There's something fishy about ING

Deze week ontving ik een e-mailbericht dat wel afkomstig leek van de ING-bank, maar dat niet was. Een geval van phishing dus. Maar pogingen om dit aan de ING te rapporteren liepen spaak.

Phishing is internetfraude. Bijvoorbeeld in de vorm van een e-malibericht dat vermomd is als een officieel bericht, bedoeld om de gebruiker om de tuin te leiden om zodoende gevoelige informatie van de gebruiker te ontfutselen. Een groot probleem, zeker voor internetbankieren, waar toegang tot je geld niet geblokkeerd wordt door een metersdikke stalen kluisdeur maar door een fröbelig wachtwoordje.

Banken koketteren liever niet met veiligheidslekken, ook niet als die lekken niet aan henzelf te wijten zijn. Informatie over phishing is dus wat weggeborgen in de veilige krochten van de website waar toch nooit iemand komt. Maar door deze Fritzl-methode dragen banken juist aan die onveiligheid bij en blijven hun klanten ongeïnformeerd en potentiële slachtoffers van het incredible phishing monster en... en... nou ja dat dus.

Na lang zoeken op de ING-site om het geval ergens te melden, besloot ik dan maar in godsnaam gewoon contact op te nemen. Maar een e-mailadres vinden bleek onmogelijk. Wel een formulier, maar dat leidde tot de melding dat mijn browser niet ondersteund werd. Hee, we hebben het hier wel over allmighty Firefox!

Dan maar bellen (ik had die dag niks beters te doen). Weet je wat bleek? De ING heeft een contract met Microsoft en daarom is de website niet volledig toegankelijk voor andere browsers dan Internet Explorer!

Tsssss!

Er is gesleuteld aan een lamp die kapot kan gaan

Vandaag was het zover. De kerstboom in mijn ouderlijk huis werd opgericht. In de praktijk komt dat neer op het ineenschuiven van een aantal plastic elementen die de illusie van een boom opwekken. Wel bijzonder is de kerstverlichting.

Het gezin van mijn moeder verhuisde na de oorlog van Eindhoven naar Haarlem. Kerstmis was toen nog een gevaarlijk volksfeest. De brandende kaarsjes in de droge kerstbomen brachten elk huisgezin elk jaar weer langs de rand van de totale destructie. Daarom vond Philips de elektrische kerstverlichting uit. Wat minder sfeervol maar wel zo praktisch.

Onze lampjes stammen uit die tijd. Ze zijn de eerste in hun soort en rolden uit de fabriek toen de film van Bing Crosby, White Christmas, in de bioscoop draaide, begin jaren 50.

Nu, anno 2009, doen de lampjes het nog steeds. Het kan niet anders of de lamp die kapot kan gaan is een van de volgende uitvindingen van Philips geweest.

Patstelling op schaaksite

Ik heb me aangemeld bij Helena-schaken.nl. Dat had ik beter niet kunnen doen.

Direct na het aanmelden stroomden de uitnodigingen om een schaakpartij te beginnen met andere gebruikers binnen. Na wat zetten gedaan te hebben vond ik de site toch niet goed genoeg en schreef ik me in bij Chessworld.net, die ook slecht is maar net door de beugel kan.

Ik wilde me netjes uitschrijven op Helena-schaken.nl, maar kreeg de melding dat er nog partijen aanwezig waren. Die zette ik dus eerst op "opgegeven" en probeerde het opnieuw. Maar ook als oude partijen aanwezig zijn, kun je je niet uitschrijven.

Ondertussen blijven de uitnodigingen binnenstromen en is er geen mogelijkheid om het versturen van uitnodigingen uit te schakelen. Ook is er geen contact met de webmaster mogelijk. Of dit een patstelling is weet ik niet, maar ik voel me wel geschaakt.

Rome (5)

Gistermiddag bezochten we Area Sacra, een ruïne- en stiltegebiedje midden in het verkeersgedruis van de stad. Behalve wat resten van vergane Romeinse glorie waren er katten te zien. Katten van baasjes dachten we, tot we een trappetje ontdekte dat leidde naar een kattenasiel. Op de borden die we onderweg tegenkwamen stond het woord donation centraal. We waren dus gewaarschuwd. Binnen werden we welkom geheten door een stereotiep kattenvrouwtje. Zo tegen de zestig liep ze, had grijzend haar en in het gesprek dat volgde werd al snel duidelijk dat ze alle vertrouwen in de mensheid verloren had. De katten stonden symbool voor al het goede dat mensen ontbeerden, op dat van enkele verlichte geesten na die het net als zij voor de katten opnamen. Als vanzelf begonnen ook wij de rol van verlichte geest te spelen, alsof ook ons leven in het teken stond van het redden van het sympathieke kattenvolk. Want we voelden aan dat het brengen van enige nuance een onmiddellijk einde van haar gastvrije ontvangst zou betekenen. En wilden we in deze krappe, benauwde kelder waarin, hoe dieper we kwamen, de geur van kattenpis en kattenuitwerpselen ons steeds efficiënter de adem benam, nog een leuke tijd hebben, dan was nuance niet verstandig. Maar dat ging ons gemakkelijk af, want we dragen katten een warm hart toe, daar zijn ze dol op.

En inderdaad hadden we al snel het vertrouwen van het vrouwtje: ze liet ons toe in de Ruimte Van De Gehandicapte Katten. Om daar te komen moesten we door een kooi kruipen van zo'n anderhalve meter hoog. Zij kon dat overigens zonder te bukken. In deze ruimte was de lucht stroperig van dierlijke incontinentie. Hier verbleven katten zonder ogen, zonder oren, met vreemd gestrekte achterpootjes of, dat hadden we al gemerkt, met spastische blazen. Toen ik knielde om een kat te aaien, zag een andere kat mijn knie als krabpaal aan. Maar toen ik het diertje wegduwde ging het onmiddellijk in de aanval over en begon mijn hand efficiënt te fileren. "You shouldn't touch that cat!", riep een medewerkster uit. Jammer dat ze dat niet van tevoren gezegd had. Toen het beest plotseling stopte zei ze: "That is strange, usually that cat won't stop..."

Na afloop gaf ik het kattenvrouwtje een briefje van tien. En dat terwijl ik nog geen stuiver aan de bedelende zwarte vrouwtjes gegeven had... te weinig aaibaarheidsfactor denk ik.

Rome (4)

We vertoeven nu een aantal dagen op de Jezus-camping en het laagje beschaving in ons begint langzaam maar zeker haarscheurtjes te vertonen. We (vooral ik) scheren ons minder en we hangen ons wasgoed in een boom. Ons hok begon na één dag al zo verschrikkelijk te meuren dat we ons zorgen maakten over onze persoonlijke hygiëne. Gelukkig bleek de lucht van een uit z'n naad zwetend Italiaans schimmelkaasje te komen dat zich op deze manier succesvol uit de vergetelheid ontrukte.

Om vervolgens in een afvalbak te verdwijnen.

 

's Ochtends proberen we zo snel mogelijk weg te komen door het pendelbusje te nemen naar Rome. Daar stikt het van de bedelaars. Vooral de oude vrouwtjes zijn zeer listig in het eurootjes aftroggelen van eerlijke toeristen. Door krom te lopen, zwart te dragen, een bibberend handje op te steken en de vele ziektes waaraan zij lijdt met een net zo bibberend stemmetje op te noemen, weet zij het onbeschermde hart van menig toerist te breken waarna het opborrelende schuldgevoel met wat muntjes wordt gestelpt. Maar wij hebben nog geen cent aan deze armoedzaaiers gegeven! Want dat oude vrouwtje zit 's avonds vast voor haar plasma-tv Lingo te kijken... wij trappen er niet in! Aan de andere kant... misschien is het in Italië wel slechter geregeld met de verzorgingsstaat dan in ons land en heeft Berlusconi hier en daar wat steekjes laten vallen. Ook jonge vrouwen met baby's in metro's doen het goed. Eerst wordt er een verhaaltje opgestoken voor het gehoor van de hele wagon, daarna trekt men massaal de portemonnee. Wij verstaan geen Italiaans en zijn daarom immuun voor het vast gruwelijke verhaal.

 

Wil je de essentie van Rome bevatten dan ontkom je er niet aan kerkje in, kerkje uit te gaan. Voor een agnost als ik lijken al die kerkjes op elkaar, maar toch maakt de tentoongespreide rijkdom ook op mij indruk. Tot stof vergane pausen en kardinalen liggen daar nog in marmer op hun sterfbed alsof ze een middagdutje doen, tussen Maria's, Jezussen, Petrussen en cherubijntjes. Maar ook wij als gewone stervelingen kunnen een plaatjes veroveren, door minimaal één gruwelijke marteling of ongeluk te begaan in ons leven, maar ondertussen toch trouw te blijven aan God, Jezus of Maria. Een rijke vrouw wiens hals doorkliefd werd in de badkamer omdat ze christelijk was (dat was in haar tijd not done in haar milieu) scoorde daarmee behoorlijk want aan haar is zelfs een hele kerk gewijd! Maar ook je borsten met tangen laten afrukken is een succesformule om voor eeuwig herdacht en aanbeden te worden. Wij vinden het vreemd dat majoor Bosshardt niet tenminste zalig verklaard is. Ze is dood, heeft haar hele leven elke rijkdom ontzegd en is God altijd trouw gebleven. Is er in Nederland een Bosshardt-kerkje? Volgens ons niet. Een schande!

Rome (3)

We zijn in Rome aanbeland. Maar waar zijn we aanbeland? Een camping... voor sommigen al voldoende om depressief door te raken, maar wij gunden dit toeristische verschijnsel nog het voordeel van de twijfel.

Probleem was het gewicht van onze rugzakken. Na uit onze bus gestapt te zijn, bleek de ingang van de camping nog een goede twee kilometer verderop te liggen. Dat besef drong na elke bocht dieper bij ons door. Bij de receptie werd de locatie van ons mobile home met een royale pennenzwiep omcirkeld en kregen we een sleutel met nr. 19 mee. Onderweg kwamen we diverse bordjes tegen die ons de weg naar nr. 19 wezen. Er bleken heel veel nr. 19's te zijn. Er waren mobile homes, mobile homes deluxe, bungalows, cabins... en heel veel steile kronkelpaadjes die ernaartoe leidden. Onze mobile home konden we alleen niet vinden. In het diepste en donkerste gedeelte van de camping kwam ik een soort verwilderde Jezusfiguur met baard tegen die, slechts gekleed in een soort lendendoek, beukennootjes zat te eten tussen onkruid en hagedissen. Zou ook ik zo eindigen na een verblijf van ongeveer twee weken?

Uiteindelijk vonden we ons mobile-home: een houten hut van twee bij twee meter waar net twee bedden in pasten. Op tafel stond een kan met water. Aan de kan hing een kaartje met daarop de tekst: "Als u deze kan schuin houdt, heeft u stromend water". Voor de rest was ons verblijf verstoken van elke vorm van westerse beschaving. We konden gezamenlijk gebruik maken van één krukje. De receptioniste had ons verteld dat de hutten waren gemaakt van echt Argentijns hout. Ja, kosten noch moeite was gespaard om ons toeristen te laten overnachten tussen zes planken.

We vroegen of het mogelijk was om te upgraden naar een luxer verblijf. Noop. Ok, konden we dan in ieder geval twee stoelen krijgen? Ja, dat kon. Maar de stoelen werden zeker bij een andere nr. 19 neergezet, want wij hebben ze tot nu toe niet gezien...

Rome (2)

Vandaag geshopt in de P.C. Hooftstraat van Milaan, Via Monte Napoleone. Waar er een winkeltje is, volledig gespecialiseerd in dameshandschoentjes en in andere winkeltjes pumps zo rond de twee mille kosten. Wij gingen voor Viktor en Rolf, in het zijstraatje Via Sant' Andrea, in wiens winkeltje alles van de verkeerde kant zou zijn. Maar op één paar schoenen op een plank in andermans winkel, was er van dit tweetal niets meer te bekennen. We vonden onszelf terug in de H&M, met Milanese kwaliteit maar Hollandse prijzen. Nog steeds op weg naar Rome.

Rome (1)

Zijn we net de grens over in Zwitserland, worden we ruw uit onze slaap gehaald door drie douaniers die onze treincoupe binnenkwamen. Alle bagage uitgepakt op zoek naar drugs. Het leken wel junkies zo eager waren ze om iets te vinden. Het was voor mij meteen een gelegenheid om even naar het toilet te gaan om de blaas te ledigen. Dat was natuurlijk koren op de molen van de achterdochtige ambtenaren; ik wilde vast het bewijsmateriaal wegspoelen! Na fouillering dropen de drie af, met blikken als: jullie hebben wel drugs, maar we kunnen het niet vinden. Blijkbaar voldoen wij aan het profiel van notoire drugssmokkelaars... Ben benieuwd hoe welkom we in Italië zullen worden ontvangen...

De innerlijke lezer

Waar anderen moeiteloos dikke pillen weglezen, heb ik moeite zelfs het dunste niemendalletje door te bladeren. Natuurlijk heb ik wel iets beters te doen dan lezen, maar toch, wat schort eraan?

Omdat onze vakantiebestemming Rome is, vond ik het een goed idee een boek op te pakken dat tenminste zijdelings over Rome gaat (De droom van de leeuw van Arthur Japin). Maar met mijn leestempo sla ik de laatste pagina om als de kerstetalages worden ingericht.

Ik geef toe dat ik weinig dikke pillen heb verzwolgen in mijn leescarrière. Ik lees voornamelijk wetenschappelijke boeken, misschien omdat hierin in enkele pagina's het hele universum in samengebalde vorm staat omschreven. Efficiënter kan niet.

Maar waarom heb ik die efficiency nodig? Waarom lezen anderen het oeuvre van een productieve auteur in dezelfde tijd die ik nodig heb om een wc-rol te verslijten?

Sinds vandaag weet ik het antwoord. Ik lees de woorden die ik lees hardop in mijn hoofd op. De woorden op het papier laat ik in mijn brein eerst via mijn spraakcentrum lopen, voordat ik ze interpreteer. Dat spraakcentrum is helemaal niet nodig om de woorden te interpreteren. Ik hóef mezelf niet voor te lezen. Maar dat heeft niemand mij ooit verteld. En ik heb het mezelf ook nooit afgeleerd. Ik heb de kwestie gewoon ontweken door dikke pillen links te laten liggen (en mezelf terloops een hoop tijd bespaard).

Lezen is een innerlijk proces. Maar zolang er geen EEG's op school staan die inefficiënte hersenactiviteit registreren, zal ieder voor zich de strijd met zijn innerlijke lezer moeten aangaan.

Kerstzang Haarlem

Kerst kreeg dit jaar een gevoelige klap toebedeeld door het monster van de commercie en zo hoort het ook.

Elk jaar, klokslag 12 uur op kerstavond, komen overal op aarde groepjes mensen samen om luidkeels enkele kerstliedjes te zingen, ter meerdere eer en glorie van de schepper en zijn zoontje Jezus.

Zo ook op het Nieuwekerksplein in de Haarlemse Vijfhoek. Deze samenzang was al enige jaren erg populair. Maar deze populariteit liep uiteindelijk uit de hand, waardoor besloten werd de festiviteit te verplaatsen naar de Grote Markt. Een lokatie met meer ruimte maar minder sfeer. Toch werd het vorig jaar nog bijna net zo gezellig.

Maar dit jaar was het gedaan met het rentmeesterschap van de kersttraditie. Het boekje met traditionele kerstliedjes was volkomen herschreven. Niet-christelijke liedjes (2000 Miles, Eenzame kerst) vierden de boventoon en de liedjes die er toe deden (Nu zijt wellekome, Oh kindeke klein) waren verbannen tot een inlegvel. En dat onder het genot van een bekertje doodgekookte glühwein.

De ingelegde liedjes werden als eerste afgewerkt zodat dat dan maar achter de rug was. Daarna kon het feest beginnen... en haakten wij af.

In café Koops likten wij de wond die de organisatie in onze kerststemming geslagen had. Daar hoorden we dat we niet alleen stonden in onze teleurstelling. Het Haarlems Dagblad stond vast veel ingezonden brieven over deze kerstnacht te wachten...

Misschien maar goed ook zo. De ware kerstgedachte komt het beste tot z'n recht bij onrecht. Van het jongetje in de voederbak tot het meisje met de zwavelstokjes, kerst is de troostende gedachte in dit aardse tranendal.

Jehova's Getuigen

Vanochtend was het weer zover. Jehova had wat getuigen onze kant op gestuurd.

Door het deurraampje zag ik een ongelofelijk lekker ding staan en pas bij het opendoen besefte ik dat het Jehova's getuigen waren. Best knap om door middel van je kleding en kapperskeuze het Woord al uit te dragen.

Het ongelofelijk lekkere ding was in de 20, schat ik. Naast haar stond de woordvoerdster en die was in de 40. Haar intro was nogal gek: "Misschien denkt u wel eens na over waar mensen heen gaan na hun dood?"

Ik zei dat ik dacht dat zij Jehova's getuigen waren en ze moesten dit schoorvoetend beamen. "In dat geval is de zaak bekeken", zei ik. "Ik ben iemand die al te ver afgedwaald is om nog gered te kunnen worden. Ik heb zo m'n eigen filosofietjes. Ik ben me d'r eentje."

Ik begon in een veel te snel tempo een onsamenhangend relaas waarin ik al mijn filosofietjes tot één samenhangend wereldbeeld probeerde samen te smeden. Darwin met z'n vinken kwam langs, chromosomen, mitochondriën en zwarte Eva. "Misschien is er wel geen God en een schepping", zei ik, "maar is er alleen maar God. En bestuderen theologen en wetenschappers wel een en hetzelfde". "Want", ging ik veel te gedreven verder, "jullie zien de wereld die mooi en bijzonder en complex is en proberen dat te verklaren door een wezen te poneren dat nog mooier, bijzonderder en complexer is. Dat is geen verklaring, daarmee verschuif je het probleem alleen maar". "Ja, maar dat is de manier waarop wij geloven", antwoordde de 40-jarige. Dat kon geen serieuze reactie op mijn bijna geniale, door de jaren heen uitgekristalliseerde wijsheid zijn dat ik voor hen tentoonspreidde. Ik moest nog een tandje hoger gaan.

"Hoe zit het dan met andere religies op andere werelddelen? Zijn die mensen dan allemaal dwalende?" "Jezus is daar heel duidelijk in", zei de 40-jarige, "hij respecteert die mensen wel, maar hij zegt ook dat ze ongelijk hebben". "Ja, maar de profeten van die andere religies zeggen dat ook over het christelijke geloof. Dus wie heeft er nou echt gelijk?" "In de Bijbel stonden profetieën die later ook zo uitkwamen", was het antwoord, "dus dan moet alles in de Bijbel wel kloppen."

"Intelligent Designers in Amerika proberen de Bijbelse schepping te bewijzen door op zoek te gaan naar bewijzen in de natuur. Maar wetenschappers weten dat dat een heel slechte manier van wetenschap bedrijven is. Je kunt altijd bewijzen vinden die passen in je wereldvisie. Maar Darwin zocht en vond verklaringen voor de raadselen die de natuur hem voorschotelde en zijn theorieën zijn later bekrachtigd door onderzoek van het DNA, wat in zijn tijd nog niet bekend was". "Misschien", ging ik verder, "is de wereld zelf wel een Bijbel die we moeten lezen en doen we God onrecht aan door dit niet te doen en in plaats daarvan de papieren, door mensenhanden gemaakte, Bijbel te vereren." "Maar de Bijbel is ook door God geschreven want hij inspireerde de mensen die het schreven", zei de 40-jarige. Maar gelukkig kwam de 20-jarige mij te hulp: "Dat er delen van de evolutietheorie niet bewezen zijn, wil niet zeggen dat de evolutietheorie niet bewezen is". Hoera! Ik begon land te winnen, net als zo'n 400 miljoen jaar geleden.

"Geloven jullie ook dat de aarde 8000 jaar oud is?", vroeg ik. "Nee", zei de 40-jarige, "de aarde is misschien wel miljarden jaren oud maar op een gegeven moment kwam God langs en schiep alles". Ik stond met m'n mond vol tanden. Het was zo makkelijk geweest om die onhoudbare stelling van 8000 jaar af te kraken, maar het is lastiger schieten op een religie die z'n opvattingen voortdurend wijzigt. Want volgens mij druisde haar uitspraak in tegen de statuten van Jehova's getuigen: wie of wat heeft de aarde geschapen als God er eerst nog niet bij was? Maar toch. Haar uitspraak was alweer een flink eind in de richting van de Waarheid.

Ik wenste hen veel geluk en schudde handjes. Ze liepen weg. Ze hadden net kennis gemaakt met een nog veel gestoorder exemplaar van Darwin's getuigen.

De macht der gewoonte

Voor sommigen is het leven een aaneenschakeling van hoogtepunten. Voor de meesten een aaneenschakeling van steeds hetzelfde. Helaas behoor ik tot de laatste categorie.

Zelfs de happy few ontkomt niet aan de dagelijkse routine, zoals daar zijn:
- tanden poetsen, eten, drinken, douchen, haar kammen, aan- en uitkleden, transporteren, small talk, werken, boodschappen, schoonmaken, opruimen, afwassen, enz.

Een dag heeft maar 16 uur en die zijn snel gevuld. Tussen de dagelijkse routines door gloort het licht van de vrijheid en daarin verraadt zich de levenskunstenaar.

Tanden poetsen begon ooit als een avontuur. Het gevoel van een borstel in je mond, de smaak van tandpasta, de heen-en-weer beweging. Toen kwam de mondhygiëniste die het inmiddels ingesleten gedragspatroon (en het ingesleten poetspatroon op je glazuur) probeerde te veranderen en je vertelde dat tanden poetsen een vorm van rocket science is, waarin er behalve de heen-en-weer beweging de draaiende, de diagonale en de wiebelende beweging is. En dat flossen toegevoegd moet worden aan de ketting van dagelijkse routine.

De routines op zich zijn, omdat ze zo herhaaldelijk terugkeren, inmiddels ingesleten patronen in onze hersens geworden. Niemand zal zich voor het tanden poetsen afvragen hoe het ook alweer moest. Erger nog, de hele handeling gebeurt voor het grootste deel volautomatisch, gestuurd door het ingesleten pad in ons brein. Net als een grammofoonnaald die door de groef van een plaat gestuurd wordt. De wand van de groef is net te hoog voor de naald om vrijelijk over de plaat te wandelen.

Als het grootste deel van ons leven te vergelijken is met een grammofoonplaat (of een cd waar de laser op een andere manier in toom wordt gehouden), voorspelt dat niet veel goeds. Hersens ontwikkelen zich voortdurend als ze maar nieuwe prikkels krijgen aangeboden. Van tanden poetsen leren ze niks meer. En dat geldt ook voor de andere talloze routines waaruit onze dag is opgebouwd.

Ik denk dat het overgrote deel van ons gedrag valt terug te brengen tot een of andere routine, een gedragspatroon dat wordt hergebruikt. De enige vrijheid die wij hebben is de volgorde waarin deze routines worden afgespeeld. Maar ook in de rangschikking treedt routine op, laten we zeggen metaroutines. Er is geen ontkomen aan: de automatische piloot heeft bezit genomen van ons leven. We zijn zombies.

We kunnen er wat aan doen. Herken de routine. En elimineer of wijzig hem. Poets je tanden eens met je andere hand. Eet met stokjes. Drink bier met een rietje. Douche zittend. Kam je haar met een tondeuse. Kleed je aan- en uit terwijl je een pirouette maakt. Neems eens een verkeerde afslag. Begin elke zin met dezelfde letter en neem elke dag een andere voor de afwisseling. Vraag eens om salarisvermíndering. Koop alleen producten met dezelfde kleur in de supermarkt. Stofzuig met de slang aan de andere kant. Ruim eens op. Was eens met de hand af of koop eens een vaatwasser.

Dit zal een ware schokgolf aan nieuwe synapsen in je hersens veroorzaken. Doctor Kawashima, eat your heart out!

Meteoriet

Enkele weken geleden ontdekte Franz een bijzondere steen in onze achtertuin. Die steen is mogelijk van buitenaardse oorsprong.

De steen is voornamelijk anthracietgrijs / zwart gekleurd en bevat vele glinsterende spikkeltjes. Het voorwerp is loodzwaar. Het soortelijk gewicht is maar liefst 5,3 gram per kubieke centimeter, en valt daarmee in de categorie ijzergesteente of... ijzermeteoriet.

Een op het eerste gezicht onopvallend maar bijzonder detail is een bijna exact vierkante inkeping, alsof er een plug in hoort die elektronisch toegang verschaft tot een vernuftig buitenaardse machine aan de binnenkant van de steen.

Mocht het toch om aards gesteente gaan, dan is het wellicht een komatiiet en zo'n 2 miljard jaar oud.

Een ieder die meer opheldering kan geven over de aard en oorsprong van dit bijzondere object, wordt verzocht te reageren op dit artikel.

Casema goes Ziggo

Casema is veranderd in Ziggo. Ik wilde mijn wisselgesprekdienst uitzetten, maar kon die dienst niet vinden op de vernieuwde website.

Telefoongids... punt com

Vanmorgen ben ik op de bres gesprongen om de naam van onze nationale trots, KPN Telefoongids, te beschermen tegen onverlaten.

Ik werd laatst gebeld door Telefoongids. Ik heb daar een gratis plaatsing en de vraag was of ik die plaatsing wilde omzetten naar een betaalde. "Stuur maar wat informatie", zei ik.

Dat werd een fax en pas daaruit bleek dat het om Telefoongids.com ging. Terwijl ik dacht mij te herinneren dat ze zich in het telefoongesprek uitgaven als "Telefoongids".

De gratis plaatsing bleek op Telefoongids.com niet te bestaan. Ook daaruit blijkt dat ze gebruik maken van de naamsverwarring.



De prijs van een plaatsing? 150 euro per maand. Looptijd? 36 maanden. Schrikbarend. Zeker als je naar hun website kijkt. De kwaliteit van een bedrijf verraadt zich door de kwaliteit van hun logo...

Niet meer op gereageerd, tot ik vanmorgen een telefoontje van ze kreeg. Deze keer wat alerter, hoorde ik dat de callcenter-medewerker zich inderdaad voorstelde als "Telefoongids".

Ik stelde deze verwarring aan de kaak en mijn vermoeden dat ze meeliften op, nee zelfs misbruik maakten van, de gevestigde naam van Telefoongids, om onschuldige, nietsvermoedende bedrijven een duurbetaalde vermelding op een niet bezochte website op te dringen.

De callcenter-medewerker was gepokt en gemazeld in het omzeilen van mijn kritiek. Het einde van het gesprek ging als volgt:

- "Ik denk dat jullie misbruik maken van de naam Telefoongids."
- "Inderdaad zijn wij van Telefoongids.com, er is denk ik enige spraakverwarring ontstaan, ik zal mijn collega's daar op wijzen."
- "U stelde uzelf ook voor als Telefoongids, dus ik denk dat het een policy van jullie is. Ik zal onderzoeken of er juridische stappen te nemen zijn."
- "Dat is prima, u heeft onze gegevens?"
- "Ja, die heb ik."
- "Dan wens ik u veel succes en een prettige dag."
- "Van hetzelfde, goedemorgen."

Mailtje gestuurd naar Tros Opgelicht.

Malta

Reageerbuis was met vakantie, vandaar de tijdelijke dip in blogfrequentie.

Isis en ik bezochten Malta, waar we Franz en Belladonna ontmoetten die, onafhankelijk van ons, ongeveer dezelfde boeking gemaakt hadden. Een bizar toeval, waarmee weer even een tipje van de sluier van de bizarre werkelijkheid opgelicht werd.

Dat blijkt uit het boek dat ik in de vakantie las (het is nog niet uit, ik ben, als langzame maar grondige lezer, op pagina 200 van de 493): The fabric of the cosmos van Brian Greene. Een opsomming van wat tot nu toe bekend is over de structuur van de werkelijkheid.

Ik zal af en toe een blog schrijven over de opmerkelijkste bevindingen in dat boek

Biotex

Biotex probeert het wel, maar het lukt 'm niet. Hij heeft een hagelwit vachtje, met hier en daar wat vlekjes; vandaar de naam Biotex.

Maar 's nachts heeft zijn libido niet zoveel last van z'n albedo. En vannacht was het raak. De wereld is één mereltjesweduwe rijker.

Nederland bekent kleur

Vandaag waren Isis en ik aanwezig bij de demonstratie "Nederland bekent kleur", op de Dam in Amsterdam.

Na een vriendschappelijk klopje van de Dood op mijn kale kop (althans een man die de gedaante van zijn grootste vijand had aangenomen) en het spotten van een aantal bekende Nederlanders (Bart van Big Brother, de Jakhalzen van De wereld draait door), was het dan tijd voor wat muziek en enige toespraken. Gelukkig maar, want het was nat en koud en ik voelde mijn hoogverheven idealen al snel afbrokkelen.

Frank Boeijen zong: "Denk niet wit, denk niet zwart, denk niet zwart-wit, maar in de kleur van je harrrng..." in het Nederlands en Arabisch, maar beide even onverstaanbaar als we van Frank Boeijen gewend zijn. En wat bedoelt hij nou met "bloed op de achterbank van de werkelijkheid"? Maar het getuigde van lef dat hij de prominente zanger wilde zijn in deze verhitte materie.

Het was voor mij 25 jaar geleden dat ik en Barba Rella in Amsterdam demonstreerden. Tegen de kruisraketten. Het boze huisvrouwtje dat een kruisraket naar God schopte, is nu vervangen door twee dansende mannen (homosensuelen?) waarvan er eentje in het geel gekleed gaat en een snor draagt.

De demonstratie onderstreepte waarheden die zo vanzelfsprekend zijn, dat het ongelooflijk is dat het nodig is ze te verdedigen. Wilders kan nog met lagere school logica gepareerd worden.

Nou ben ik een beetje Wildersmoe en zit wat extreemrechtse forums te plagen met intelligente opmerkingen. Een nieuwe hobby!

En dan nu het klapstuk van dit blog: een voorspelling wanneer de Wildersfilm online gaat. Ik heb via een scriptje de broncode van Wilders geanalyseerd en gezien dat rond half negen vanmorgen een mutatie plaatsvond, die daarna meteen weer ongedaan gemaakt is: de generale repetitie voor morgenochtend. Zelfde tijd zelfde zender.

UPDATE: Fitnathemovie.com ligt eruit, omdat de provider onderzoekt of de site in strijd is met haar policy.

De tijdreiziger die niet kwam

Ik was zo'n acht jaar en hoorde over het mogelijk bestaan van tijdreizen. Dat leek me wel wat. Ik wist dat de huidige stand der wetenschap nog in de kinderschoenen stond waar het tijdreizen betrof, maar bedacht een manier om toch met die tijdreizigers in contact te komen.

Ik schreef een briefje. Hierin maakte ik mijn wens kenbaar om in contact te treden met tijdreizigers. Om het de tijdreiziger gemakkelijk te maken, noteerde ik mijn coördinaten. Niet alleen die van ruimte, maar ook mijn tijdcoördinaten. Met andere woorden, ik schreef mijn adres op en het tijdstip dat ik bezocht wenste te worden.

Hier dook meteen het eerste dilemma op. Wat weerhoudde mij ervan de datum van gisteren op te schrijven? Ik had nog liever gisteren dan vandaag contact willen krijgen. Maar mijn geheugen zei mij dat er gisteren niets gebeurd was. Daar kon dit briefje geen verandering meer in brengen! Twijfel nam bezit van me, maar ik besloot toch door te zetten met dit experiment. Ik noteerde de volgende dag als tijdcoördinaat.

Nu moest ik dit briefje ergens wegstoppen, zodat het de tand des tijds zou doorstaan. In een fles diep onder de grond? Nee, de kans dat die gevonden zou worden zou te klein zijn. Ik besloot het briefje in een boek in mijn boekenkast te verstoppen. Het duurde even voor ik het meest geschikte boek gevonden had. Het moest een boek zijn dat niet op de vuilnisbelt terecht zou komen en het moest gelezen kunnen worden door volwassen mensen die een brevet tijdreizen op zak hadden.

De volgende dag keek ik af en toe uit het raam. Zou de tijdreiziger er al zijn? Maar na lang wachten brokkelde mijn hoop af. Er waren nu drie opties. Tijdreizen is niet mogelijk, het briefje is zoekgeraakt of de tijdreiziger vond het niet interessant genoeg mij te bezoeken.

Een dag later werd ik nieuwsgierig naar mijn briefje. Wat had ik er ook alweer opgezet? Maar als ik het briefje zou pakken en niet meer terug zou stoppen, zou ik de oorzaak zijn van het feit dat ik gisteren niet bezocht werd. Opnieuw een dilemma. Wat ik ook met het briefje deed, het zou niets meer kunnen veranderen aan wat gisteren -niet- gebeurde. Toch vond ik het principieel onverstandig dat briefje te pakken.

Veel later liet ik me toch verleiden en ging op zoek naar het briefje. Maar hoe ik ook zocht -en ik ging heel systematisch te werk-, geen spoor meer van mijn schriftelijke verzoek.

Door het verdwenen briefje werd het verklaarbaar dat er geen bezoek uit de toekomst had plaatsvonden. Misschien had ik een onbekende natuurwet ontdekt.

Goeiemoggel

Ik heb het reclamespotje voor... (wat was het product eigenlijk?), waarin gegoeiemoggeld en gesproetjes werd nooit leuk gevonden en het verbaasde me dat het zo'n hype werd.

Ik heb nog nooit een verkeerd gespeld smsje gekregen en de spelfouten die in de commercial gemaakt worden zijn ook nog eens onrealistisch: met een smsje en T9 ingeschakeld kun je nooit zulke spelfouten krijgen.

Volkomen niet grappig dus. Ik heb nog nooit enig onderbuikkriebel gekregen dat het begin zou kunnen zijn van een lach.

Ben ik nou echt zo'n sufkop of is er sprake van een tweedeling in Negerland?

This is your wake-up cat

Biotex is best een leuke kat, zo op het eerste gezicht. Maar het beest heeft een gruwelijk precieze ingebouwde klok die, als een atoomklok, niet voor- of achteruit gezet kan worden. Er is een tijd om te eten, een tijd om te slapen en een tijd om naar buiten te gaan. In een onwrikbaar dagelijks patroon. Isis en ik worden elke ochtend geconfronteerd met deze clash of species.

Met dank aan Barbarella voor het filmpje.

Belfloor & Bonnevu

We hebben zoveel gelezen over reuzen, die lelijke dingen deden, dat we ons een braven reus haast niet kunnen voorstellen. En toch bestaan er goede reuzen, zoals uit dit boek blijkt, want Belfloor en Bonnevu zijn beste lui, die nooit iemand kwaad hebben gedaan!

Als je in een huis opgroeit, waar een generatie voor jou ook opgroeide, dan word je vanzelf iemand van de oude stempel. Want kinderboeken hoefden niet gekocht te worden: die waren er al. Dus las ik Belfloor & Bonnevu, uit 1939.

Blijkbaar werd de jeugd van toen bang gemaakt met verhalen over kwaadwillende reuzen. Schrijver A.D. Hildebrand zag z'n kans schoon om het op een andere boeg te gooien. Twee vriendelijke reuzen, broers, die op een berg woonden, waar aan de voet ervan een beetje bangig volkje woonde dat de reuzen uiteindelijk toch wist te waarderen.

Ongemerkt bleek je samen met dat volkje van die reuzen te zijn gaan houden.

De boeken, met ouden spelling, las ik ademloos. Dat mijn opgroeiende moeder, oom en tante dat ook deden, blijkt uit plakband, ezelsoren en ingekleurde zwartwittekeningen. Ik had pas laat door dat de tekeningen ingekleurd waren. Ik dacht dat de krassige stiftstrepen hoorde bij de unieke vormgeving van Het Boek.

Ik las ze niet een keer, maar honderd keer. Bij gebrek aan beter. De kracht zit 'm in de herhaling. Langzaam zakte het verhaal dieper m'n hersenpan in totdat de reuzen werkelijker werden dan de werkelijkheid.

Dat er nog een derde reus bestond zoals in een tweede boek viel te lezen, die de twee reuzen imponeerde door te vliegen met zelfgemaakte vleugels, ging buiten alle voorstellingsvermogen van m'n toch al op de proef gestelde kinderziel. Het kwam niet bij me op dat het maar een kinderverhaaltje was. Misschien kwam dat wel door de realistische tekenstijl van George van Raamdonck.

In een derde boek bezochten Belfloor & Bonnevu Koning Kaskoeskilewan en kabouter Krokeledokus.

Op de een of andere manier associeerde ik Cesar Zuiderwijk met Bonnevu. Als ik Belfloor zou moeten typecasten, zou ik Matthijs van Nieuwkerk kiezen.

 

De nationale IQ-test

Isis en ik ontdekten vanavond net op tijd dat BNN zijn jaarlijkse Nationale IQ-test uitzond. Tijd om te checken hoe het met de hersentjes gesteld is.

Het ging om 57 multiple choice vragen. Ik had er 9 fout. Ik had er nog meer fout kunnen hebben, maar had af en toe een lucky shot, wat de uitslag natuurlijk erg zal moeten beïnvloeden. Om de factor lucky shot zoveel mogelijk uit te sluiten, zou het aantal vragen van de IQ-show verviervoudigd moeten worden. Maar dat zou het aantal kijkers waarschijnlijk vierendelen.

Na een uurtje zweten, kwam de uitslag. Eerst via SMS, maar de score kon ook via een tabel op tv afgeleid worden. Via SMS had ik een IQ van 126, maar de tabel gaf een score van 130 aan. Misschien een lettertje verkeerd ingetypt bij het SMS'en? Of was de tabel, die slechts uit drie leeftijdscategorieën bestond, niet fijnmazig genoeg? In ieder geval ben ik zo slim geweest om de hoogste score tot de enige juiste uit te roepen.

Isis scoorde ook 130 punten. We zijn aan elkaar gewaagd.

Verhuisbericht

Het is weer eens zover. Dagboekkamer.nl gaat verhuizen naar een andere provider. Om precies te zijn naar de provider waar Dagboekkamer.nl ooit vandaan kwam.

Na een intensieve speurtocht naar de meest geschikte provider, blijkt alleen bHosted.nl te voldoen aan de hoge eisen die elke zichzelf respecterende blogger zou moeten stellen. Dat pleit sterk voor deze provider, waar Reageerbuis al jarenlang zonder klachten zijn websites host. Door een bestaand pakket te upgraden, is er voldoende ruimte voor Dagboekkamer.nl en is er volop mogelijkheid de blogsoftware Wordpress.org te testen als opvolger van blogprovider Blogger.com.

Hopelijk gaat de verhuizing vlekkenloos. Het telefoonnummer blijft ongewijzigd.

Lost in translation

In het laboratorium van Reageerbuis is weer een nieuw gadget binnengebracht: de popcornmaker.

Volgens de gebruiksaanwijzing:

Dit huishoudenproduct is van beste kwaliteit. Dit product heeft de functie van het maken van popcorn, braadstuk en droge vissen. Dit product wordt veroorzaakt onder ISO 9001. U kunt het product in vrede gebruiken nadat u het instructieboekje hebt gelezen.

- Breng de metende kop aan het licht en het hoogste deksel, zette de korrels in de metende kop.
- Zorg ervoor dat het lichaam keurig wordt gepast.
- Verbind met de leiding en zet de schakelaar, ongeveer één minuut aan popcorn knalt, nadat het het knallen heeft beëindigd, uitschakelen de leiding zullen beginnen.
- Als u aan onophoudelijk het knallen van popcorn wilt, te maken gelieve intern schoon behoorlijk, dan herhaling de bovengenoemde stap opnieuw.

Het ontspruiten van trouble:
De belangrijkste schakelaar is op de "aan"-positie
Stroomuitval terwijl op het werk
Gelieve te zorgen dat de stop en de leiding in aanraking zijn. Terwijl onophoudelijk het werken van de plotseling tegengehouden machine.

Na deze duidelijke instructie staat niets ons meer in de weg om vanavond te genieten van een heerlijk bakje knalmaïs.

Groeten uit Kerst

Voor iedereen met een zero-tolerance spamfilter die onze kerstkaart niet ontvangen heeft, hier de link er naar toe.



Link: kerstkaart

De chauffeurs van Connexxion

Een jaar geleden in het nieuws: Chauffeur van Connexxion schiet op man. Voor de verstokte autorijder: Connexxion is een busmaatschappij. De chauffeur raakte zó gefrustreerd door een verkeersruzie dat het met kogels bewerken van zijn opponent een logische keuze was.

Een incident? Isis moet dagelijks met de bus van en naar het werk en zou er meer van moeten weten. En inderdaad: waar gevuurd wordt is rook. Want regelmatig wordt zij getracteerd op staaltjes van onverdraagzaamheid en vreemdelingenhaat.

Zo zat ze twee weken geleden in de bus en belde met haar nichtje. Ze praatte expres zachtjes, maar nog niet zachtjes genoeg vond de chauffeur. "Kunt u ophouden met bellen? U bent de passagiers tot last en mij zeker! En zo te horen is het gesprek niet belangrijk, dus ophangen!" Isis, met stomheid geslagen, onderbrak haar gesprek. In de algemene voorwaarden van Connexxion konden we later niets terugvinden over bellen in de bus. Is het juist niet een voordeel van het openbaar vervoer dat je de krant kunt lezen en kunt bellen? Okee, je mag geen geluidsoverlast veroorzaken, maar babbelen met een medepassagier mag wel en zal toch twee keer zoveel overlast geven. En hoe kon de chauffeur bepalen of het gesprek belangrijk was? Omdat het over koetjes en kalfjes ging? Zo'n gesprek kan bijvoorbeeld heel troostend zijn voor een terminale patiënt.

Nog een voorbeeld, een paar maanden geleden. Bij de halte staat een typische asielzoeker. Een jongeman zo zwart als 85% pure chocola. Maar redelijk goed ingeburgerd, want hij spreekt enkele woorden Nederlands, heeft een vouwfiets en een bus-abonnement. Als de busdeur opengaat, maakt hij een gebaar dat hij achterin zal instappen om z'n vouwfiets alvast in de daarvoor bestemde middenruimte te stallen. De chauffeur, een vrouw, begint hem onmiddellijk op onvriendelijke toon toe te snauwen dat hij eerst moet stempelen. Als hij zegt dat hij vorige keren wel eerst achterin moest instappen (lijkt me logistiek ook wel het meest efficiënt: voorin instappen betekent je vouwfiets voor enkele momenten onbeheerd op de stoep laten staan), begint ze hem in hoog tempo, onmogelijk voor de asielzoeker om te volgen, de les te lezen. "Dat kan me niets schelen dat je dat al eerder hebt gedaan, ik wil het zo en regels zijn regels, dat heb je maar te begrijpen, maar dan moet je eerst maar eens fatsoenlijk Nederlands leren." Uiteindelijk mag de jongen toch instappen. Opvallend aan het gedrag van deze chauffeuse was dat haar woede-uitbarsting plotseling ontstond. Daarvoor en daarna was ze vriendelijk tegen haar -blanke- passagiers.

Afgelopen week. Opnieuw de asielzoeker van pure chocola. Dit keer een mannelijke chauffeur. De asielzoeker wil instappen, maar de chauffeur verbiedt het hem. "Met die vouwfiets kom je er niet in", zegt hij. Opnieuw die snauwerige toon. "Het is veel te druk in de bus, je komt er niet in". Verbaasd kijken de passagiers om zich heen. De bus bevat 15 passagiers. Overal is plek. De vouwfiets is een pakketje van 1,2 meter bij 75 cm. Maar de chauffeur sluit de deuren en rijdt door.

Wij denken dat Connexxion niet goed met z'n personeel omspringt. Het humeur van de chauffeurs is tot een absoluut en ijskoud nulpunt gedaald. Er zijn gelukkig uitzonderingen op de regel. Chauffeurs die passagiers toelachen en er een feestje van maken. Meestal zijn dat startende chauffeurs, nog niet verzuurd, of gepensioneerde chauffeurs, niet meer zuur te krijgen.

Afgelopen weekend hebben we van alledrie deze incidenten een klacht ingediend op de Connexxion website. We wachten met spanning een reactie af.

Links:
Chauffeur Connexxion schiet op man
Balen van Connexxion

Ikea Pax

Vanmiddag vol goede moed begonnen aan het bouwen van onze net aangeschafte Ikea Pax kledingkast.

Halverwege constateren we een fabricagefout. Er ontbreken wat gaatjes. Of doen we zelf iets fout?

We bellen naar Ikea. En worden doorverbonden naar iemand in de winkel, die verbaasd is dat zij de klacht moet oplossen.

Oplossing: we kunnen het ontbrekende gaatje negeren, het is niet belangrijk.

We bouwen verder.

UPDATE: we zijn eruit. Niet alleen de gaatjes klopten niet, in het pakket zitten ook twee identieke deuren. Dat hadden twee aan elkaar gespiegelde deuren moeten zijn.

Ikea is na vijf uur niet meer bereikbaar. Het sleutelen aan de kast wordt daarom in ieder geval tot morgen uitgesteld.

Hoera!

UPDATE: vandaag gebeld. Het gaat nog vier weken duren voor Ikea de verkeerde deuren ophaalt en de goede deuren brengt. We kunnen de deuren ook zelf vervoeren. De laatste optie is de snelste, maar we hebben er niet zo'n zin in. De deuren zijn 2,4 meter lang. Dan maar wachten?

Blog aan m'n been

Na een verhuizing van Dreamhost (die dit weblog afsloot omdat de datalimiet overschreden werd) naar Simple Hosting (ook een provider die voor weinig geld veel dataopslag en -verkeer biedt), blijken de problemen nog niet opgelost te zijn. Simple Hosting blijkt namelijk Apache op Windows-machines te draaien, aarch! Dat is zoiets als een cd op een pick-up proberen af te spelen.

Nu blijkt dus Blogger.com niet compatible te zijn met... Simple Hosting. Simple Hosting ondersteunt namelijk geen htaccess, een handig hulpmiddel om broodnodige instellingen te maken. Waarom ik die nodig heb? Blogger.com genereert archiefbestanden in html-formaat, zodat blogs uit het verleden ook nog gelezen kunnen worden (zoals m'n eerste bevruchting). Maar ik heb de indexpagina verfraaid met allerlei leuke php-afhankelijke dingetjes, zoals de dagkleur, poll, last.fm en nog zo wat. Deze scripts werken alleen op php-pagina's en niet .html zoals de archiefbestanden. Dat valt op te lossen met htaccess, maar omdat dit weer niet ondersteund wordt door Simple-Hosting... en zo zien archiefpagina's er heel raar uit, met twee logo's en andere bijzonderheden.

Een oplossing zou zijn om alle .htm bestanden continu met een script te hernoemen naar .php. Niet zo fraai. Een andere oplossing is om te kijken naar een ander weblog programma met meer flexibiliteit, zoals WordPress.

Dat laatste ga ik uitproberen. Ik hou je op de hoogte!

Links:
Simple Hosting
WordPress

I can walk again!

De afgelopen tijd heeft in het teken gestaan van de wederopstanding. Mijn schoonmoeder brak haar heup maar ook met de natuurwet dat zoiets voor oude mensen onoverkomelijk is en mijn niet gebackupte harde schijf, waarop dit weblog stond, dat van Isis Ontsluiert en een volledige familiestamboom, crashde tijdens een verhuizing van provider waardoor de gegevens ook niet meer online stonden, maar kon door een geniaal programmaatje, Testdisk, weer gered worden.

't Gekke is dat ik niet barst van inspiratie om weblogs te vullen. Blijkbaar droogt de bron op als je niet regelmatig tapt.

Dit was m'n eerste tapje sinds lange tijd. Voor m'n fans die zich nog niet van een brug hebben laten vallen in een kolkende rivier, daaaaag, ik ben er weer.

Aubade aan claritromycine

Na een zware verkoudheid kreeg ik een voorhoofdsholteontsteking. Het gevoel of je hoofd op het punt staat te exploderen. Tijd voor een antibioticumkuurtje. De dokter gaf het recept, maar toen was de ontsteking alweer bijna over. Het bekende kiespijnwegbijdetandarts effect.

De ontsteking bleef wat doorzeuren en verergerde een lichte klacht die ik al een jaar of wat heb, een licht drukkend gevoel achter mijn linkeroog. Ik besloot de antibioticumkuur, claritromycine om precies te zijn, toch maar te halen en te slikken, want misschien ging dat licht drukkende gevoel achter mijn linkeroog er ook wel van weg.

Sindsdien ben ik als herboren. Niet alleen verdween de voorhoofdsholteontsteking, m'n linkeroog rolt ook weer als gesmeerd in z'n kas. Dat niet alleen, ook andere klachten die ik toeschreef aan een burn-out, namelijk lusteloosheid, altijd juist uit bed of op weg naar bed, overal als een berg tegenop zien, zijn verdwenen als de Noordpool voor de zon.

M'n wazige blik die mij noopte een bril aan te schaffen, is als een ochtendmist opgetrokken. Bril exit.

Ik hoef m'n neus niet meer te snuiten 's morgens.

Ik voel me jaren jonger, heb m'n oude levensenergie weer terug. 's Avonds lig ik op bed en staar voor me uit. Energiegolven gutsen door m'n ledematen. Ik verbaas me over de scherpte van al m'n zintuigen. Ik pik de goddelijke energieën weer op die zich aan heldere zintuigen openbaren. Hoe oud voel ik me? 18? 20? Niet veel ouder.

Isis zegt dat ik in tijden niet zo'n frisse indruk heb gemaakt.

Oh, claritromycine
I must have dragged me
through the business of the day
Without knowing anything
I held an inflammation away
Oh, claritromycine
Mag ik je clari noemen?

De ontsteking hield me jaren in z'n greep als in de film Being John Malkovich. Langzaam maar zeker, waardoor ik het niet in de gaten had, kreeg een bacterie macht over me en bestuurde mijn doen en laten, m'n gedachten. De bacterie keek via m'n linkeroog de wereld in. Ik dacht dat het zo hoorde. Glorie vergaat als je ouder wordt. Ooit als ik het rustiger kreeg, zo rond m'n pensioen, zou ik kunnen uitrusten en me beter voelen. Wat een dwaling!

Wereld, be prepaired! Felixior Reageerbuis is er weer klaar voor!

Helpdesk

Telefonische helpdesks... grrr.

Vandaag belde ik 0900-8896, het storingsnummer van Casema.

"Dit informatienummer kost 10 eurocent per minuut, plus de kosten bij gebruik van een mobiele telefoon".

De euro is meer dan zes jaar geleden ingevoerd. Waarom dan nog "eurocent"? En waarom moet ik betalen als ik een storing heb? Een storing betekent dat ik niet de volledige dienst ontvang waarvoor ik betaal. Restitutie lijkt me zinniger. En is de nuttige feedback die ik hun geef niet iets waard?

Er volgt een keuzemenu. Ik heb een storing op het digitale televisiesignaal. Ik zie gekleurde blokjes, ook als er geen Sesamstraat is. Ik wacht geduldig tot deze optie langskomt. "Heeft u geen radio of televisie, toets dan een 3". Ik twijfel. Ik heb wel televisie, want sommige zenders doen het wel en door de storing heen zie ik flarden van met televisiesignalen overgedragen beeldinformatie. Ik besluit te wachten tot een betere optie langskomt, maar optie 3 wel te onthouden, voor het geval dat. Ik heb er goed aan gedaan de optie te onthouden, want iets beters komt niet voorbij. Ik toets 3.

"De gemiddelde wachttijd bedraagt minder dan vijf minuten."

Ik vermoed dat ik dit te horen krijg omdat er geen wachttijd is. De melding is in dat geval wachttijdverhogend. Ik betaal ook tijdens het wachten. Waarom begint de teller niet pas te lopen als de verbinding tussen mij en de helpdeskmedewerker tot stand komt?

"U kunt met uw vragen ook terecht op onze website, www.casema.nl".

Ik kan me voorstellen dat mensen met een internetstoring niet zitten te wachten op dergelijke bloeddrukverhogende opmerkingen.

"Goedemiddag, met Michiel Slot, waarmee kan ik u van dienst zijn?"

"...." Ik ben even stil. Ik ben gewend me eerst voor te stellen voordat ik een gesprek begin. Aarzelend noem ik toch m'n naam en vertel dan m'n klacht.

Ik vertel dat ik storing heb op m'n digitale televisie. "U krijgt geen beeld?" "Jawel, maar blokjes". Goedgetraind vertelt de medewerker dat het probleem bij mij ligt. Ik moet eens proberen om de televisie zonder splitter en zonder verlengsnoer aan te sluiten. Ook al heb ik nooit problemen gehad met deze constructie, dit moet toch de boosdoener zijn. Ik beloof dit te zullen proberen (ooit).

"Is er verder nog iets waarmee ik u kan helpen?" Dit is ook zo'n standaardzinnetje die helpdesks ineens zijn gaan bezigen. Alsof ik zo stom zou zijn voor elk probleem op m'n lijstje opnieuw te gaan bellen. "Nee hoor, ik ben afdoende geholpen en intens tevreden gesteld", antwoord ik.

"Dan wens ik u een prettige dag verder." "U ook", zeg ik, terwijl ik weet dat je zoiets niet behoort te zeggen tegen een helpdeskmedewerker. Zijn hele bestaan is erop gericht het mij naar de zin te maken. Hem een goede dag te wensen is een ontkenning van zijn goddelijke rol en feitelijk een belediging.

"Dag meneer Reageerbuis". Hij weet mijn naam nog! Des te meer een bevestiging dat hij zich persoonlijk betrokken voelt bij mijn door storingen gekwelde bestaan.

"Dag... ", antwoord ik. Ik ben z'n naam kwijt. Ik hang op.

Dinsdag in Tilburg

Wat is Nederland toch een groot land. De afstand tussen Leeuwarden en Tilburg is enorm. Dat er andere landen nog groter zijn, wil niet zeggen dat Nederland niet groot is. De afstanden zijn gewoonweg onvoorstelbaar.

In Tilburg brak de zon door, het begin van de langverwachte weersomslag.

Na een gesprek voor Webstonia streken we neer op het gezellige terras van café Sinjoor.

En toen moesten we nog naar huis, naar Noordwijkerhout. Een laatste confrontatie met de gigantische afstanden die steden in Nederland scheiden.

Maandag in Leeuwarden

Isis en ik moesten voor een afspraak van Webstonia in Leeuwarden zijn. Te ver weg om alleen daarvoor heen en weer te gaan, dus besloten we eerder te komen en daarna even in Leeuwarden te blijven. Het grootste deel van de maandag hadden we voor onszelf.

We wilden wel naar sauna Westenberk, maar die bleek wegens vakantie vanaf vandaag gesloten.

Dan maar praamvaren. Rondvaartbootje door Leeuwarden, enig! En tijdens de vakantieperiode, de maanden juli en augustus, zijn er ook rondvaarten op maandag. Maar helaas, behalve op maandag 30 juli...

Dan is er nog de tentoonstelling: Blij met een dode mus, met als hoogtepunt de enige echte dominomus. Op zich een aanlokkelijk vooruitzicht, maar we besloten ons toch even verder te oriënteren op internet naar andere mogelijke uitjes.

De Bonifatiuskerk. De website toont tijden van rondleidingen in 2006. Niet betrouwbaar genoeg om op af te gaan.

De Grote of Jacobijnerkerk. Op alle dagen open, behalve op maandag.

De Oldehove Op maandag gesloten.

Nog niets gevonden, maar inmiddels was het tijd om te eten. We wilden graag Mexicaans! Even zoeken op internet en we vonden: El Pacho. Maar helaas: op maandag gesloten.

Een afgaand op de website iets minder sfeervol maar desaltniettemin toch heel Mexicaans restaurant was Yucatan. Maar... wegens vakantie gesloten.

Gelukkig had Grandcafé Rembrandt ook een Mexicaans gerecht op de menukaart. Na even bellen bleek dat ze vandaag besloten hadden de komende weken op maandag gesloten te blijven.

Uiteindelijk hebben we niets van Leeuwarden gezien, behalve de winkels die je overal ziet. Isis heeft een Nintendo DS Lite gekocht met drie spelletjes, hoewel ik het haar sterk afraadde. Maar de verveling doet rare dingen met de mens en nu ligt ze naast me iets futuristisch te doen.

Morgen naar Tilburg.

Ik krijg een bril

Mijn worst case scenario: een bril dragen. Brildragende vrouwen heb ik mijn leven lang al geen blik waardig gekeurd en ik wou er zelf ook maar niet aan beginnen. Brillen zijn hulpstukken voor visueel gehandicapten. Niet echt sexy. Ik heb ook al geen strenge schooljuf fetisj. Ook al zijn ze in Italië 'bril'jant in het opfraaien van deze smet op het menselijk gezicht, dat zegt niks. Er zijn vast ook landen waar kunstbenen worden opgefraaid met bloemmotiefjes.

Isis zou het liefste elke dag een oogtest doen om de kans om een bril te dragen maar zo groot mogelijk te maken. Helaas voor Isis, haar ogen zijn volmaakt rond en haar lenzen perfect accomoderend.

Ik heb een cilindrische afwijking, waardoor het brandpunt van mijn oog een brandlijn wordt. Daar hebben mijn ogen, maar vooral mijn hersens onder te lijden. Er wordt wat afgecorrigeerd in die grijze hersencelletjes. Ik heb op zich prima ogen, als ze maar niet eivormig waren.

Verwacht niet mij binnenkort met bril op te zien rondlopen. Ik zou me een goudvis voelen, achter dat vettige, beslagen glaswerk. Ik draag 'm alleen achter de computer. Een tijdje.

There's a rat in my kitchen

Vanmorgen wilde ik Biotex zijn ontbijt opdienen, toen ik een leeg zakje uit de Whiskasdoos haalde. Het zakje was aangevreten, precies op de plek waar in de doos een gat zit. Een gat groot genoeg voor een muis of een rat om zijn kop door te steken.

Gezien de eetlust van het knaagdier (het zakje, bedoeld voor een volwassen kat, was helemaal leeggegeten) moet het wel een rat zijn geweest.

Was het zakje al in de Whiskasfabriek aangevreten of was het in de keuken gebeurd? De hoogte van het weggevreten stuk uit het zakje matcht precies de hoogte van het gat in de doos als het zakje schuin staat, dus in de situatie dat de doos al half leeg is... de scene of crime is dus onze keuken.

Neem dan een kat, hoor ik iemand al roepen. Die hebben we al. Biotex. Maar die doet 's nachts niets liever dan bij ons op bed te slapen.

Misschien gaan we Biotex een paar nachtjes beneden opsluiten. Wat een groter genot is er denkbaar voor een kat dan een wilde rat te eten en in de ingewanden z'n vertrouwde dagelijkse kostje terug te vinden?

Filosofisch brainstormen

Isis en ik waren gisteren in Leiden. Ik was haar nog een verjaardagskadootje verschuldigd. We liepen door de Haarlemmerstraat die was omgedoopt tot een 'Street of Fame' of een 'Prominenten Promenade'. Boven de straat hingen portretten van prominenten die iets met Leiden van doen hebben of hadden. Mary Servaes, beter bekend als de Zangeres Zonder Naam, heeft er gewoond. Maar ook Heike Kamerlingh Onnes, Linnaeus en zelfs Albert Einstein (bijzonder hoogleraar) hebben iets met Leiden gehad. Dat maakte de wandeling door de lange Haarlemmerstraat aangenamer dan de standaard Blokkers, Kruidvaten en Bruna's.

Isis en ik werden door al deze geleerden geïnspireerd en begonnen filosofisch te raaskallen. We sneden klimaatverandering aan als gespreksonderwerp. We waren het eens over de oorzaak: het grote aantal wereldburgers. We zagen allebei in dat de groei van de wereldbevolking een verzadigingscurve zal zijn en dat het zich uiteindelijk zal stabiliseren. Maar dan kan het inmiddels al slecht zijn afgelopen met moedertje Aarde. Wel zullen de meeste mensen in steden wonen waardoor levensonderhoud en afvalstromen geoptimaliseerd kunnen worden, ten bate van het milieu. Maar een afname van de wereldbevolking zou het meest effectief zijn om milieuverontreiniging en CO2-uitstoot tegen te gaan.
In China mag je niet meer dan één kind baren, op het eerste gezicht een effectieve maatregel, maar dit leidt tot mensonterende en -afdrijvende praktijken. Ik kwam met het idee om kinderloosheid te bevorderen door mensen zonder kind een pensioen te garanderen (vaak is een ouderdagsvoorziening een reden om kinderen te nemen, wie zorgt er anders voor je?).
Isis vond dat dit onhaalbaar was: hoe zou zo'n pensioen bekostigd moeten worden? Door geen kinderen te nemen kan je nageslacht niet bijdragen aan de maatschappij. Ik vond dat elk mensenkind voor zoveel milieuproblemen en -kosten zal zorgen dat het op lange termijn gezien lonender is geen kind te nemen en een pensioen uit te keren.
Isis vond een maximum van twee kinderen een idee. Daarmee wordt op termijn de wereldbevolking minder. Wel vond ze dat kinderbijslag moest blijven bestaan, maar alleen voor de niet zo draagkrachtigen en dat deze bijslag moest afnemen bij elk volgend kind.
Bij een pensioenbeloning dreigt net als in China een grote toename van het aantal abortussen, al dan niet legaal. Om dat te voorkomen, zou de pensioenbeloning alleen mogen gelden voor mensen die zich hebben laten steriliseren.
Maar wat als blijkt dat er voor de sterilisatie een onechtelijk kind geboren is, dat de aanstaande pensionaris ineens als vader komt opeisen? Het kind alsnog postnataal aborteren zou dan een verleidelijke methode zijn om je pensioen veilig te stellen.

Wie weet er humane oplossingen voor het verminderen van de wereldbevolking?

34 hoera'tjes voor Isis!

Op klaarlichte dag

Vandaag reed ik op klaarlichte dag naar de supermarkt. Ik kocht daar een chocoladetaartje. Vervolgens heb ik dit taartje op klaarlichte dag naar huis genomen.

Ook ben ik op klaarlichte dag naar Haarlem gegaan om m'n moeder te bezoeken.

Ik verliet haar huis op klaarlichte dag om weer huiswaarts te keren.

Een drukke dag voor Continuon

Continuon is de netbeheerder van het gas- en elektriciteitsnet van Nuon in o.a. Zuid-Holland.

Vandaag kregen wij een merkwaardige folder van hen in de bus, waaruit wij niet anders kunnen concluderen dan dat het een drukke dag voor Continuon zal worden.

De reden voor het foldertje is de angst dat mensen niet meer weten hoe gas ruikt, zodat zij niet meer in paniek raken als er een gaslucht is, wat een explosieve toestand kan opleveren.

Het foldertje bevat daarom een educatief element, namelijk een oppervlak waaruit een gaslucht opstijgt als eraan gewreven wordt. Zo is het voor iedereen weer duidelijk hoe gas ruikt. Even met je neus boven de gaskraan hangen is blijkbaar niet educatief genoeg.

Het vreemde van het foldertje is dat Continuon direct zal komen kijken wat er aan de hand is, als wrijven aan het foldertje een gaslucht geeft.

"Bel ons als u gas denkt te ruiken", staat er, "wij komen dan direct kijken of er echt iets aan de hand is".

Daarom: een drukke dag voor Continuon.

Het foldertje

The party is over

Gisteravond mocht ik één van de vier feestbeesten zijn in een spetterende 70's party op het station in Haarlem. Meer dan 120 mensen die hun roots water gaven en kosten noch moeite gespaard hadden om er goed fout uit te zien.

Vandaag hebben Isis en ik niets anders gedaan dan op de bank gelegen en teruggedacht aan het geweldige feest. Een mooie herinnering om te bewaren voor een regenachtige dag.

Hoe zal een 00'er party er over dertig jaar eigenlijk uitzien?


Er is een tijd van komen en er is een tijd van gaan...

Verkassen

Vandaag zijn we officieel verhuisd. Want het bed, de computers en de kat zijn over. Het officiële tijdstip was half acht vanavond, want toen kwam Biotex, onze kat, binnen. Er kan een horoscoop van dat tijdstip gemaakt worden. Altijd handig.

Het was geen lolletje om al je rotzooi langs te zien komen. Wat een onnodige bagage sleept een mens met zich mee. De komende dagen lijkt het me handig om je niet af te vragen "waar zetten we dit neer" maar "hebben we dit wel nodig". We komen vast in een heel leeg huis te zitten.

Vraag ter overdenking: Waarom willen we alles tot op de millimeter nauwkeurig geschilderd en gelamineerd hebben, terwijl bijvoorbeeld laminaat een houtpatroon heeft bestaande uit wanordelijke lijnen en stippen? Waarom vinden we die chaos mooi en beschadigd of scheef gelegd laminaat lelijk?

More about that after the break...

Vierkante millimeter gekte

We gaan verhuizen. Een hele klus. De grootste klus van het verhuizen is niet het verhuizen zelf, maar het werken aan details in het nieuwe huis.

Behangen, lamineren, plintjes leggen, verven, het moet allemaal gebeuren. Maar waarom eigenlijk? Er is namelijk geen enkele noodzaak om het te doen. Het nieuwe huis biedt meer dan genoeg beschutting tegen de meest voorkomende weersomstandigheden. Daarnaast is er water, gas en elektriciteit om in levensbehoeften te voorzien, zoals warmte en voedsel.

Waarom moet een muur er tot op de millimeter goed geverfd uitzien? Waarom moet dat plintje op de millimeter aansluiten op het andere plintje? Waarom moet het behang naadloos aansluiten? De meeste uren van het verhuizen gaan in deze bizarre, bijna neurotisch aandoende werkzaamheden zitten.

Waarom is het niet genoeg om in een betonnen bunker te zitten waar het warm is? Okee, de akoestiek klinkt dan nogal hol, maar dat kan opgelost worden door een paar doeken aan de muur te hangen. Wat is de evolutionaire noodzaak om een woning tot op de millimeter in te richten?

Vreemd genoeg vindt iedereen het volkomen normaal dat er zoveel zorg besteed wordt aan zoveel onnodige details. Er worden zelfs hele magazines en tv-programma's besteed aan dit vreemde facet van het menselijk gedrag.

Als ik analyseer wat mijn beweegreden is om dit gedrag te vertonen, dan is het omdat anderen het ook doen. Als ik het niet doe en genoegen neem met een betonnen kamer, zal ik als "dorpsgek" bestempeld worden en m'n zorgvuldig opgebouwde sociale status zal geërodeerd raken.

De mens blijft een raar dier...

Meer loten, minder kans

Isis en ik doen mee met de aanstaande staatsloterij, met maar liefst honderd loten. We hebben de loten niet zelf gekocht, maar samen met een groep mensen. We hebben er dus niet meer dan ongeveer 13 euro voor hoeven neertellen. Het idee is duidelijk: meer loten, meer kans. Mochten we de hoofdprijs winnen, dat zal wel iets van 10 miljoen zijn, dan moeten we die dus delen met zo'n 100 man en blijft er per persoon dus 100.000 euro over. Niet zoveel meer, maar nog genoeg om een vage glimlach op je gezicht te krijgen.

Maar is de tactiek van het nemen van zoveel mogelijk loten wel de juiste? Als je de tactiek doortrekt, zou je alle loten in het land moeten opkopen om tot de ultieme kans op de hoofdprijs te komen. Maar omdat de Staatsloterij nou eenmaal elke maand weer grote winst maakt, volgt daaruit dat deze tactiek onherroepelijk tot groot verlies zal leiden. Met alle loten in je bezit, is de kans op winst afgenomen tot nul. Met andere woorden: hoe meer loten, hoe minder kans.

Nog een argument: alleen bij één lot heb je de kans dat op je volledige lotenverzameling de hoofdprijs valt. Bij twee loten zal in het beste geval op het tweede lot de tweede prijs vallen, gemiddeld gezien een hele aderlating.

De grootste kans op winst is daarom bij het bezit van slechts één lot. Ook het meedoen aan andere loterijen verlaagt de kans op winst, omdat dat het aantal loten zou verhogen. Alleen één lot van één loterij is de beste tactiek op jacht naar die felbegeerde hoofdprijs.

Update: op onze 100 loten is in totaal 708 euro gevallen. We krijgen dus 7,08 euro uitgekeerd.

Testbeeld van mijn jeugd

Internet bestond nog niet, dus keken we veel uit het raam. Het bovenraam was versierd met een symmetrisch ingedeeld glas-in-lood, een ook bij nadere bestudering nietszeggend patroon. Maar door er jaren naar te kijken, heeft het een onuitwisbare indruk gemaakt. Het werd het testbeeld van iedereen die er woonde en dat zijn er veel.

Door er andere landschappen achter te plaatsen, vliegt ons huis over de wereld.