Into the great wide open

200px-Falling_Up_book_coverAls zonaanbidder lig ik graag op mijn rug en kijk naar de blauwe hemel boven me.

Toen ik de leeftijd van enig benul kreeg, ontwikkelde ik een vreemde angst, namelijk de angst om omhoog te vallen. Omdat de blauwe lucht mijn hele gezichtsveld omvatte, had ik het gevoel me nergens aan vast te kunnen houden en dat er maar dát hoefde te gebeuren of ik zou omhoog vallen, steeds hoger en hoger, tot ik ver van de Aarde zou zijn verwijderd.

Een onlogische gedachte natuurlijk, want de zwaartekracht is er altijd en maakt geen uitzonderingen, ook niet voor mij. Ik ben, gelukkig, veroordeeld om vastgekleefd aan het aardoppervlak mijn leven te leiden, tenzij ik astronaut of ruimtetoerist word. Maar zelfs dan is er heel veel brandstof nodig om mij te ontworstelen uit de greep van die zwaartekracht.

En toch schuilt er een kern van waarheid is deze instinctieve reflex. Op heel grote schaal is er een “omhoog-val-kracht” die de zwaartekracht overwint. Op een schaal waarbij sterrenstelsels niet meer zijn dan stofdeeltjes in de wind, valt het universum “omhoog” en dijt uit, steeds sneller. Die kracht noemen we donkere energie. Donker, omdat we niet begrijpen wat het is. Mochten we in de gelegenheid zijn om de zwaartekracht hier op Aarde even uit te zetten, dan zouden we die donkere energie ervaren en gillend en spartelend in de blauwe lucht verdwijnen. Into the great wide open!

Michael

About Michael

Op zoek naar de ultieme waarheid die niet gevonden gaat worden.

Geef een reactie