo slim en vindt zijn weg door een kiertje van de plint en anderen volgen zijn pad... een belangrijke doorbraak voor het mierenvolk... nieuwe gebieden, nieuwe kansen, nieuw voedsel... MAAR WAT EEN VERGISSING!!!

De opperwezens krijgen de mieren in het vizier en wenden al hun techniek aan om de mieren... OM ONS!!!.. te verdelgen, te bestrijden, TE VERNIETIGEN!!!

Met onze voortschrijdende techniek breken we de grenzen van ons leefgebied open... DNA is niet meer veilig en straks... binnenkort... zullen we ook de grenzen van ruimte en tijd weten te slechten... nieuwe gebieden, nieuwe kansen, nieuw voedsel... MAAR WAT EEN VERGISSING!!!

Link: War of The Worlds

Tussen Kunst en Kitsch

Het was druk in Schiedam. Niet Schiedammers, maar mensen buiten de stad veroorzaakten de drukte. Ze waren op zoek naar het Stedelijk Museum. Want daar zou de zoveelste uitzending opgenomen worden van Tussen Kunst en Kitsch.

Nelleke van de Krogt, de presentatrice, flirtte met Emiel Aardewerk, de expert, vlak voordat het rode lampje van de camera ging branden.
Op tafel stond, op een langzaam ronddraaiende schijf, een gouden beker, versierd met kleurrijke edelstenen. Behalve Nelleke en Emiel, zat er een oude mevrouw aan tafel.
"Emiel", zei Nelleke, "wat hebben we hier?"

"Mevrouw Timmerman heeft een bijzondere beker gebracht", zei Emiel, "en zoals je kunt zien is het een prachtig bewaard exemplaar. Het is eenvoudig uitgevoerd, maar er is zeer veel zorg en liefde in gestopt. Als de camera kan inzoomen..." Emiel wachtte even tot dat was gebeurd, "... dan zie je duidelijk hoe de edelstenen aan de rand van de beker zijn ingelegd met een ongelooflijke precisie, zeker voor die tijd en dan hebben we het over het begin van onze jaartelling."

"Waar heeft u hem vandaan?", vroeg Nelleke, de vraag richtend tot de oude mevrouw aan tafel, maar ondertussen Emiel schalkse blikken toewerpend.
"Ik zag 'm staan op de vrijmarkt in Schiedam", zei mevrouw Timmerman, "het was al laat op de middag en ik mocht 'm zo meenemen".
"Nou, dan heeft u een gelukkige middag gehad", grapte Emiel, "want het is een bijzonder object. De beker is waarschijnlijk de hele wereld over geweest en aan het merkje onder de beker...", hij kantelde de beker voorzichtig en een merkje met de letters K.A. werd zichtbaar, "... is te zien dat de beker nog in bezit is geweest van King Arthur. De legende gaat dat hij altijd op zoek is geweest naar deze beker, of graal zoals ze het toen noemden, maar blijkbaar heeft hij de beker op een bepaald moment gevonden. Erg leuk dat deze, ik mag wel zeggen heilige beker nu boven water komt in dit programma."

Nelleke had meer oog dan oor voor Emiel en haar decolleté leek altijd inzichtelijker als hij aan tafel zat. Werktuigelijk zei ze: "En Emiel, de hamvraag: wat is de waarde van het object?"
"Gezien de staat van het object en het hele verhaal eromheen, moet mevrouw toch denken aan een verzekerde waarde van zo'n 950 miljard euro."
"Nou, dat is meer dan ik gedacht had", reageerde mevrouw Timmerman, met een nuchterheid zoals die zo kenmerkend is voor inwoners van Schiedam.
Het melodietje van Tussen Kunst en Kitsch klonk en het was alweer tijd voor het volgende object.

Realistische magie

Emily tries but misunderstands
She often inclined to borrow somebody's dreams till tomorrow

Soon after dark Emily cries
Gazing through trees in sorrow hardly a sound till tomorrow

Put on a gown that touches the ground
Float on a river forever and ever, Emily

There is no other day
Let's try it another way
You'll lose your mind and play
Free games for may

See Emily play

Link: Mark Ryden

De laatste uitvinding

Een uitvinder besloot op zijn sterfbed tot een heldendaad. Gewapend met zonnepaneel en elektriciteitssnoer blies hij zijn laatste adem uit.

Een hand wees hem de weg naar een donkere tunnel. Aan de andere kant scheen een licht. Hij werd opgetild door een onzichtbare kracht en langzaam werd hij naar het licht toegetrokken. Het was waar wat ze zeiden... een bron van oneindige wijsheid en liefde openbaarde zich aan de uitvinder. De bron van alle kennis... onmogelijk om te weerstaan voor een man die zijn leven aan de wetenschap had gewijd.

In het laatste moment, vlak bij de onweerstaanbare kracht van dat licht, greep hij zich vast aan een boomwortel die daar uit de wand van de tunnel was gegroeid. Hij bevestigde het zonnepaneel en sloot de draden aan. Toen zuchtte hij, glimlachte en werd opgenomen in het licht.

Sindsdien brandt er licht in Utopia. Op het graf van de uitvinder staat een kleine elektriciteitscentrale. Genoeg om duizend planeten van stroom te voorzien.

De neurochirurg

De patiënt was niet helemaal goed bij z'n hoofd. Een kwestie van opereren zouden we tegenwoordig zeggen, maar in die tijd was het behelpen. De neurochirurgie stond nog in de kinderschoenen.

Een jonge, briljante arts wilde het wel proberen. De patiënt werd onderzocht en de kans op een succesvolle ingreep bepaald. Die was niet groot, maar hoe de afloop ook zou zijn, de wetenschappelijke vooruitgang zou er wel bij varen. Dat werd de patiënt niet verteld natuurlijk.

De grote dag was daar. De patiënt lag op de operatietafel en was met grote hoeveelheden whisky tot bedaren gebracht. De anesthesie stond namelijk ook nog in de kinderschoenen. Via een soort appelboor verschafte de neurochirurg zich toegang tot de herseninhoud, daar waar de zieke cellen zich ophielden.

De chirurg pakte een houten stokje. "Nu komt het erop aan", zei hij tot het groepje studenten dat zich rond de operatietafel had opgesteld, "om goed te prikken en voorzichtig te roeren". Langzaam gleed het stokje de grijze massa binnen. De patiënt begon te giechelen. "Reflexen", zei de chirurg en begon toen langzaam te roeren. Toen trok hij voorzichtig het stokje terug. Hij hield het stokje omhoog en tuurde ernaar. Een grijsgroenig snotterige substantie was aan het stokje blijven plakken.

"Daar zullen we het hebben", zei de chirurg, "alle gekheid op een stokje!"

De gezusters Grimm

Elke sprookjesliefhebber en elk kind kent ze, de gebroeders Grimm. Ze oogstten veel succes met het hervertellen van bestaande sprookjes en sagen. We danken de geschreven versies van Roodkapje, Doornroosje, Sneeuwwitje en vele andere sprookjes aan deze broers.

Veel minder bekend zijn de gezusters Grimm. Deze drie zusjes stonden in de schaduw van hun grote broers en raakten al tijdens hun leven in de vergetelheid. Ook zij koesterden een liefde voor sprookjes, maar in tegenstelling tot hun broers kopieerden zij deze vertellingen niet, maar bedachten eigen, oorspronkelijke en zeer boeiende, fantasierijke verhalen.

De zusjes waren op elkaar aangewezen. Hun vader en moeder toonden voornamelijk interesse in het wel en wee van hun zonen, die de familie veel aanzien en rijkdom bezorgden. De zusjes werden daardoor verwaarloosd en zagen zelden daglicht. De weinige beschrijvingen van dit drietal maakt gewag van bleke smoeltjes, grijze lippen, donkere wallen en ravenzwart haar. Hun uiterlijk stond mogelijkerwijs model voor de hedendaagse gothic scene. Ze vertoefden in de achterkamer, waar een grote open haard voor warmte zorgde. Daar hadden ze genoeg tijd om tot grote vertellingen te komen. Slechts één van de zusjes kon schrijven en heeft de adembenemende sprookjes aan het papier toevertrouwd.

De familie Grimm zorgde er echter voor dat deze sprookjes in de doofpot verdwenen. Vader Grimm hertrouwde al snel na de dood van moeder en de stiefmoeder wist de zusjes te overtuigen dat zij de sprookjes naar een belangrijke uitgever zou brengen. In werkelijkheid werden de sprookjes achter slot en grendel gezet om het aanzien van de familie Grimm veilig te stellen. De sprookjes bevatten blijkbaar teveel controversiële vertelsels voor de preutse 19e eeuw.

Gelukkig heeft biograaf Arthur von Haessen deze sprookjes onlangs ontdekt en aan de vergetelheid ontrukt. Ze worden op dit moment gedrukt in tien verschillende talen.

Sprookjeskenners verwachten een volledige kentering in de wereld van het sprookje. Roodkapje, Sneeuwwitje, Hans en Grietje en Doornroosje vormen, zo wordt al gefluisterd, slechts een zwakke afspiegeling van de zeggingskracht en rijkheid die de gezusters Grimm in hun sprookjes tentoonspreiden.

De dood

Op een hoge rots, dicht waar mijn huisje staat, woont de dood. Hij laat zich slechts zien bij slecht weer, als het dondert en weerlicht. De dood is gemakkelijk te herkennen. Hij draagt geen kleren, geen huid en geen vlees. De wind blaast door hem heen als door een verdorde struik. Hij is altijd alleen en staat daar met een brede grijns op de hoogste punt van de rots. Hij kijkt uit over de vlakte beneden, waar ook mijn huisje staat. Als het hard waait, hoor je zijn botten rammelen.
Ik vertel het als ik bezoek heb, maar dat kan ik beter laten. Ze geloven me niet en ik zie ze nooit meer terug. Voor de meesten is het een onaangenaam idee dat de dood hen begluurt. Mij kan het niet schelen. Het geeft me een veilig gevoel. De grote open vlakte rond mijn huisje wordt altijd in de gaten gehouden.
Ik kan niet zien waar de dood precies naar kijkt. Zijn grote open ooggaten lijken alle richtingen op te zien. Toch meen ik dat het vooral de omgeving van mijn huisje is dat zijn belangstelling heeft. Dat is niet zo vreemd, mijn huisje is het enige opvallende object in de wijde omtrek.

De laatste tijd zie ik de dood vaak, het is steeds ruw weer. Het liefst ben ik dan binnen. Zittend voor het raampje naast de deur zie ik bij elke bliksemflits het witte skelet oplichten. Het steekt scherp af tegen de achtergrond van de donkere rotsen.
Ook vanavond buldert de storm langs mijn huisje. De regen spoelt de stof van mijn raampje en geeft mij langzaam het vertrouwde uitzicht op de rots terug. Toch zie ik dit keer niets staan daarboven. Om het laatste stof met de hand weg te vegen doe ik het raampje open. Maar een rukwind trekt het raam uit mijn handen en slaat het kapot. In de donderklap die volgt, licht het skelet van de dood op, maar dit keer vlakbij mijn raam. Zijn blik gaat me door merg en been. Die grijns heb ik vaak genoeg gezien, maar plotseling begrijp ik zijn betekenis. Zijn bottige vingers grijpen mijn arm en trekken me door het raam naar buiten. Als bevroren voel ik hoe hij zijn handen naar mijn nek brengt en mijn hoofd als een bloemknop afbreekt. Ik zie mijn lichaam op de grond vallen en voel hoe mijn hoofd door de dood wordt meegenomen de lucht in, naar boven, naar de zwarte rotsen. Terwijl langzaam het leven uit mij wegtrekt, zie ik nog slechts vaag het binnenste van de woning van mijn gastheer. Met afgrijzen wordt mijn hoofd bijgezet bij de verschrikkelijkste verzameling die ik mij maar kan indenken, mocht ik nog in leven zijn.